De tweede cd van singer-songwriter Marten de Paepe heeft de intrigerende titel Boskoop (V2). Die titel heeft betrekking op het punt in zijn carrière dat hij voor anderhalve man en een paardenkop in een kas in Boskoop staat op te treden. Sommigen haken dan af, maar hij ging door. The road is long, cause I’ll be driving on. Gelukkig maar, want Boskoop is een mooie cd geworden. De Paepe heeft voor deze tweede plaat steun gekregen van Chantal van der Leest (toetsen en zang), Mischa Porte (drums) en de gebroeders Borger: Johan (gitaar) en Jesse (bas). Hierdoor meer…
Samengeraapt uit diverse Britse bands, en zelfs uit de Californische Grassroots, is Coast Road Drive een kwartet van uitstekende musici. Hun enige wapenfeit tijdens het kortdurende bestaan is echter de lp Delicious And Refreshing, die niettemin in 1974 verschijnt op het fameuze Deram-label. Hoewel de muziek van Coast Road Drive niet origineel is, biedt Delicious And Refreshing wel een goed gekozen mix van Britse pubrock à la Brinsley Schwartz en Amerikaanse rootsrock, Gelijkenissen zijn er dan ook met The Band, Little Feat en Derek & The Dominos. In 
Met zijn eerste vier cd’s heeft Martin Devaney (zijn website geeft op het moment van dit schrijven een rare melding) nog niet echt naam gemaakt. The West End (Eclectone Records) is het vijfde album van de singer-songwriter uit St. Paul, Minnesota, en laat het dan nu maar eens gebeuren. Devaney verdient de aandacht wel, want dit is een bovengemiddeld album. The West End past heel goed bij het vele moois aan altcountry uit de Twin Cities. Uit die andere stad van de Twin Cities, Minneapolis, komen The Jayhawks en vooral 
Via een gemeenschappelijke kennis – J.J. Schultz, check de man – bereikte mij dit tamelijk overrompelende debuut van 
De nieuwe band van David Gonzalez (ex Paladins, ex Hacienda Brothers) heet The Stone River Boys. We betitelden de muziek van dit gezelschap hier als heerlijke countrysoul. Deze Stone River Boys maken op vrijdag 4 november a.s. hun opwachting in het Utrechtse dB’s. Daar kun je gratis bij zijn, want wij mogen 2×2 vrijkaarten weggeven onder degenen die het antwoord weten op de vraag wie de andere Hacienda Brother was (zonder te googelen, hè). Zend je antwoord 
Na vijf jaar is er eindelijk een nieuw album van 
De Californische 
Aandachtige lezers van deze site moet de naam 
Blonde Dressed In Black en 6 Days Out Of 7 zijn songtitels die in alle opzichten deugen. Ze verraden op de een of andere manier het karakter van de nummers. Het zijn hele simpele zinnetjes die blijven hangen en nieuwsgierig maken naar de rest van het verhaal. Dat die liedjes lekker catchy zijn, kun je ook al bijna opmaken uit die songtitels. Strum & Drag (eigen beheer) van 
Van de Canadees 
Fountains Of Wayne hebben een gedegen reputatie van makers van intelligente, pure pop voor mensen van nu. Al vanaf het geweldige debuut in 1996 zijn Chris Collingwood en Adam Schlesinger een hecht team dat het ambacht van de liedjeskunst uitstekend verstaat. Sinds het debuut – en een optreden op Pinkpop in 1997 – hebben de New Yorkse Fountains Of Wayne slechts vier cd’s het licht doen zien – Sky Full Of Holes (Lojinx/Sonic Rendezvous) is hun vijfde. En het is opnieuw een pareltje, sterker nog: Sky Full Of Holes benadert het niveau van 
Gillen, krijsen, brullen, laat dat maar aan 
Pauze in Paradiso. Na een klein uur houdt Steve Earle het even voor gezien. Eega Allison Moorer heeft net vanuit haar tenen ‘A change is gonna come’ voor hun zoon gezongen. Hij is beneden terwijl boven 
De pas 21-jarige 
Wallace Daniel Pennington is de personificatie van de countrysoul. In het begin van de jaren zestig staat Penn aan de wieg van de muziekstijl die evolueert uit soul, blues, country en rhythm & blues. Al in 1960 heeft de 17-jarige Penn als songschrijver – en Conway Twitty als uitvoerende – zijn eerste countryhit. Penn wordt sessiemuzikant en vindt in Spooner Oldham een gelijkgestemde ziel. Het duo schrijft bovendien hits voor Percy Sledge, Aretha Franklin en James Carr. Gevestigd in Memphis en werkend voor studiobaas Chips Moman schrijven 
Het uit Boston afkomstige 
Prachtige liedjes staan er op Across The Borderline: Lie To Me (Proper) van 
Midnight In Gloryland (eigen beheer) is een album met rustgevende kwaliteiten, wat iets totaal anders is dan slaapverwekkende muziek. 
Zes jaar geleden zette 
Zijn vader speelde thuis zo ongeveer de klok rond nummers van John Prine en John Stewart, vaak met vrienden die ook een instrument meebrachten. Geen wonder dat de in het Canadese Nova Scotia geboren Nate Wallace nadat hij naar San Francisco was getrokken zelf ook gitaar begon te spelen. Tegenwoordig woont hij in Portland, Oregon, en Used To It Now (Deer Lodge Records) is de tweede cd van zijn band 
De powerpop van The Cars is eind jaren zeventig in Nederland beduidend minder populair dan in thuisland Amerika. Daar scoort de band grote hits. Elf van die oorspronkelijk met veel synthesizers vormgegeven nummers krijgen nu een heel ander jasje aangemeten door Kris Delmhorst op Cars (Signature Sounds/Munich). Best aardig, maar ook 
Open de website van 
De een na de andere briljante melodie laat 
Countryrock zit ze toch blijkbaar echt in het bloed daar in Californië. Neem nu 
Een machtige southern rockband op zichzelf, The Marshall Tucker Band is niettemin altijd overschaduwd geweest door de grotere broers The Allman Brothers en Lynyrd Skynyrd. Hoewel echte southern rockers, The Marshall Tucker Band liet meer dan anderen zijn roots zien, gelegen in jazz, blues, country en western swing. Het is een vriendenclub van high school die in 1972 in Spartanburg, South Carolina The Marshall Tucker Band opricht: Toy Caldwell (gitaar, pedal steel), Tommy Caldwell (bas), Doug Gray (zang), George McCorkle (gitaar), Paul Riddle (drums) en 
De zes nummers op Just Out Of Sight (Departure Records) van 
De Californische zangeres Rita Hosking verraste ons in 2009 met het prachtige Come Sunrise, een heerlijke cd met oude Appelachiaanse folk en country die hier 5 sterren kreeg. Burn (Lucky Dice Music) heet nu de opvolger. En, nou, ik draai er maar niet omheen: zo goed als Come Sunrise vind ik ‘m niet. Zo, dat is er uit. Welnu, Burn is daarmee helemaal geen slechte plaat. Verre van dat, alleen de verrassing is er van af. Hier en daar klinkt het gebodene een beetje gewoontjes. Niet op Ballad For The Gulf Of Mexico, een 
De Italiaan 
The High Country (El Cortez/Decor/Bertus) is de muzikale vertaling van een naargeestig verhaal van Willy Vlautin, bandleider van 