In het promotiefilmpje zegt Josh Pearson gekscherend I’m a good looking man with a beard. Dat laatste is zeker waar, De domineeszoon uit Denton, Texas zag er in zijn tijd met Lift To Experience ook al tamelijk woest uit. Wonderlijk genoeg beschikte en beschikt Pearson over een hartverwarmend stemgeluid. Last Of The Country Gentlemen (Mute) is Pearsons langverwachte solodebuut. Na de debuutplaat van Lift To Experience in 2001 was hij veelvuldig live en solo te bewonderen, maar een plaat kwam er niet. Nu kunnen we meer…
James Walbourne is nog een onbekende naam, maar dat komt voornamelijk omdat de gitarist zich jarenlang schuilhield in de band van Peter Bruntnell. In die hoedanigheid was hij beslist een doorslaggevende factor op de schitterende albums van Bruntnell. Walbourne is dan ook een begenadigd gitarist, die zijn diensten inmiddels ook verleent aan The Pernice Brothers, The Pretenders en Son Volt. Dat hij meer kan dan gitaarspelen, bewijst hij op zijn solodebuut The Hill (Heavenly). Met hees stemgeluid zingt hij heel aardige, afwisselend folky en 
The Horse You Rode In On (J-Ryde Records) is de tweede cd van de Canadese band The Mudsharks 3. Damien O’Brien (zang, gitaren, bas, toetsen, percussie, samples) en Doug Neufeld (zang, drums) schrijven de nummers en vormen de basis. Bassist Jason Overy speelt op deze cd slechts op 
Up On The Roof kun je fijn naar beneden kijken, naar wat er op straat gebeurt, Up On The Roof speelden The Beatles. Up On The Roof (PIAS) is het derde solo-album van Jelle Paulusma, de voormalige voorman van een van Neerlands allerbeste bands, Daryll-Ann. Paulusma gaat, een beetje tegen de keer in, steeds maar weer door met het maken van avontuurlijke, doorleefde platen. Op deze derde klinkt Paulusma relatief opgewekt en het lijkt erop dat de vertrouwde Daryll-Ann-sound weer tot leven is gewekt. De gitaren zijn namelijk gelaagd en 
Net als op het twee jaar geleden verschenen For The Mission Baby klinkt To Drink The Rain (Music Road Records/Munich) van 
Mooie titel is dat, Barn Doors And Concrete Floors (Continental Song City/Munich). Daarin komen platteland en stad samen; country en rock. 
De oplettende lezer zal het intussen wel weten: The Jayhawks zijn herenigd. In de VS treden ze weer regelmatig samen op en ook in Europa zijn er de sporadische concerten. Deze zomer komen ze ook naar de Lage Landen. Op 8 augustus in Paradiso, op 9 augustus in Metropool in Hengelo en tussen 4 en 7 augustus op het Dranouter Folk Festival in België.
Met haar schorre stem zingt 
Talent plenty, maar platenmaatschappij Warner Bros houdt de Ierse singer-songwriter Eamonn O’Connor in een ijzeren beklemming waaruit geen ontsnappen mogelijk lijkt. O’Connor vlucht echter naar Bastrop, Texas, neemt het alias 
Die stem van 
Een gitaar die bijna het hele liedje vooraf gaat aan een fijne golvende melodie, het heeft veel weg van de ondanks alle wereldellende toch altijd optimistische folk die in de jaren zestig gemaakt werd. Na dat eerste nummer Steal The Heart volgt Long Gone dat iets zwaarder wordt aangezet. In dat liedje komen vooral de Texaanse roots boven. 
Het zijn weer eens turbulente tijden voor de meest schandaleuze rock-‘n-rollband ter wereld. Halverwege 1968 liggen de live-optredens volledig stil; de Stones zullen veertien maandenlang niet optreden. Mick Jagger is vooral druk als acteur in de speelfilms Performance en Ned Kelly, Brian Jones is volkomen aan lager wal geraakt, aangeklaagd wegens drugsbezit en Bill Wyman is druk met financiering en productie van The End. De groep bevindt zich in een soort van vacuüm, temeer daar ze verstrengeld raken in een aantal rechtszaken en 
Brian Johnson and the Acquitted
Veertig jaar bestaat Roomful Of Blues al. De band uit de Amerikaanse staat New England is een gerespecteerd gezelschap dat al die tijd de blues levend heeft gehouden. Op Hook, Line & Sinker (Alligator/Munich) spelen ze werk van Little Richard, Dave Bartholomew, Amos Milburn en andere groten uit het genre. De uit acht mannen bestaande formatie 
Several Shades Of Why (Sub Pop/De Konkurrent) is het langverwachte solodebuut van J Mascis, al decennialang de drijvende kracht achter Dinosaur Jr. Hoewel Mascis Dinosaur Jr. een aantal jaren geleden nieuw leven inblies, liggen de hoogtijdagen van de noisy gitaarpop van het powertrio alweer een kleine 20 jaar achter ons. Het is daarom des te verheugender vast te stellen dat dit solodebuut een klein akoestisch meesterwerk is. De lekker luie stem van Jay Mascis blijft uit duizenden herkenbaar, maar die wordt nu eens niet begeleid door 
Een leuke heruitgave tussen al dat rereleasegeweld is Labour Of Lust (Proper Records/Klanderman Promotion) van de dan nog toekomstige stiefschoonzoon, of zoiets, van Johnny Cash. Nick Lowe maakt in ’78 samen met Dave Edmunds deel uit van Rockpile. Gedurende acht weken lang gaan de Rockpilers na een pub-optreden flink aangeschoten de studio in om gelijktijdig een plaat voor zowel Edmunds als Lowe op te nemen. Lowe’s aandeel, Labour Of Lust, klinkt opvallend helder en knisperend en bevat een hele lading popsongs geïnspireerd op 
De nog onbekende Texaan 
De cd Wapango Blues (eigen beheer) begint met de titelsong en die maakt direct duidelijk dat de Texaan 
De countryrockers uit Los Angeles zoeken 
Op 6 februari 2011 overleed plotseling de Ierse bluesgitarist Gary Moore. In de talloze grafschriften wordt Moore’s vroege periode – vóór Thin Lizzy – vooral opgehangen aan zijn band Skid Row. Wat overal vergeten wordt, zijn Moore’s eerste op de plaat vastgelegde opnamen. Die zijn namelijk opgenomen op Honest Injun, de schitterende plaat van Granny’s Intentions. Opgericht als showband – gespecialiseerd in soul- en bluescovers – in Limerick, Ierland, verhuist Granny’s Intentions in 1966 naar de levendige beat-scene van Dublin. Vanwege de enerverende optredens 
Alsof de duivel moet worden uitgedreven, zo gaat 
Met slechts een elektrische gitaar als strijdmakker gaat 
Stilzitten is er niet bij voor Ad van Meurs. Nog niet zo lang geleden verscheen het vierde en laatste album van No Blues, het internationale gezelschap met Van Meurs dat Amerikaanse folk en blues met Arabische muziek mengt, en nu ligt er al weer een nieuw album van zijn alter ego 
De muzikale carrière van Dave Mason begint in 1966 als roadie voor The Spencer Davis Group. Een kleine tien jaar later zal Mason in Amerika zijn grootste successen als solo-artiest vieren. Ergens daar tussenin bereikt Dave Mason de zanger en gitarist zijn grootste artistieke piek: Alone Together. In april 1967 promoveert de multi-instrumentalist Mason van de Spencer Davis Group naar Traffic, met wie hij twee reguliere – en legendarische – albums maakt. Vanwege muzikale meningsverschillen met Steve Winwood stapt Mason in de herfst van 1968 uit Traffic, waarna hij weer in Amerika opduikt 
Een intrigerende hoes. Is de vervaarlijke man van middelbare leeftijd Nicole Atkins’ lover of haar vader? Eerlijk gezegd zou ik het graag willen weten, juist omdat Nicole Atkins’ ruige rock evenzeer intrigerend als gevaarlijk is. Tjonge, wat gaat deze dame tekeer op dit schitterende, rauwe, luide album. Spannender dan Neko Case, Jenny Lewis, Maria McKee en Kristi Rose bij elkaar – en in het kwadraat. Het beukt, rockt en twangt zonder in countrypunk-clichés te vervallen. Eerder is dit spunky rock vanuit de goot; een doorkijkje naar de onderkant van de maatschappij. 
Zet maar naast de cd’s van Sam Baker, dit Black Crow Blue (An American Album) (Stone Barn Records) van 
De tempoversnellingen op Gotta Make It hebben een frisheid van de betere Engelse hitparadepop uit de jaren zeventig. Maar de singles uit die tijd hadden toch echt niet ook nog eens een mondharmonica als uit een western, alternatieve gitaren en ook nog eens een accordeonsausje. You Yeah Smokin’ Hot (Frogville Records) is dan ook een bijzonder plaatje van labeleigenaar 
Lee Miles
