Omdat hij niet wou blijven hangen in het stramien van americana of altcountry, verliet Brian Ledford Texas en verhuisde naar het noordwesten van Amerika. Naar Seattle, Washington, om precies te zijn, inderdaad een plek met een andere sound. Verwacht echter geen grunge op From Sunlight Into Shadow (Sound Squared Records) van Brian Ledford and the Cadillac Desert. Allereerst is de heldere zang van de voorman veel te netjes voor die richting. De soepele zang van Ledford kenmerkt zich door korte boogjes in het hoog, wat vooral meer…

Mesabi is een gebied in de Amerikaanse staat Minnesota. Daar in het uiterste noorden van de Verenigde Staten groeide Bob Dylan op. Mesabi (Proper/Rough Trade) is de titel van het 26ste album van Tom Russell. In dat titelnummer gaat het over een jeugdige Dylan die naar Mexicaanse radiostations luistert en zo kennis maakt met de muziek van Howlin’ Wolf, Buddy Holly en Ritchie Valens. Er komen nog veel meer beroemdheden langs op dit ambitieuze album vol dwarsverbanden. When The Legends Die meer…

Een cowboysong met trompetten, Tokyo Rosenthal begint zijn nieuwste cd Who Was That Man? (Rock & Sock Records) met het titelnummer en daarmee heeft hij me direct te pakken. Als iets maar een beetje neigt naar Marty Robbins ben ik al blij, ook al gaat dit werkje meer richting Tom Russell, waarmee het zo mogelijk nog serieuzer te nemen valt. De tegenwoordig in Chapel Nill, North Carolina, gevestigde singer-songwriter heeft met The Librarian nog een fijn nummer in Mexicaanse sferen. Het snelle liedje met percussie heeft meer…

Will Scott verplaatst zich bijna ongemerkt van juke joint naar honky tonk naar wit houten kerkje. Alles aan Keystone Crossing (Weather Tone Records) ademt de zuidelijke staten van Amerika. Dit is niet zozeer een geslaagde poging rootsmuziek te maken, hier hebben we het over echte wortels. Zou je denken althans, want verrassend genoeg woont Scott in Brooklyn, New York. Hij groeide op in Indianapolis en Chicago, ook mijlen verwijderd van down south. De muzikale wortels kreeg Scott gewoon mee via de blues, bluegrass, meer…

Steve Brown and the Bailers komen uit Fairbanks, Alaska. Die ruige omgeving hoor je niet echt terug op Things Change (eigen beheer). Weliswaar begint het album met Gravel Road, maar de weg die ze daarmee inslaan is hooguit lichtjes hobbelend. Met soepel gemak wordt hier gemusiceerd namelijk. Heel vriendelijk komt het vooral over. Baby, Please Don’t Come Home Tonight is toch niet een al te plezierige boodschap, maar de Bailers laten geen echte boosheid toe. Die Steve Brown moet een uiterst beminnelijke meer…

Gospelcowpunk, kenden we dat al? Reverend Horton Heat zegt u? Mwah, die kwam toch echt niet met een nummer als Lord, I Pray dat te vinden is op Two Foot Stomp (Lucky Buck Records) van The Von Ehrics. De Texanen zetten de vaart er direct in met Last Of The Working Slobs, een nummer met flink hakkende gitaren. Daar zetten ze dan een vloeiende gitaarsolo naast en dat maakt de boel interessant. Snel, sneller, snelst, zo crossen de mannen door de Verenigde Staten: All these 48 states have seen our Texas plates. Het kwartet uit meer…

Om te beginnen is dit een prettig geprijsde verzamelaar, die denk ik zijn geld volledig waard is. 40 Feat The Hot Tomato Anthology 1971-2011 (Proper/Klanderman Promotion) biedt namelijk een mooi overzicht van de vele live-opnamen van Little Feat. Verspreid over 3 cd’s zijn in de geinige boxje live-registraties verzameld die zowel de beginperiode (de jaren zeventig) als de latere periode (1988-2004) bestrijken. De aandacht gaat natuurlijk vooral uit naar de periode dat Lowell George de band aanvoerde – cd1 is daarom, meer…

De eerste cd van Vanish Valley was voor negentig procent een soloproject van Andrew McAllister. Op Get Good (Hard Bark) begon de in Los Angeles gevestigde musicus/filmmaker samen te werken met drummer Daniel Goldblatt, waarna een echte band werd geformeerd. De psychedelische en relaxte countryrock is nog spannender dan op het debuut. McAllister speelt net als op de voorganger vele instrumenten, maar het is goed te horen dat hij nu de leider is van een band. Get Good begint met Hazy Hills en die mistige heuvels meer…

Een nieuwe cd van Michael Fracasso. Liefhebbers weten dan genoeg. Kopen en genieten van het vakmanschap van de tegenwoordig in Texas wonende singer-songwriter. Ze hebben ook dit keer gelijk. Saint Monday (Lucky Dice) staat weer bol van de mooie liedjes. Je moet wel tegen de ietwat nasale stem van Fracasso kunnen, maar als dat geen probleem is valt er weer veel te genieten. Ik noem als persoonlijke favorieten: het bluesy Elizabeth Lee, dat klinkt als een oud bewerkt werkmanslied en handelt over meer…

Over Plays More Blues, Ballads & Favorites (Proper/Rough Trade) van Jimmie Vaughan kunnen we heel kort zijn. Want bijna alles wat we er over zouden kunnen melden, hebben we destijds al opgeschreven in de recensie van Plays Blues, Ballads & Favorites. Deze nieuwe collectie covers is al net zo goed. Met als extra attractie Lou Ann Barton die zingt op enkele nummers. Toch nog wat toevoegingen dan ten opzichte van het eerste stukje. Vaughan heeft T-Bone Walker en de jonge Johnny ‘Guitar’ Watson in zijn vingers. Geweldige complimenten, toch meer…

Zelfs als je van mening bent dat conceptalbums eigenlijk in strijd zijn met het wezen van rock-’n-roll, kun je je zo af en toe toch behoorlijk laten meevoeren door zo’n ambitieus project. Dat gebeurde bij The Letters Of Dr. Kurt Gödel (eigen beheer) van Levi Weaver. Kurt Gödel (1906-1978) was een Oostenrijks-Amerikaans wiskundige die wordt beschouwd als een van de belangrijkste logici door zijn invloed op het wetenschappelijke en filosofische denken. In zijn teksten behandelt Weaver de menselijke zoektocht naar zingeving meer…

De jonge Engelse band Scoundrels maakte een vliegende start dankzij de bemoeienis van enkele grote namen, toch heeft hun debuut Scoundrels (Blue Horizon/Rough Trade) nog niet al teveel teweeg gebracht. Best jammer, want na meerdere draaibeurten blijven de nummers lekker haken. En als je aan de belangrijkste voorwaarde van een goed liedje weet te voldoen, dan heb je toch wel recht op wat aandacht. Ook al hebben deze jongens hun sound niet helemaal zelf uitgevonden, met behulp van anderen zijn ze er wel meer…

Een oude, wat zonderlinge man sprak Patrice Webb tien jaar geleden aan in de tram en liet haar ongevraagd weten dat ze er hoogst ongelukkig uitzag. Enkele dagen later besloot ze zo maar uit het niets een gitaar te kopen, terwijl de vijftiger sinds haar studententijd geen instrument meer in handen had gehad. En nu ligt er zomaar het album Photographs (eigen beheer) met daarop elf eigen liedjes. De Californische beschikt over een heldere stem en er is werkelijk niets gekunstelds aan haar volstrekt natuurlijke voordracht. Webb beweegt meer…

Ha! Mijn plaat van het jaar. Ik kan er niet omheen, want Buffalo Killers 3 (Alive Records) combineert op jaloersmakende wijze geliefde genres als countryrock, classic rock en powerpop. Ik noem wat namen die mij te binnen schieten bij het extatisch beluisteren van deze geniale retrorock-plaat: Neil Young, James Gang, Big Star. Wat hebben deze boys uit Cincinatti, Ohio een fantastische sound gecreëerd – en daarmee een enorme stap vooruit gezet ten opzichte van hun eerdere (2) platen. Buffalo Killers is een trio langharige, overwegend baardige knapen meer…

De Amerikaanse Shelby Lynne is een toonbeeld van veerkracht. Op 17-jarige leeftijd werd ze samen met haar zusje Allison Moorer (nu getrouwd met Steve Earle) opgevangen door familie, nadat haar drankzuchtige vader eerst zijn vrouw had omgebracht en daarna zichzelf. Drie jaar later debuteerde Lynne met een in Nashville opgenomen countryplaat. Na vijf albums had ze er genoeg van om het speeltje te zijn van platenbazen. In 1999 verscheen I Am Shelby Lynne, een geweldig statement gedrenkt in sublieme countrysoul. Met Revelation Road meer…

De naam Lauderdale is gevallen (in de recensie van Glossary), dus hoog tijd dat we het hier ook hebben over de nieuwste cd van deze band, Moving On (eigen beheer). De band uit het legendarische Muscle Shoals, Alabama. levert met deze tweede cd een heerlijke schijf af. Hij begint enigzins melancholisch met het titelnummer, maar via het midtempo Dressed Like The Devil, komt in het derde liedje The Grant de aap uit de mouw. Lekker harde gitaren waar Niles Lee met de ruw weemoedige stem overheen zingt. Hierna wordt het gas weer meer…

Comanchero is een band uit Boston die op de derde cd The Undeserved (Horse Fuel Records) een ouderwets soort countryfunk laat horen. Daarbij zeilt het gezelschap af en toe vervaarlijk dicht langs de afgronden van foute softrock. Enkele Caraïbisch getinte nummers zorgen er zowaar voor dat we namen als Loggins & Messina en Jimmy Buffett droppen en daar worden we eerlijk gezegd niet blij van. Maar welbeschouwd is het wel een interessante keuze natuurlijk. Want wie maakt er nog zulke muziek? De vijf leden meer…

In Rockvale, Tennessee staat een huis. En in dat huis is een van de mooiste platen van 2011 gemaakt. Verantwoordelijk daarvoor is de band Glossary uit het naburige Murfreesboro. Het kwintet huurde dat huis, richtte het in als studio en kon er maandenlang in de vrije uurtjes aan Long Live All Of Us werken.  Glossary behoort tot het rijtje Lucero, Lauderdale, Two Cow Garage en, vooruit, Drive-by Truckers, maar is daarvan verreweg het meest poppy. Dat laatste blijkt eens te meer op deze nieuwe schijf. De soms stevige altcountry krijgt meer…

In Engeland verscheen van de in de jaren negentig naar Londen getrokken Amerikaanse Piney Gir net de nieuwe cd Geronimo. Daarop wordt gestoeid met de jaren zestig van Phil Spector en Beach Boys, terwijl op eerdere cd’s elektronica ook al eens de hoofdmoot was. In Amerika is Jesus Wept (Greyday Records) van The Piney Gir Country Roadshow het eerste album dat er wordt uitgebracht. Daarmee zijn ze een jaartje achter en wij van Altcountry.nl dus ook. Doet niet terzake, want dit is wel erg leuk. Piney Gir en haar band hebben meer…

De uit Santa Cruz, Californië, afkomstige Ant McNaught heeft een heel gezelschap rond zich verzameld, waardoor hij op zijn debuut Apache Lane (eigen beheer) diverse rootsy richtingen op kan. Dat gebeurt zonder dat het een allegaartje wordt. McNaught is bepaald niet de jongste debutant en weet dus wel zo ongeveer wat hij wil. Apache Lane begint met de bekentenis Fool For Love. Het liedje met een prominente rol voor saxofoon is rootsrock met soul en je zou zweren dat het aan de andere kant van het Amerikaanse continent meer…

Lekker droog klinkt Tracks In The Sound (eigen beheer) van Matt Cox. De Amerikaan zingt als een cowboy zonder zakdoek in een stofstorm. Met het stof op de stembanden dus. Het album begint met Let’s Take It Home, een liedje in de stijl van Mark Germino. Three Rounds Down vangt aan als een trage cowboysong, totdat een piano een tempoversnelling brengt. Met het derde nummer July Sun wordt al duidelijk dat dit een bijzonder album is. Het duurt zes minuten en het verhaal over een verbroken relatie zou zo op de plaat meer…

My Last Dollar (eigen beheer) van Matt Cox dateert al van 2009. Blijkbaar had de Amerikaan destijds geen geld meer voor promotie, zodat zijn cd nauwelijks werd opgemerkt. Gelukkig stuurde Cox alsnog een recensie-exemplaar mee met zijn nieuwste album Tracks In The Sound. Dit My Last Dollar is wat kaler. Van de twaalf liedjes doet Cox (zang, gitaar, resonator, banjo, bas, mondharmonica) de helft solo. De eerste drie nummers zijn met volledige band. De cd vangt aan met het titelnummer dat een jonge Steve meer…

Vind je Dawes ook zo goed? Dan kun je Take Up Your Mat & Walk (Rootsy/Sonic Rendezvous) van Deadman blindelings aanschaffen. Deadmans derde cd – de onlangs verschenen live-cd Live At The Saxon Club niet meegerekend – is er een die langs de scheidslijnen van de klassieke countryrock scheert. The Band is daarbij het voornaamste referentiepunt, vanwege de losse swagger, de samenzang en de rollende Hammond. The Jayhawks is de volgende vergelijking, luister maar naar This Old World’s Not Gonna Change, waarna we meer…

Met de opbrengst van All This For Gas Money? (eigen beheer) hoopt Samuel Barker er op uit te kunnen blijven gaan om zijn muziek op podia buiten zijn woonplaats Houston, Texas, te brengen. In 2010 moest hij het hoofd boven water zien te houden bij een gemiddelde opbrengst van 36 dollar per show, terwijl hij daar dan 149 mijl voor had moeten rijden. Als dat geen totale overgave is aan de muze… Samuel Barker is een maatje van de door ons bejubelde Huke Green. Samen met zijn stadgenoot maakte hij enkele cd’s als The Wayword Sons. All This meer…

Van Waterboy Mike Scott weten we dat hij naast muzikant grote fan is van Bob Dylan, Patti Smith en Lou Reed. Dat schreeuwde hij ruim 25 jaar geleden al luid van de daken. Terloops viel te vernemen dat Scott evenzeer een groot bewonderaar was van de Ierse dichter W.B. Yeats (1865-1939). Na een heel muzikantenleven, The Waterboys debuteerden in 1983, komt Scotts grote droom uit; namelijk het op muziek zetten van de gedichten van Yeats. Na vijf jaar schaven, ploeteren en opnemen is er nu het resultaat: An Appointment With Mr. Yeats meer…

De prairie in het zilveren schijnsel van de maan, het is een vredig beeld. Het hoesje en de titel Moonlit Rambles (eigen beheer) geven heel aardig weer hoe de folk van de Canadees Scott Cook overkomt. Rustig en smaakvol zijn de tien nummers, allemaal eigen composities. De in Edmonton, Alberta, opgegroeide Cook houdt er een hippiefilosofie op na en vindt het interessant om van gedachten te wisselen over vraagstukken als globalisering. In zijn liedjes komt dat tot uiting in de warme menslievende toon. Een halfzachte dus? Dat valt meer…

Rauw en primitief, het zijn absoluut geen redenen om een album af te serveren. De debuterende singer-songwriter George Ellias overdrijft echter nogal op EP (End & Co. Records). De 22 minuten muziek is geluidstechnisch van abominabele kwaliteit. Wellicht is dat de bedoeling geweest, want Ellias raakte tijdens zijn studie geïnspireerd door oude muziek waarmee hij kennismaakte via Bess Lomax Hawes, een zus van musicoloog Alan Lomax. Maar met de lofi-benadering van Ellias heb je nog niet de magie te pakken van die oude meer…