Soulmuziek die ook werkelijk de ziel induikt, dat is in het kort de samenvatting van Bad Days Better (Southern Songs) van Adam Hood. De singer-songwriter uit Alabama liet enkele jaren geleden de fles staan en dat had in alle opzichten een positieve uitwerking. Dat optimisme omschrijft hij mooi op het titelnummer: ‘I’m gonna make the bad days better than the good days used to be’. Het album begint ermee en de eerste woorden zijn: ‘I woke up this morning seeing things a little differently’. Opstaan in de ochtend, dat hebben we al duizend keer eerder gehoord in de blues, maar Hood buigt het meer…

De titel Tick (Demos-Outtakes-Live At The 40 Watt Club) (Dial Back Sound) geeft aan dat dit een soort tussendoortje is. Maar wat voor een! Dit nieuwe album van Jerry Joseph and The Stiff Boys doet eigenlijk nauwelijks (lees: niets) onder voor het twee jaar geleden lovend besproken The Beautiful Madness. Het eerste nummer is een demo, maar Tick klinkt als een klok. Met die geweldige stem van Joseph. Zwaar aanbevolen voor iedereen die Graham Parker in de kast heeft staan. Na nog een demo volgen drie outtakes en daarna vijf live-uitvoeringen van nummers van The Beautiful Madness. Alles wederom meer…

Tjongejonge, wat heeft de eerder mij onbekende Unnveig Aas met Phases (Mother Likes It Records) een prachtige plaat gemaakt. U kan uit de naam van de zangeres, ja het is een zangeres, wel afleiden dat we hier alweer met een Scandinavische artiest te maken hebben. Aas komt uit Noorwegen, maar door hoor je op Phases nauwelijks iets van. Dit is americana zoals dat hoort te zijn, althans zoals ik dat het liefste hoor: sterk door country beïnvloede folkpop. En modern geluid, balancerend op tradities. De 10 nummers op dit derde album van Aas zijn geïnspireerd door de echtscheiding van meer…

Truth & Salvage Co. is eigenlijk een band die niet meer bestaat. Of toch wel? De Amerikaanse 6–mansformatie kwam in 2005 bij elkaar en bracht in 2010 een eerste ongetiteld album uit, dat werd geproduceerd door Chris Robinson van The Black Crowes. In 2013 kwam nog een tweede album, Pick Me Up, uit maar daarna spatte de band uit elkaar. Nu is er toch een nieuw album, Atoms Form (Blackbird Records). Maar eigenlijk is het een oud album. Het werd namelijk al in 2012 opgenomen, maar nooit uitgebracht, hetgeen bij beluistering een wonderlijk besluit is geweest. Want Atoms Form is echt meer…

Als je dacht dat Ryan Adams je niet meer kon verrassen: sinds vorige week kun je gratis en voor niks zijn versie van het alweer 40 jaar geleden verschenen Nebraska van Bruce Springsteen downladen. Dat was destijds óók een verrassing. Springsteen, die successen kende met de rock van zijn E-Street Band, die ineens – solo – terugkeerde naar een vrijwel geheel akoestische setting. Nu dus dit album op zijn Ryan Adams’. Eveneens solo en voor het grootste gedeelte vrij volgzaam in zijn versies van de originele nummers. Er liggen wat andere accenten. Opvallendst zijn de meer…

In december worden er weinig nieuwe albums uitgebracht. Een uitstekende maand dus om nog wat aandacht te geven aan platen die eerder aan onze aandacht waren ontsnapt of waarvan een recensie om andere reden niet tot stand kwam. Neem nu Broke But Not Broken (State Line Records) van Michael Kane & the Morning Afters, dat al in april van dit jaar het levenslucht zag. Kane en de zijnen komen uit Worcester in Massachusetts en spelen americana rock & roll met punky ondertonen. Op dit eerste volwaardige debuut staan 12 liedjes die allemaal rond de drie minuten duren. Zanger/gitarist Kane ontbijt meer…

Al te strikte formules horen niet bij altcountry. Immers, wie een alternatief zoekt, handelt vooral uit onvrede met de norm. En voegt iets nieuws toe. In de alternatieve country draait het om respect voor oude tradities, om die vervolgens een flinke slinger te geven. Een voorwaartse beweging die steeds met evenveel vaart in het verleden duikt. Zo ging het in de begindagen van het genre, begin jaren 90. Megunticook (Match-Up Zone Records) van The Miners uit Philadelphia zou heel goed uit die tijd afkomstig kunnen zijn. Want dit heeft de energie van Uncle Tupelo en Whiskeytown. En daarmee is het waarschijnlijk het meer…

Spellbound is een formatie rond de Schotse in Den Haag wonende Julie Scott (zang, gitaar) en Peter Slager (bas, zang) van Bløf. De andere groepsleden zijn Roeland Drost (toetsen, mondharmonica), Stefan Blankestijn (gitaren, lapsteel), Maaike Peterse (cello), Ruben Margarita (viool) en Stefan van de Brug (drums, percussie). De opnamen kwamen coronaproof tot stand; iedereen speelde de partijen thuis in. Op Anam Cara (Continental Record Services) wordt een beetje ingehouden gemusiceerd, met een deftige uitstraling als resultaat. Het geslaagde album is beslist de moeite waard voor fans van The Delines. Net meer…

Mer musikk fra Norge oftewel meer muziek uit Noorwegen. In januari 2019 bespraken we de comebackplaat, Napkin Poetry, van de Oslose formatie Minor Majority. Daarna verdwenen ze weer uit ons zicht. Halverwege dit jaar legden ze evenwel Kiss Off (Voices of Wonder) in de spreekwoordelijke schappen. Daarop staan 10 folkpopnummers met rinkelende akoestische een elektrische gitaren. Wel weer anders dan Napkin Poetry. Het klinkt nu veel lieflijker namelijk. Pål Angelskår en de andere mannen van de band beperken zich nu tot folkpopsongs met rinkelende gitaren. Het meer…

We breken hier, opnieuw, een lans voor Orango. Dat deden we al eerder met recensies van Evergreens en het verbluffend goede The Mules Of Nana. Het Noorse powertrio combineert southern rock en classic rock met prachtige samenzang a la Crosby, Stills & Nash of America. Zo ook weer op Mohican (Stickman Records), het zevende album van de band (die overigens al meer dan 20 jaar bestaat). En dat gaat er hierin als koek. The Creek opent met een eenvoudig basloopje en zang, daarna nog een rustig vervormde gitaar en blazers om na anderhalf minuut los te barsten met een scheurende meer…

Een groeiplaatje dat zijn bekoring niet zo snel zal verliezen. Dat blijkt na meerdere draaibeurten het oordeel te zijn. We hebben het over Ol’ Kentucky Light (Atomic/Continental Record Services) van Lara Taubman. De Amerikaanse met roots in de Appalachen is actief vanuit New York. Ze begeeft zich op het terrein tussen folk en klassiek. Ze zingt met soul en voorziet de nummers van een mystieke gospelsfeer. Een aantal nummers schreef ze samen met Walter Parks, van wie we hier ruim tien jaar geleden een uitstekend titelloos album bespraken. Deze Parks bespeelt op deze plaat diverse meer…

Vijf sterren hadden we over, in 2012, voor The Spade van Butch Walker & the Black Widows. Op dit album deden Walker en de zijnen denken aan Rod Stewart, Dexy’s Midnight Runners, The Stones, The Babys, The Godfathers. Er werd kortom flink leentjebuur gespeeld. Tien jaar later doet Butch Walker het zonder The Black Widows, maar As… Glenn (eigen beheer). Glenn is een soort alter ego die zogenaamd live in een bar achter de piano kruipt en met band een aantal heerlijke songs ten gehore brengt. In die songs hoor je dan weer de invloeden van Jackson Browne, Elton John, Billy Joel en Bob Seger om meer…

Ze zijn op dit moment bezig aan een eerste Amerikaanse tournee. Daar staan Dimpker Brothers in het voorprogramma van Jerry Joseph. Deathless (Rootsy/V2 BeNeLux) is een debuutplaat van de Zweedse broers. Ze zullen zich er thuis voelen, daar in de VS. Want de muziek is zeer Amerikaans. Op opener Midnight Cowboy kun je helemaal denken aan America, de band welteverstaan. De gitaren trekken sterrensporen door het heelal, terwijl de dolende cowboy zijn weg zoekt door de woestijn. De broers schreven alle liedjes zelf. Martin Dimpker speelt akoestische gitaren, Adam Dimpker vooral elektrische. En meer…

Eerst het zuur en dan het zoet? De hoes van Mercy John’s nieuwe album, Nights On Fire (V2), is wat kitscherig, zo’n afgewend gelaat tegen een ondergaande zon op de achtergrond, mwah. Maar daarmee is alles wat minder geslaagd is van dit album wel gezegd. Voor de rest: louter lovende woorden. En zo’n hoes; het is toch vooral de muziek waar het om gaat. Die muziek is echt schitterend. Mercy John, dat is John Verhoeven uit het Brabantse Veghel. De man maakte met This Ain’t New York en Let It Go Easy al twee prachtige platen. Klassiekers uit de nederamericana. Hij schreef bovendien meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Dus hoe zit dat met Ingvild Flottorp uit Noorwegen? Op haar tweede album I Just Wanna Know It All (Vestkyst) brengt de nog maar 23 jaar oude zangeres vlotte folkpop met rootsy randjes. Soms, zoals in de eerste twee nummers, klinkt ze als een rurale Kate Bush of als een poppy Iris Dement. Hoewel meer…

Op het in 2020 verschenen Sing In A World That’s Falling Apart zwalken Black Lips als een dronken stel door de bermen van de altcountry. In de eerste zin van de recensie van die plaat betwijfelden we al of de band daar op een volgend album mee door zou gaan. Niet dus. Apocalypse Love (Fire Records/Konkurrent) hadden we dus ook heel makkelijk links kunnen laten liggen. Maar omdat we hier juist de randen van het genre graag opzoeken, doen we dat niet. En dan vinden we uit dat juist het titelnummer toch echt nog een countryrandje heeft. Met een steelgitaar. Het van belgerinkel voorziene Operation Angela is meer…

Op Why Do You Love Lizzie? stelt de Australiër Kaurna Cronin vraagtekens bij de banden van zijn vaderland met het Verenigd Koninkrijk. Die Lizzie is natuurlijk de onlangs overleden koningin Elizabeth. Het staat op het album Harsh Beauty (eigen beheer). Een duidelijk antwoord krijgen we niet. Duidelijk is wel dat hij het een ongemakkelijke situatie vindt. Niettemin brengt hij het op een fijne, softrockende melodie en begint het met wat mondharmonica als Neil Young circa Comes A Time. In eerdere recensies had ik het al over zijn wat hese voordracht en maakte ik vergelijkingen met Steve Forbert en meer…

Zes mannen, waarvan Phil Barker, Robert Greer en Jesse Langlais liedjes schrijven en beurtelings als leadzanger fungeren, dat is de band Town Mountain. Ze komen uit Asheville, North Carolina, en nemen op Lines In The Levee (New West Records/V2) alle elementen van die Amerikaanse staat mee in hun muziek. De bluegrass van de Appalachen die ze al jaren brengen is door de komst van drummer Miles Miller (voorheen in de band van Sturgill Simpson) meer opgeschoven naar rurale rock. Het rijke geluid waarin gitaar, banjo, mandoline en viool hoofdrollen vervullen is meeslepend, niet alleen door die meer…

Dit is een heel bijzondere plaat: I Ran Down Every Dream (Yeproc) van Tommy McLain, om meerdere redenen. Allereerst is dit het eerste album in meer dan 40 jaar van deze veteraan. De uit Louisiana afkomstige McLain is inmiddels 82 jaar. In 1966 had hij een hit(je) met Sweet Dreams, maar dat succes kon hij niet voortzetten, mede door een hang naar drank en drugs. Wel had Freddy Fender in 1977 nog een countryhit met het door McLain geschreven If You Don’t Love Me Alone (Leave Me Alone). Toch raakte McLain niet geheel in de vergetelheid, mede doordat een paar van zijn nummers meer…

Als je het hebt over aanstekelijke muziek, dan heb je het over de liedjes op het nieuwe album van Melissa Carper: Ramblin’ Soul (Thirty Tigers). De in Nebraska opgegroeide zangeres met de bijzondere stem borduurt op dit album voort op hetgeen ook al te horen was op het vorig jaar verschenen Daddy’s Country Gold (zie recensie). Dat wil zeggen een mengeling van country, jazz en western swing. Hier en daar ook een toefje soul en blues, mede door de toevoeging van de klanken uit het orgel van John Pahmer. Verder veel van dezelfde gasten als op het eerdere album: Chris Scruggs meer…

Dawn Riding is een zangeres uit San Francisco. En Dawn Riding heet in het echt Sara Rose Janko. Vrijwel elke zondag van 2021 toog zij naar het Mission District, naar het huis van producer/muzikant Alicia Vanden Heuvel om daar songs te oefenen en op te nemen. Dat heeft geresulteerd in het prachtige You’re Still Here (The Log Road Society). Soms intiem en klein gehouden folk/country, soms heerlijk breed uitwaaierende songs. Met het eerste nummer, 9 Lives, geeft Riding gelijk een knipoog naar Merle Haggard als ze zingt over een man die in de meer…

Westcoast countryrock met een veelkleurig psychedelisch tintje, dat schreven we hier in 2011 over Sundrunk Angels van Old Californio. En dat album was nog net iets beter dan het ook niet misselijke debuut Westering Again van twee jaar eerder. De band is terug met Country (eigen beheer). Dat psychedelische kantje is nagenoeg verdwenen; de countryrock niet. Beetje jammer is het dat er slechts drie eigen liedjes worden gedaan. De binnenkomer Shorten Your List is van de uitstekende songschrijver John Dembowski. Met een heerlijk stukje akoestische gitaar. De andere eigen nummers zijn I Say That Too van meer…

Silent Storms is het tweede album van Rebekka Lundstrøm, een zangeres uit het aan de Noorse zuidkust gelegen Arendal. Op dit album wordt zij ondersteund door een aantal lokale muzikanten. Waarom deze vermelding? Omdat het een album is geworden waarop allereerst opvalt hoe smaakvol die muzikale omlijsting van Lundstrøms liedjes is. Die  nummers kunnen als folk met countryrandjes omschreven worden, met banjo, mandoline en gitaar als belangrijkste gebruikte instrumenten. Nu blijkt Arendal een bruisende muziekscene te hebben. Wellicht dat het daardoor meer…

We gaan dit jaar echt niet uit zonder bespreking van The Liar (Thirty Tigers/Blue Dirt Records) van John Fullbright. Daar zijn twee redenen voor: a) het is nieuw werk van Fullbright na 8 jaar stilte; en b) het is een geweldig album. Fullbright had moeite met de druk die het succes van vooral de albums From The Ground Up (2012) en Songs (2014) hem brachten en kroop in zijn muzikale schulp. Maar die acht jaar in relatieve rust brachten klaarblijkelijk wel ruimte voor de 11 nieuwe songs van dit nieuwe album (waarop ook nog Unlocked Doors dat ook te horen was op het meer…

Op de website van de Australische singer-songwriter Steve McNaughton wordt zijn vorige album Eagles Aloft omschreven als een combinatie van softrock en hedendaagse country. Dat maakt niet echt nieuwsgierig. En eerlijk gezegd viel Journeyman (eigen beheer) de eerste draaibeurt ook niet echt mee. Veel vaker gehoord. Dertien in een dozijn. Dat was het oppervlakkige en te snelle oordeel. Want inmiddels kan ik best genieten van deze rootsrock, die beslist niet gladjes is. Allereerst bevalt de stem van McNaughton me wel. Niet dat de vergelijking veel mensen verder zal helpen, maar ik moest vooral denken aan Kodac meer…

Elk liedje is een zaadje dat kan groeien. Zal bloeien. Een stem alleen staat voor kracht. Twee stemmen brengen hoop. Barry Oreck uit Brooklyn is een folkzanger die gelooft in de heilzame boodschap van liedjes die ergens over gaan. Op Leap Year (eigen beheer) staan negen zulke nummers. Met teksten waarin hij op zoek gaat naar positieve noten. En als die moeilijk te vinden zijn, dan brengen ze die met het samenspel. Een beetje ouderwets misschien, maar in werkelijkheid van alle tijden. Oreck groeide op in Chicago waar hij enkele decennia geleden de folk- en bluesclubs bezocht. Waar destijds iemand als meer…