We hebben in de geschiedenis van Altcountry.nl zo nu en dan aandacht geschonken aan de Noordcalifornische band The Mother Hips of aan een van de voormannen daarvan, Tim Bluhm. Maar de meeste aandacht ging naar de echtgenote van Tim, Nicki Bluhm. Daar is hij inmiddels van gescheiden, dus de man heeft weer voldoende tijd om zich aan de muziek van deze inmiddels al meer dan 30 jaar oude moederheupen te wijden. When We Disappear (Blue Rose Music) is het twaalfde studioalbum van de band, waarvan naast zanger/gitarist Bluhm ook zanger/gitarist Greg Loiacano al vanaf het begin deel uitmaakt. Op dit nieuwe album meer…

Kwetsbaarheid is het overkoepelende thema op How Can I Say This? (Yellow Room Records) van de Amerikaanse Annie Capps. Meestal maakt ze muziek met haar man Rod, maar op dit album werkt ze met louter vrouwen samen. Die staan haar bij om haar gevoelens in juiste banen te leiden. Capps diept pijnlijke gebeurtenissen op, maar kijkt niet om in wrok. Om al die ervaringen te kanaliseren is acceptatie nodig. Verwacht dus geen enorme uithalen of emotionele uitbarstingen, de spanning is meer onderhuids voelbaar. Om geraakt te worden is het zaak te luisteren naar de teksten. De meer…

Tijdens de lockdown van 2020 lag Ben Bedford in een scheiding. Het stortte hem in een diepe depressie. Daar zat hij alleen in zijn huis op het platteland van Illinois. Nauwelijks contact met anderen. Alleen gezelschap van zijn poes Darwin. Nummers schrijven deed hij nog wel. Een deel daarvan staat op Valley Of Stars (Hopeful Sky Records), een conceptalbum over een haas die de grote wereld intrekt op zoek naar vrienden. Bedford was tijdens het schrijven zich eerst helemaal niet bewust dat hij weer een conceptalbum in elkaar stak. Dat bedacht hij pas toen hij alle composities op een hoop had meer…

Met zijn baard en bandana ziet Alex Williams er precies uit zoals je verwacht van een outlaw. Of Waging Peace (Lightning Rod/V2 BeNeLux) dan ook precies voldoet aan het plaatje dat je dan vooraf al hebt geschetst? Ja en nee. De Amerikaan heeft een stem die past bij zijn uiterlijk. Een donker timbre. De stoere stem van een personage dat kiest voor een verblijf aan de randen van de maatschappij. Iemand die zijn eigen gang gaat en zich de wet niet voor laten schrijven. Maar op het titelnummer laat hij zich in de ziel kijken. Zijn ergste vijand lijkt verdacht veel op hemzelf, zingt hij. Dus niet alleen maar meer…

Over het verleden van Jim Keller hebben we het in 2021 al gehad in de recensie van By No Means, een plaat die countrysoul combineerde met een grotestadsgeluid. Spark & Flame (Continental Song City) trekt daar op door, maar toch zijn er ook wel wat verschillen. Deze nieuwste is duidelijker het resultaat van studiowerk en klinkt dus iets gesofisticeerder. Een nuanceverschil, meer niet. Want de industriële blues van Tower Of Love dringt zich behoorlijk op. En Bells Of Notre Dame is niets anders dan een stuk soul, met toetsen die even het album Mighty Like A Rose van Elvis Costello door het hoofd laten gaan. Het meer…

Vijf jaar geleden schreven we een recensie van het vorige album van Jim Patton & Sherry Brokus. Sindsdien is er niet echt iets veranderd in de aanpak van dit echtpaar, dat al een hele tijd geleden neerstreek in Austin, Texas. Patton schrijft prima liedjes die uitstekend in de verf worden gezet door mensen als Ron Flynt (producer en multi-instrumentalist), Rich Brotherton (eveneens vele instrumenten), Warren Hood (fiddle) en deze keer ook Bill Kirchen die zijn Telecaster op drie nummers laat twangen. Patton zingt op Going The Distance (Berkalin Records) als een oude hippie die tot rust gekomen is in meer…

Vorige week overleed mijn veertien jaar oude hond. Een verdrietige gebeurtenis. Het was altijd een feestje om thuis te komen naar een kwispelende viervoeter achter de deur. When A Dog Knows You’re Home is de openingstrack van After Thunder Sun (Twin Dimension Records), het derde album van Joost Dijkema. En dat is ook weer een feestje: een mooi instrumentaal nummer waarin de gitaar van Dijkema centraal staat. Op After Thunder Sun doet de singer-songwriter, maar vooral gitarist, Joost Dijkema het helemaal alleen. Hij speelt alle instrumenten: gitaren, banjo meer…

The Party’s Over (Tea Pad Recordings) is het vijfde album van Rob Heron and The Tea Pad Orchestra. Aan de kruisbestuiving van country, blues, rock-’n-roll, western swing en nog veel meer komt nog geen einde. Het album draait als altijd uit op een feestje. Geen wonder, want Heron heeft de kroeg dan wel verlaten, hij heeft de hele avond gedronken, dus de whisky, gin en wijn werken nog wel even na. Dus na het titelnummer waar de plaat mee begint, is het echt nog niet gedaan met de pret. Zo begint She Hypnotised Me met een schreeuw als Barrence Whitfield en vangt My Salad Days aan met een jodel meer…

Paul Knowles en zijn partner Nicole Storto zijn met New Earth Farmers toe aan de derde bandnaam. Hiervoor noemden ze zich New American Farmers (zie recensie van tien jaar geleden), maar die naam vonden ze te veel neigen naar patriottisme en daar voelden ze zich niet lekker bij. Op The Good Ones Got Away (OneLipLuca) beperken ze zich overigens liever ook niet tot de aarde, want de albumtitel komt uit het nummer The Universe Is Hiding en dat gaat over de wens om contact te leggen met dat wat zich buiten ons bewustzijn afspeelt. Bestaan er andere meer intelligente wezens die dan meer…

Bestaat (of bestond) de figuur Jim Molineaux? Of is deze Afro-Amerikaanse man die oorspronkelijk uit Haïti kwam voordat hij werd geadopteerd door een operazangeres uit New Orleans ontsproten aan het brein van JP den Tex? Toch even zoeken op internet. En jawel, in alle recensies van The Starlight Adventure (Comme Les Chansons) het verhaal zoals Den Tex het vertelt. En verder heel veel websites over de een of andere Amerikaanse worstelaar. Die is het dus niet. Dus of Den Tex en Molineaux elkaar echt in 1992 hebben ontmoet in Berlijn? Maar doet het er wat toe? Als dat meer…

In januari zouden we elke dag wel een recensie kunnen schrijven van een prima album dat vorig jaar is blijven liggen op de stapel nog te recenseren cd’s. Zoals dit Just Another Honky Tonk In A Quiet Western Town (Blue Betty Records) van Surrender Hill. En dat is zelfs een dubbelaar. Maar ja, ook nu ontbreekt ons de tijd om die inhaalslag te maken. In 2017 hebben we het duo al eens voorgesteld in een recensie van Right Here Right Now. Dat was een romantische plaat van Robin Dean Salmon en Afton Seekins die echter niet zoetsappig werd. Op deze twee schijven (de eerste is Just Another Honky Tonk en de meer…

Volgens Sean O’Brien is zijn elfde album The Program Is Morally Good (First Cold Press Records) de eerste die in de categorie americana of alternatieve country valt. Toch bespraken we op deze site al drie platen van de Amerikaan. We zijn niet zo van de hokjes, over het algemeen zijn we juist enthousiast als er een beetje buiten de lijntjes wordt gekleurd. Dus hoe zit dat met deze nieuwe van O’Brien, die zanger was van True West voordat ze debuteerden met Drifters? In die vorige recensies vergeleken we de muziek van hem met Television en Talking Heads en die namen kunnen we bij deze wederom met meer…

De Australiër Steve Wallis ontmoette in Amerika de Engelsman Joe Boon die hem terzijde staat op Nothing Stays The Same Way For Long (eigen beheer). Beiden waren daar in het noorden van de staat New York voor een cursus liedjes schrijven die werd geleid door The Milk Carton Kids. De inmiddels in Parijs neergestreken Wallis reisde naar Engeland om in de studio van Boon en in enkele kerken aldaar elf fijne nummers op te nemen die kunnen worden omschreven als countryfolk. Vooral op het slot- en titelnummer doet hij wat denken aan David Ramirez. Hij heeft een vergelijkbare ingehouden meer…

Mexico City is een band die – u raadt het natuurlijk al – helemaal niet uit Mexico City komt. Niet uit Mexico ook en niet eens uit Noord-Amerika. Nee, Brisbane in Australië is de thuisbasis van deze vijfmansgroep. Over het algemeen bereikt maar weinig nieuws van de bruisende americana-scene de Europese websites. Wij willen voor Closer To Home (eigen beheer), het vierde album van deze band (die al ruim 20 jaar bestaat), graag plek inruimen. De 10 nummers op dit 35 minuten durende album verraden een invloed van The Band en Crazy Horse. Een bepaalde mate van losheid, wat gruizige meer…

De Tip Jar moet een beetje gevuld blijven, dus gaan Bart de Win en Arianne Knegt onverdroten voort met het afleveren van albums. Songs About Love And Life On The Hippie Side Of Country (eigen beheer) is alvast een mooie titel voor de nieuwste worp liedjes. Aan de opnamen die tot stand kwamen in Eindhoven werken wederom enkele Texanen mee. Ron Flynt legde de bijdragen van Walt Wilkins, Bill Small en Pat Manske die aan de andere kant van de oceaan tot stand kwamen vast. Harry Hendriks (diverse snaarinstrumenten en zang) en drummer Eric van de Lest werkten mee in Brabant, net als meer…

Ooit, na het verschijnen van Midwestern Farmer’s Daughter, werd Margo Price beschouwd als country’s next big thing. Die verwachting werkte beperkend: het is ook niet wat ze wilde zijn. Dat was natuurlijk al te merken op haar vorige album waarop ze in muzikale zin afstand nam van het americanawereldje. Ook op Strays (Loma Vista) drijft ze weg van de countrykant. De zaden van dit licht psychedelische album werden gepland tijdens een weekje weg met haar echtgenoot Jeremy Ivey na diens lange strijd met covid. In een Airbnb in South Carolina namen ze een half bos meer…

Ze speelt resonatorgitaar en komt uit Raamsdonksveer. We hebben het over Merel van de Keer. Enkele maanden geleden verscheen van haar Ghost In The Storm (Howlin’ Chicken Records), een album met zes nummers en een speelduur van bijna een half uur. Eigenlijk een ep dus. Misschien is dat de reden dat het door niemand genoemd werd in de eindejaarslijsten. Aan de kwaliteit kan het namelijk niet liggen, want wat een overtuigend werkstuk is dit! De Brabantse brengt de blues met zoveel overtuiging dat er geen ontkomen aan is. Dat zit ook in de tekst van het titelnummer. Ze waarschuwt: haar meer…

MJ Lenderman is ofwel een zoon van een van de dames van We‘ve Got A Fuzzbox And We’re Gonna Use It òf hij is als kind in een ketel vol fuzzdrank gevallen. Dat is wel de conclusie die we kunnen trekken bij het beluisteren zijn eerste in een echte studio opgenomen plaat Boat Songs (Dear Life Records). De uit Asheville, North Carolina afkomstige singer-songwriter trapt het pedaal in elk geval vaak in en drenkt zijn altcountryliedjes daarmee in een lekker gruizig geluid. Niet altijd overigens: in TLC Cagematch, dat meer…

Werk van Derek Hoke bespraken we hier al eens eerder: het honky tonk-achtige Waiting All Night uit 2012. In 2017 bracht hij een nogal sombere plaat uit: Bring The Flood. Maar met zijn recente album Electric Mountain ziet de wereld er weer wat beter uit. Het centrale thema is: vooruitkijken. Let Go Of My Heart b.v,  dat gaat over het niet blijven hangen in een stukgelopen relatie. Honky tonk heeft de Nashvillian Hoke ook achter zich gelaten. De nummers waren oorspronkelijk wel geschreven als traditioneel klinkende liedjes, maar daaraan zijn ‘big guitars’, synthesizers, mellotron etc toegevoegd meer…

Cristina Vane heeft een Guatemalteekse moeder en een Sicialiaans–Amerikaanse vader. Op Sicilië werd ze ook geboren, maar ze groeide ook op in Frankrijk en Engeland. Op haar 18de trok ze naar de VS voor een studie. Een echte globetrotter dus die, en dat is niet zo vreemd, een voorliefde heeft voor blues, country en rock. Rootsmuziek, aardse muziek geeft dan misschien vastigheid. Na een aantal jaren te hebben gewerkt in McCabe’s Guitar Shop in Los Angeles trok ze naar Nashville. Vane heeft zich bekwaamd is het spelen van clawhammer banjo en slidegitaar. Haar tweede album, Make Myself Me Again meer…

Angela Strehli wilde niet teveel afwijken van de arrangementen van de originelen op Ace Of Blues (Antone’s Records/New West Records/V2 BeNeLux), dus verder dan Two Steps From The Blues gaat ze niet. Dat klinkt misschien een beetje als kritiek, maar is het allerminst. Want Elmore James, O.V. Wright, Muddy Waters, Chuck Berry, Otis Rush, Howlin’ Wolf, Otis Clay, Jimmy Reed, Little Milton, Dorothy Love Coates en Stevie Ray Vaughan worden allemaal geëerd met geweldige uitvoeringen. Te beginnen dus met dat machtig mooie nummer Two Steps From The Blues van Bobby Bland. Heerlijke band. En met meer…

De songs op het titelloze debuut (Fulltime Hobby Records) van Sylvie zijn mooi, maar het verhaal erachter is ook mooi. Multi-instrumentalist Ben Schwab (die ook zijn rondjes meedraait in de band Drugdealer) vond op zolder een cassette met liedjes die zijn vader ooit had ingespeeld. Pa Schwab had een band, Mad Arthur, en had daarmee halverwege de jaren ’70 een aantal demo’s opgenomen voor een album dat uiteindelijk nooit werd uitgebracht. Die songs hebben de jonge Schwab geïnspireerd voor de nummers die nu onder de naam Sylvie zijn uitgebracht. Sylvie is ook de titel van de enige cover meer…

De opener Roots Heart Rhythm haalt het beste uit de luidsprekers. De diepe sound van bas en drums doet een beroep op de kwaliteiten van de installatie. Best verfrissend, want lang niet alle americana doet dat. Satchel Of Songs (eigen beheer) is het zesde album van Diane Patterson. Behalve een goed geluid biedt de plaat ook inhoud. De Amerikaanse singer-songwriter voert een vorm van activisme in haar liedjes, die vaak over onze relatie met de aarde gaan. Voeg daarbij haar aandacht voor inheemse volkeren van over de hele wereld en het mag duidelijk zijn dat Patterson iets bijzonders te bieden meer…