Enthousiast schieten Brothers Through The Hill met 66 Miles uit de startblokken. Orgel, akoestische gitaren en twangende elektrische begeleiden de lekker rauwe stem van Kyle Spinks. Hij en zijn drie kompanen komen uit Almonte, Ontario en vonden in Brock Zeman een gedreven labelbaas en producer; Debuutplaat Adelaide verschijnt dan ook op Zemans Mud Records. De vier brothers hebben zo’n lekker backwoods-geluid, alsof ze gehinderd door niets en niemand in het isolement van de uitgestrekte Canadese wouden meer…
Hoewel ik niet snel warm loop voor een cd met daarop een cover van Elmore James’ uitgewoonde Dust My Broom, moet ik zeggen dat de Chris Bergson Band zijn blues subtieler en soulvoller serveert dan menig contemporain bluesartiest. Om te beginnen heeft Bergson een geweldige stem die het midden houdt tussen Paul Weller en John Hiatt. Daarbij grijpt Bergson op Imitate The Sun (2 Shirts Records/Bertus) ook naar muzikale middelen als soul, mod en pop. Bergsons muziek als blues betitelen is dan ook te kort door de bocht, temeer 
Jimmie Dale Gilmore
Op 5 januari 2008 overleed multi-instrumentalist Drew Glackin (44 jaar) in een ziekenhuis in New York. Veel te jong en dus tragisch. Daarmee kwam ook een einde aan Tandy, de band van Mike Ferrio waarin Glackin een belangrijke rol had. Ferrio is nu terug met 
Dylan-adepten zijn er meer dan genoeg. Zelden halen ze het niveau van de oude meester. Vooral als schrijver komt het gros tekort. De Canadees 
De mystiek van Mississippi waarover Chris Robinson het had op de hoes van het geweldige Confederate Buddha van Jimbo Mathus is ook aanwezig op Renegade (Ruf Records/Munich) van 
Een van de onbegrijpelijke dingen des levens is dat de Amerikaanse singer-songwriter Neal Casal zijn platen niet in eigen land uitgebracht krijgt. Alleen Casals debuut, Fade Away Diamond Time, beleefde een major release. Na drie jaar lang gevolgd te zijn door de talentjagers van major BMG tekende Neal een contract en nam in ’95 zijn debuut op. Vlak voor kerstmis van datzelfde jaar kwam tijdens een tournee het onverwachte telefoontje van BMG: het contract werd met onmiddellijke ingang beëindigd. Neal Casal is dan vogelvrij en Free To Go. 
Heb een tijdje zitten broeden op de recensie van deze cd: The Bees van 
Joseph Arthur was nooit een singer-songwriter die eenvoud en traditionalisme predikte. Al vanaf zijn debuut in 1997 op Peter Gabriels Real World-label gebruikte de lyricus uit Akron, Ohio elektronica en weirde effecten in zijn dus niet-traditionele composities. Ook Arthurs volgende bijzondere albums leverden, bij mij althans, moeizame luistersessies op. Hoe ademend en organisch is daarmee vergeleken diens The Graduation Ceremony (Megaforce/Bertus). Bovenop een overzichtelijk, traditioneel instrumentarium – als basis 
Ik keek er van op: Owen Temple’s vorige plaat Dollars And Dimes stond maar liefst op nummer 1 van de Euro Americana Chart. Wat die chart precies inhoudt, weet ik na al die jaren nog steeds niet, en een verzoek om mee te mogen stemmen werd indertijd afgewezen, maar enfin. Dollars And Dimes werd ook bij Altcountry.nl royaal ontvangen – en dat geldt nu ook voor Mountain Home. Owen Temple heeft bij hét Europese rootslabel Blue Rose (distributie: Sonic Rendezvous) onderdak gevonden om van daaruit 
De hoesfoto lijkt een tafereeltje uit de Amerikaanse burgeroorlog, maar het is toch echt 
Chris Robinson van The Black Crowes heeft het op de achterkant van Confederate Buddha (Memphis International Records).over de mystiek van Mississippi. Daar kun je maar beter in geloven, betoogt hij. Onmogelijk om na het beluisteren van deze geweldige plaat van 
De leden van 
Inaiah Lujan
Mooie kerel, deze Jeroen Kant. Woont in een vervallen huisje in een Brabants gehucht en heeft met Goud Of Op Je Bek Gaan (Smoked Recordings/Munich/V2) een album vol knarsende Nederlandstalige liedjes afgeleverd. Als 
Degenen die dagelijks het internet afstruinen naar nieuws over de Americana-scene, weten het al een paar dagen: het wachten op de nieuwe cd van Gillian Welch is bijna voorbij. Op 28 juni verschijnt namelijk The Harrow & the Harvest. Er staan 10 nieuwe liedjes op:1. Scarlet Town 2. Dark Turn Of Mind 3. The Way It Will Be 4. The Way It Goes 5. Tennessee 6. Down Along The Dixie Line 7. Six White Horses 8. Hard Times 9. Silver Dagger 10. The Way The Whole Thing Ends Het album is geproduceerd door Dave Rawlings.
Starlight Hotel (Signature Sounds/CRS/Munich) van 
Ex-punker en platenwinkel-eigenaar Dan McLain richt in 1983 in San Diego, Californië The Beat Farmers op. McLain, beter bekend als Country Dick Montana, vindt eerst gitarist Jerry Raney, dan rockabilly-cats Bernard ‘Buddy Blue’ Seigal (zang, gitaar) en Rolle Dexter (bas) bereid de lokale clubs te teisteren met een wilde mix van cowpunk en alcohol-aangedreven rootsrock. The Beat Farmers hebben het tij mee, net als bevriende bands als Los Lobos en The Blasters, en weten hun live-reputatie te kapitaliseren middels een contract met 
Matraca Berg: ik ken haar niet. Maar volgens liner notes en bio keert zij met The Dreaming Fields (Dualtone/Bertus) terug in de wereld van plaatjes uitbrengen. Veertien jaar geleden was Berg in Amerika een grote ster, getuige de hijgerige media-blurb. Zal wel. Wij beschouwen Matraca Berg op het alhier gebodene, en dat valt niet tegen. Wat opvalt is de zwoelheid en broeierigheid van het materiaal. Gracieus beweegt Berg zich door veelal donkergetinte songs met een atmosferische lading. Bovendien wordt er ingehouden en met veel 
We hebben hier te maken met een meervoudig talent. In zijn jongere jaren, we schrijven de jaren tachtig, was Paul Thorn een succesvolle profbokser. Older and wiser is Thorn een singer-songwriter die met Pimps And Preachers (Blue Rose/Sonic Rendezvous) alweer zijn negende(!) album aflevert. Hij is hier in Europa een grote onbekende, wat tamelijk onbegrijpelijk is, aangezien wij hier toch aardig op de hoogte zijn van wat er op rootsgebied aan de overkant van de oceaan gebeurt. Onbegrijpelijk temeer omdat Thorn ijzersterke 
Het strak vormgegeven hoesje van The Heat Run (eigen beheer) maakt al wat duidelijk. 
Ze worden wel de hillbilly Pink Floyd genoemd en die omschrijving valt wel te verklaren. 
Over Calafia (eigen beheer), de titelloze tweede cd van het uit San Francisco afkomstige 
Hij is de broer van Jessica Lea Mayfield, speelde met The Avett Brothers en nam onlangs afscheid van Cadillac Sky: 
Een van melancholie doordrenkte lap steel kenmerkt de sfeer van Ghost Of Red Mountain (Blank Tape Records) van 
Jude Davison
Gloedvol, dat is het belangrijkste woord om het titelloze Ray Ganucheau & Bande Le Rois (Plyrz) te omschrijven. 
Topgitarist Bill Frisell introduceert de cd met ijl gitaarspel – waar hij verderop op de plaat subtiel op voortborduurt in een tweetal sfeervolle intermezzo’s. Dan is het de beurt aan de de fluwelen stem van Paal Flaatu van Midnight Choir. De Noorse band zet een intense versie neer van An American Trilogy, waarmee de teller van het aantal covers van dit nummer op 100 (!) gezet wordt. Een keur van de huidige generatie singer-songwriters trekt dan voorbij. Dave Alvin, Michael Fracasso, Mark Olson, Chuck Prophet en ook de gekende folkrockers uit Seattle, 
Een aangename verrassing is dit Wild Hares (eigen beheer), het betekent namelijk een hernieuwde kennismaking met de te lang van de radar verdwenen Tracy Santa. Wie is Tracy Santa? Wat staat er van hem in de platenkast? Daarover zo meer, eerst even vertellen dat 
Aan het eind van een drie weken durende tournee door Canada nam de Amerikaan 
