Vergeving is het thema van Cotton (Music Road Records/Munich), na Mercy (2004) en Pretty World (2007) de derde briljante cd op rij van de Texaan Sam Baker. Het is een groots thema, dat snel tot moralisme zou kunnen leiden. Daarvan is echter geen sprake op Cotton, waarop Baker zoals we inmiddels van hem gewend zijn kleine vertellingen voor ons in petto heeft. Verhalen van weinig woorden over gewone mensen en de ups en downs van het leven. Vergeving; als geen ander weet Sam Baker (55) waar hij meer…

Zo rond zijn twaalfde liep Michael J Sheehy voornamelijk klappen op als bokser. Toch is zijn interesse voor de nobele kunst der zelfverdediging nooit verdwenen. With These Hands (The Rise And Fall Of Francis Delaney) (Glitterhouse/Munich) is het verzonnen verhaal over prijsvechter Francis Delaney. De trage begeleiding van The Hired Mourners in combinatie met de voornamelijk praatzingende Sheehy zorgt voor de juiste donkere sfeer. Deze blues en folk valt ergens te plaatsen tussen Captain Beefheart en Tindersticks. Vierkante koppen met kapotgeslagen meer…

Een slepende groove. Blazers. Een drummer die losjes de boel voortstuwt. Een stem met soul. Zo begint Pick Your Head Up (BooClap) van Uncle Lucius, een plaatje met soul. Everybody Got Soul, zingen ze zelf op het tweede nummer. Niet waar natuurlijk, maar deze jongens uit Austin, Texas, hebben het dus wel. Dit heeft alles van ouderwetse southern rock. En door die prettig vibrerende stem van Kevin Galloway doet het ook wel wat denken aan The Tragically Hip. De mannen van Uncle Lucius zien er uit alsof ze zo uit de jaren zeventig zijn meer…

In 2000 kwam ik, omdat ik Lost Son kocht, voor het eerst in aanraking met Richmond Fontaine. Direct raakte ik geboeid door de verhalende zangstijl van Willy Vlautin en de rauwe, Uncle Tupelo-achtige noisy alt.country van zijn band. Mijn fascinatie nam exponentieel toe bij de verschijning van Winnemucca eind 2001. Naar Winnemucca en het aldaar gevestigde Winner’s Casino (de openingssong) wilde ik toe. Ik kreeg een vriend zo gek en dus reisden we in februari 2002 op een P.F. Thomese en J.Kessels-achtige manier af naar Nevada. meer…

Duik diep in de Ozarks met Bob Runyon op zijn cd The Last Wild Thing (eigen beheer). Na een tamelijk traditionele blije folksong (All The Love In Heaven) die de cd opent is het de beurt aan de titelsong, qua stijl vergelijkbaar met de opener. In totaal beslaat The Last Wild Thing 19 nummers, die net de grens van een uur overschrijden. Een beetje veel misschien, maar gelukkig is Runyon niet zo’n artiest die elk liedje hetzelfde doet. Tussen de nummers door horen we de geluiden van de wouden van Missouri, waar hij woont. Krekels, meer…

“Doe het niet, schat, geen elektrische gitaar, geen orgel, geen enkel elektrisch versterkt instrument, alsjeblieft. Dat zou het ouderwetse akoestische karakter van onze muziek aantasten”. En zo geschiedde op de eerste cd van Bill Powers, Shelley Gray, Greg Schochet en Ryan Drickey uit Colorado, tezamen Honey Don´t vormend (bewonderaars van Carl Perkins inderdaad, die een nummer schreef met deze titel) Het kwartet heeft een voorliefde voor oude rock ‘n roll, bluegrass, jazz en meer…

Alsof hij zijn demonen ter plaatse moet uitbannen, zo intens kunnen de concerten van Michael de Jong zijn. Huiveringwekkend, soms bijna te pijnlijk om te aanschouwen. De Jong heeft het dan ook zwaar voor de kiezen gehad. Een leven in de goot als junkie, levensbedreigende ziekten en spaak lopende liefdes en al die persoonlijke ervaringen gooit De Jong er in zijn aangrijpende liedjes uit. Alsof het een therapie betreft. Op zijn nieuwste cd For Madmen Only (Music & Words) wekt De Jong de indruk dat hij zijn verleden meer…

Wat ik jammer vind aan John Fogerty is dat hij zijn gezicht zo heet laten botoxen dat hij jonger lijkt dan ten tijde van Centerfield (1985). Dat heeft de 64-jarige uit Berkeley, Californië afkomstige rock-icoon beslist niet nodig. Want John Fogerty is zonder meer nog relevant, al was ik daar na het teleurstellende Revival (2007) niet zo zeker van. Maar ik heb het geloof in Fogerty terug vanwege het verschijnen van The Blue Ridge Rangers Rides Again (Verve Forecast/Universal), een zoals al uit de titel blijkt vervolg op Fogerty’s eerste solo-album uit 1973. meer…

“Doorgerookte volwassen mannen-rock. Niets nieuws, maar wel verdomde goed.” Dat schreef Martijn Stoffer in 1979 in Muziekkrant Oor over Keeper Of The Flame van Delbert McClinton. Woorden die aankwamen bij een zeventienjarige. Op dat moment was ik al volwassen door de muziek, net zoals ik nu om precies dezelfde reden nog altijd niet volwassen ben. Maar dit terzijde. In 1979 kwamen mijn grootste helden uit Texas: Joe Ely en Doug Sahm. En Delbert McClinton paste meer…

Ze komen volgende maand naar Take Root – en ik kijk ernaar uit. The Band Of Heathens komt op het juiste moment – is natuurlijk geen toeval – met het uiterst soulvolle countryrock-album One Foot In The Ether (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous), pas de tweede studioplaat overigens. Het kwintet uit Austin, Texas heeft een geduchte live-reputatie en bracht dan ook al twee live-platen uit. Het geheim van de Texaanse heidenen is de line-up van drie songschrijvende, zingende en gitaarspelende frontmannen die zorgen voor variatie terwijl een homogene sound bewaard meer…

Ze hebben de koffers net weer uitgepakt na een zomerlang reizen van optreden naar optreden. Eerst naar de westkust, daarna naar de oostkust en vervolgens terug naar thuisstaat Louisiana aan de Golf van Mexico. My Suitcase Is Always Packed (Suger Hill/Munich) is de vijfde cd van Red Stick Ramblers uit Baton Rouge en waarschijnlijk hebben ze die koffers al weer klaar staan voor een volgende tour. Laat ze maar eens deze kant op komen, want zo vaak kunnen we hier niet kennis maken met cajun. Het vijftal meer…

‘Honky-Tonk for the modern-day cowboy and girl!’, staat te lezen op de website van The Sweetback Sisters. Yessirree, dat maken ze helemaal waar op Chicken Ain’t Chicken (Signature Sounds/Munich). Voor alle wannabe’s is dit een heerlijk plaatje vol retrospul. En wannabe’s dat zijn The Sweetback Sisters zelf eigenlijk ook, want thuisbasis Brooklyn is nou niet bepaald de cowboyhoofdstad van Amerika. Maakt helemaal niets uit, het spelplezier spat uit de putjes van het schijfje. The Sweetback Sisters zijn meer…

“Ik ben geen muzikant die cajun speelt, ik ben een cajun die muziek maakt.” Een fantastische uitspraak heb ik het altijd gevonden. Deze quote van Zachary Richard staat in de verhalenbundel Kogels In De Brievenbus (verschenen in 1991) van de betreurde popjournalist Jip Golsteijn. Richard maakt in dat uitstekende verhaal duidelijk dat de puristen in feite de grootste vijand zijn van hun eigen cultuur. Ook van het beeld dat Hollywood schetst van de cajuns gruwt hij. Zachary Richard is altijd meer…

Tot nu toe is er in Europa weinig geschreven over Sam Shinazzi, een singer-songwriter uit Sydney, Australië. Dat komt mede doordat, en dat moet ik Sam verwijten, zijn muziek weinig emotionele pieken en dalen kent. Zijn powerpop-singer-songwritersliedjes kabbelen elegant, melodieus en lekker in het gehoor liggend voort, en dus zie ik een Europese (of Amerikaanse) doorbraak niet gebeuren. Sorry Sam. Then I Held My Breath (Black Lodge Audio) is Shinazzi’s derde cd. Over diens vorige cd Stories You Wouldn’t Believe waren we zo’n vier jaar geleden gematigd meer…

Een hele bijzondere uitgave, dit Stag Cotillion Volumes One & Two (eigen beheer) van de tot op heden onbekende Roger Johnson. Dat dient met deze dikke fraai uitgevoerde dubbel-cd te veranderen. Roger Johnson komt uit Minneapolis, Minnesota, en is al veel langer bezig in de countryrock. De hoesfoto’s – voorop een recent portret waarop hij doet denken aan David Crosby anno nu, achterop een oude foto waarop hij oogt als een van de Byrds begin jaren zeventig – komen over alsof we hier te maken hebben met meer…

Ben Bedford uit Springfield, Illinois, is sinds vier jaar fulltime met muziek bezig en heeft inmiddels 3 cd´s gemaakt. De laatste, Land of the Shadows, stamt uit dit jaar. Waarom ik deze week ineens Lincoln’s Man uit 2008 bij de post aantrof is me een raadsel. Maar ik ben er blij mee, hoor, want wat Bedford hier laat horen is van bovengemiddeld niveau. Aangrijpende verhalende liedjes, b.v. over een Southerner die toch dienst heeft genomen in het leger van de Noordelijken (titelnummer) of meer…

Ondanks het aanmerkelijke succes van The Felice Brothers ging oudste broer Simone Felice eind 2008 zijn eigen weg. En het was niet de gemakkelijkste; een familietragedie zette hem aan het louterende schrijven – van songs en proza. Onlangs verscheen er een boek van zijn hand en nu is er de debuutplaat van zijn band The Duke & The King, in feite een duo met jeugdvriend Robert ‘Chicken’ Burke. Het gruizige en plattelandssfeertje dat de muziek van The Felice Brothers kenmerkt, is op Nothing Gold Can Stay (Loose)  nagenoeg afwezig. Felice en Burke tijdreizen meer…

Sarah Borges bewandelt op The Stars Are Out (Sugar Hill/Munich) een vergelijkbare weg als eerder dit jaar Star Anna. Want net als Star Anna & The Laughing Dogs maken Sarah Borges And The Broken Singles de overstap van country naar rock. Niet erg natuurlijk, altcountry is per slot van rekening de combinatie van deze richtingen. The Stars Are Out roept herinneringen op aan ouderwetse hitparademuziek. Zo is opener Do It For Free pure glamrock. En Me And Your Ghost is een soort combinatie van Pat Benatar en Chris Isaak. Het is fijn dat meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens hebben ze ons compleet verrast met platen die uit een ander tijdperk leken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het leek wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed deden. Maar dan nu Chasing The Wind (Steel Mountain Records) van het Noorse duo PG & Frank. Wat een miserabele plaat! En in zekere zin toch gelukt. Dit is namelijk het soort slaapverwekkende countryrock uit de jaren zeventig, waarvan meer…

Liefde, hoop, herinnering, gerechtigheid, vertrouwen, dat zijn de thema’s van Moth Nor Rust (eigen beheer) van de Canadees Jon Brooks. Allemaal zaken die niet zomaar aangetast kunnen worden door de cd-titel. In een breder verband gaat het over de vrede. Daarmee is duidelijk dat Jon Brooks een ouderwetse troubadour is. Dat blijkt ook uit de manier waarop hij deze derde cd heeft opgenomen: live in de studio. Brooks (zang, gitaar, mondharmonica) stelt als songschrijver belangwekkende zaken aan de orde. Zijn teksten hebben een meer…

Luid staken we vorig jaar de loftrompet over Bad Days Ahead, Michael Dean Damrons tweede soloplaat. Het mocht niet heel veel baten, en dat zal misschien ook wel gaan gelden voor Father’s Day (In Music We Trust/Sonic Rendezvous). Dat weerhoudt mij er echter niet van om opnieuw hoog van de toren te blazen: Father’s Day is een hartverscheurende, nierverguizende countrypunk-rootsplaat. Dean Damron gooit er, zoals we hem al jaren kennen, al zijn hebben en houwen tegenaan, waardoor zijn intense, rauwe songs wel een catharsis meer…

Hij was getrouwd met Carlene Carter en later ook nog met halfzuster Cindy Cash, al duurde dat laatste huwelijk nog geen jaar. Hij speelde gitaar bij Johnny Cash, nadat hij in 1973 genoeg had van spelen in een coverband, ook al verdiende hij daar best een aardige boterham mee. In Nashville drong Jack Wesley Routh, over hem hebben we het hier, zich op aan Johnny Cash en die was zo onder de indruk dat hij Routh onmiddellijk contracteerde. Op Another Season (Ninnescah) is te horen wat een zeldzame klasse deze succesvolle songschrijver zelf meer…