De hele kliek uit Laurel Canyon in de jaren 70 was natuurlijk uitermate bedreven in grootse verbanden leggen door eindeloos naar de eigen navel te staren. Jackson Browne was er een meester in. Zijn introspectieve liedjes behandelden evengoed thema’s die een hele generatie aangingen. Ook op Downhill From Everywhere (Inside Recordings) zijn veel liedjes in de ik-vorm. Maar niet al die liedjes gaan over hemzelf. Hij kruipt net zo makkelijk in de huid van anderen. Dan kan hij aan de slag met ongemakkelijke waarheden en ander onrecht. Daardoor zijn zijn politiek geladen composities meer meer…

Als je heel erg je best moet doen om een album binnen te laten komen en dan na een zoveelste draaibeurt op drie sterren uitkomt, moet je misschien toch gewoon eerlijk zijn en niet meer dan de twee sterren uitdelen die je vanaf het begin in gedachten had. Is The Digital Age Of Rome (Normaltown Records/PIAS) van T. Hardy Morris een beroerd album? Dat valt eigenlijk nog wel mee. De artiest reflecteert op de bijzondere omstandigheden waarin de wereld zich bevindt. En hij geeft commentaar op het politiek verscheurde Amerika. Verder is de boodschap dat voortschrijdende techniek niet altijd ook progressie meer…

Ze begonnen als Just Another Band From East LA en groeiden uit tot een wereldformatie. Ze zijn al bijna vijf decennia samen en nog altijd actief in dezelfde samenstelling. Zelfs met een collectie covers bewijst Los Lobos op Native Sons (New West Records/PIAS) dat ze veel meer zijn dan zomaar een bandje uit het oosten van Los Angeles. Ze kunnen namelijk alles en wat ze ook doen, de roots blijven altijd blootliggen. Op dit album beginnen ze met een nummer van Thee Midniters, een van de eerste bands met leden van Mexicaanse komaf die een grote hit scoorde in Amerika. Love Special Delivery is meer…

Voor ongecompliceerde rock ’n roll en country bent u bij The Burner Band aan het goede adres. Het debuut van de Engelse band, getiteld Signs And Wonders (Shed Load Records), staat er namelijk vol mee. Het begrip ‘band’  is overigens een beetje dik aangezet want in feite is het een duo, bestaande uit Lewis Burner (zang, diverse snaarinstrumenten) en Ian Blackburn (bas, drums en zang), dat met hand- en spandiensten (pedal steel) van twee bevriende musici dit album heeft opgenomen. In elk geval lijkt het spelplezier hier uit de groeven te spatten. Door de staande bas van meer…

Sturgill Simpson doet wat hij wil, zoveel is wel duidelijk na de twee recente bluegrass-albums en het classicrock album van daarvoor. Zijn nieuwste worp, The Ballad Of Dood & Juanita (High Top Mountain Records/Thirty Tigers) borduurt voort op de bluegrass-albums en is deels ook opgenomen met de zelfde crew als die albums (dus met o.m. Tim O’Brien en Sierra Hull). Toch is de insteek een andere, want dit nieuwe album is een conceptplaat. Het vertelt het verhaal van Dood (deels Native American) en zijn vrouw Juanita. De laatste wordt ontvoerd, waarbij Dood wordt meer…

Als een van de eerste Amerikanen heeft Matt Harlan de grote oversteek weer gewaagd. De Texaan is op dit moment bezig aan een korte tournee door Nederland. Alle aanleiding om alsnog Best Beasts (Continental Song City) te bespreken. Want als een album uit 2020 nu al niet meer de moeite waard zou zijn, dan zouden we net zo goed kunnen ophouden met het bespreken van muziek. Harlan is een verhalenverteller. Zijn zinnen hebben zin. Hij ziet dingen die anderen ontgaan. Zoals in What We Saw: ‘And we take from sickest ones / Steal from the poor / If it can’t fix itself, that’s a problem ignored: / Living high meer…

Het is een gitaarsolo die een groot publiek zou kunnen aanspreken. You Never Came Home is een geweldig stukje classic rock. De zanger neemt je mee en de gitarist voert je verder. Het is southern rock, maar die omschrijving volstaat niet voor All Of Your Stones (Woods Music/Thirty Tigers/Bertus) van The Steel Woods. Want het is ook countryrock. Bluesrock zelfs. Maar dat alles is het eigenlijk ook niet. Want de band die Nashville als thuisbasis heeft, ontwikkelde een krachtige, eigen stijl. Zoals gezegd, zo’n gitaarsolo zou ze in de vaart der volkeren moeten opstoten. Maar of het zover meer…

Volgens collega Jason Isbell is er geen betere liedjesschrijver dan James McMurtry. De Texaan heeft het dan ook niet van een vreemde. Zijn dit jaar overleden vader Larry McMurtry won een Pulitzerprijs voor literatuur met de roman Lonesome Dove. Op The Horses And The Hounds (New West Records/PIAS) is de singer-songwriter in topvorm. Het in de Californische studio van Jackson Browne opgenomen album betekende een weerzien met producer Ross Hogarth, die in 1989 ook al aan de knoppen zat voor het voortreffelijke debuut Too Long In The Wasteland. Op die plaat speelde gitarist David meer…

De Texaanse muziekstad Austin wordt overgenomen door zakenmannen en Garrett T. Capps ziet het met lede ogen aan. Maar niet getreurd, want het zuidelijker gelegen San Antonio is een smeltkroes waar het ook behoorlijk groovy is. Daarover gaat het op I Love San Antone (Vinyl Ranch/Sonic Rendezvous). Voluit heet het titelnummer overigens I Like Austin, But I Love San Antone. Het is niet de eerste keer dat Capps reclame maakt voor zijn geboorteplaats. En vast en zeker ook niet de laatste keer. Toch sluit hij dit album af met Goodbye San Antonio, Hello Amsterdam. Want hij is ook gaan meer…

In de recensie van de debuutplaat van The Artisanals vroegen we ons af welke richting ze zouden kiezen. Want behalve Byrds en Beatles (vooral George Harrison) valt op die plaat ook te denken aan U2. De sterrenwaardering voor Zia (Rocksnob-Rootsy/Sonic Rendezvous) zegt genoeg over de uitkomst. De band van Johnny Delaware (voorheen Susto) en Clay Houle mikt op de grote stadions. De manier van zingen en die drums op Way Up is wat ons betreft een neergaande lijn naar U2. Bah! Heading Somewhere gaat meer richting Dawes, maar wat een lelijk middenstuk. Het is niet alleen maar ellende, zo klieft meer…

Een stukje vangrail met daarnaast een bordje met de titel Mileposts (Lost Hubcap Records) siert dit zeven nummers bevattende werkstuk van Doug Schmude. Eigenlijk is het een ep, want de dertig minuten worden niet gehaald. Schmude houdt niet van stilzitten. Hij wil onderweg zijn. Het kan hem niet schelen waar naartoe, als hij maar mileposts in zijn achteruitkijkspiegel ziet verdwijnen. Op All The Lines On My Face is hij op de terugweg, zo kun je opmaken uit het vervolg ‘they all lead back to you’. Op Feels Like Texas luistert hij in zijn auto naar de outlaws op de radio. Hij heeft even geen haast, want meer…

Loose Cattle is een band uit New Orleans rond Michael Cerveris (zang, gitaren) en Kimberly Kaye (zang). Johnny & June en de band X vormen inspiratiebronnen voor het duo. Het album Heavy Lifting (Low Heat Records) zou je ook kunnen vergelijken met Shovels & Rope, misschien net iets minder wild. Hoewel ze wel degelijk voluit kunnen gaan. Op Get Downtown zingen ze tegen elkaar op als John Doe en Exene Cervenka (van X dus). Maar het album begint met het prachtige Aunt Avis eerder als een spannende combinatie van Fleetwood Mac met Neil Young. Direct op dit eerste nummer valt het vioolspel van Rurik Nunan op, dat meer…

Al dertig jaar stelt Jan van Bijnen zich bescheiden op als begeleider van Nederlandse artiesten als Freek de Jonge, Claudia de Breij, Rob de Nijs, Alex Roeka en vele anderen. Met Modest Man (Howlin’ Chicken Records) doet de multi-instrumentalist een paar passen naar voren. De Rotterdammer schreef tien liedjes die zijn kijk op het leven weergeven. Hij zingt ze in het Engels. Zijn hese stem past goed bij de americana op dit album. Van Bijnen nam vrijwel alles alleen op: drums, bas, gitaren, toetsen, banjo, ukelele, vibrafoon, percussie en pedal steel. Op The Me In You ziet hij zijn eigenschappen meer…

Matthew Milia is schrijver bij een reclamebureau in Detroit en een van de oprichters van de countryfolkband Frontier Ruckus. Uit dien hoofde reisde hij de halve wereld rond (althans voor de… nou ja u weet wel). Keego Harbor (eigen beheer) is zijn tweede solo-album. Voor iemand die zijn wereld door dat toeren zo verbreed heeft was het aanlokkelijk om juist weer liedjes op te nemen over het stadje waar hij vandaan komt. Keego Harbor dus, net ten noorden van Detroit. Zingend over de Salad bars in this frigid town / Where the repo’d cars are blood-red brown (Salad Bars). En liedjes over meer…

Americana hoefde het niet te zijn van Gary Louris, toch is zijn tweede soloplaat Jump For Joy (Thirty Tigers/Bertus) allerminst een breuk met het verleden. De voorman van The Jayhawks heeft zijn pijlen immers al veel langer niet uitsluitend gericht op altcountry; met de gelegenheidsformatie Golden Smog verbreedde hij zijn horizon al aanzienlijk. Op deze plaat doet Louris alles zelf. Dat blijkt geen enkel probleem, want de fijne koortjes heeft hij gewoon zelf verzorgd. Op White Squirrel reikt zijn hoge stem naar Big Star. Mr. Updike gaat over de schrijver John Updike. Het luistert weg als meer…

De Zweedse Su Andersson zei na een succesvolle loopbaan van 35 jaar iedereen op haar werk gedag om het over een heel andere boeg te gooien. Ze maakte alsnog haar oude droom waar om van muziek meer dan een hobby te maken. Vrienden van de middelbare school hielpen een handje door studiotijd te regelen, een origineel cadeau. Train Stories (eigen beheer) gaat echter veel verder. Op het album staan indrukken van een treinreis van Chicago naar Portland. Op opener For Roses And Rain zingt ze met de dramatische dictie van Mary Gauthier. Het gaat over A Bunch Of Flowers In San Francisco en The City Of Dark And Bright Angels. Op meer…

Van moderne country gruwt JP Harris. En altcountry is ook niet zijn ding. Dat schreven we in 2012 in de bespreking van I’ll Keep Calling, een album waarop de Amerikaan van truck stop naar honky tonk reed. Ook op het twee jaar later verschenen Home Is Where The Hurt Is zakte Harris af naar de kroeg, om uit te huilen bij de jukebox. In 2018 liet hij de honky tonks links liggen en verlegde hij op Sometimes Dogs Bark At Nothing de koers enigszins met nummers die wat introspectiever van aard zijn. Maar pas met Dreadful Wind & Rain – Don’t You Marry No Railroad Man (Free Dirt Records/Music and Words) wordt meer…

Het is nergens te vinden, dus het zal niet zo zijn, maar ik zou zweren dat Nick Lowe Life Is Beautiful zingt. Prachtige stem. De namen van The Oak Ridge Boys ontbreken op de verpakking van Front Porch Singin’ (Lightning Rod Records/PIAS). Blijkbaar vonden Duane Allen (lid van de band sinds 1966), Joe Bonsall (lid sinds 1973), William Lee Golden (lid van 1964-1986 en sinds 1996 tot nu) en Richard Sterban (lid sinds 1972) zulks niet nodig. De namen van styliste, kapster en make-upartiest ontbreken overigens niet. En ook de instrumentalisten worden genoemd bij de nummers. Net als de meer…

De schetsen op de hoes zijn weer van Malcolm Holcombe zelf. En ook verder doet Tricks Of The Trade (Singular Recordings/Proper) vertrouwd aan. Dat wil zeggen dat de misère weer achter zowat elke tekstregel opdoemt. Misery Loves Company en Holcombe verwelkomt elke getormenteerde ziel als een geestverwant. Fijn countrynummer trouwens. Leugenachtige types met zakken vol geld bevolken de nummers. Dat levert een opgejaagd liedje als Crazy Man Blues op. De singer-songwriter schreef ze in 2019. De president op Your Kin is een dictator. ‘White people got meer…

Ook op afstand van elkaar kunnen bandleden blijkbaar heel goed een geoliede rootsrockplaat opnemen. A Sign From God (Livestock) van Esquela is het bewijs. John ‘Chico’ Finn klooide wat aan met microfoon, MacBook en Protools. Tijdens de opnamen van het eerste nummer van het album viel alle stroom uit door een hevig onweer. Nadat hij de basis van zijn liedjes op zang en akoestische gitaar op had geslagen, stuurde hij de bestanden naar producer Eric ‘Roscoe’ Ambel. Die stuurde ze door naar de andere bandleden, die er ook thuis mee aan de slag gingen. Zoals gezegd, het rockt alsof ze samen in de meer…

Het sterkste nummer van Exit Wounds (New West Records/PIAS) komt bijna aan het eind. Daarop rockt Jakob Dylan met zijn band The Wallflowers als de Stones. Een koebel, een hamerende piano en een koortje. Ik zou denken een vrouwenkoortje, maar dan staan de namen niet bij de credits. Producer Butch Walker wellicht? Op een aantal nummers zingt overigens Shelby Lynne mee, maar beeldbepalend is haar rol niet. Wat opvalt is dat Jakob Dylan steeds meer als zijn vader is gaan zingen. Zoals Bob zingt sinds de dagen dat hij Daniel Lanois liet produceren. Een beetje meer…

Deze recensie bestaat uit een voorwoord, een lang citaat van de platenmaatschappij en een slotakkoord. Een beetje gemakzuchtig misschien, maar meer energie wil ik niet steken in Rosegold (Mountainrose Sparrow/Thirty Tigers/Bertus) van Ashley Monroe. De countryzangeres combineert een solocarrière met de gelegenheidsformatie Pistol Annies, samen met Miranda Lambert en Angaleena Presley. Van Lambert verscheen onlangs The Marfa Tapes, een album dat ze maakte met Jack Ingram en Jon Randall. Daarop verrast het trio met volslagen meer…

R.L. Burnside nam in de jaren 80 platen op voor het Groningse label Swingmaster, waarna hij met zijn rauwe blues een legendarische status verwierf met platen op Fat Possum. Zijn kleinzoon Cedric Burnside zet de familietraditie voort. I Be Trying (Single Lock Records) is niet het eerste kunstje van de 42-jarige artiest. Op zijn dertiende zat hij al achter het drumstel bij zijn opa. Daar nam hij dan de rol over van zijn vader Calvin Jackson. Drummen doet Cedric nog steeds, maar net als zijn opa destijds is hij vooral gitarist. Met eerdere albums was hij al goed voor twee Grammy-nominaties. De toekomst van meer…

Elke vrijdagmiddag positioneerden Rob Waller en Paul Lacques van I See Hawks In L.A. zich achter de computer om middels FaceTime samen liedjes te componeren. Ook het opnemen van On Our Way (Western Seeds Record Company) ging met behulp van alternatieve technieken. Gewoon thuis. Een opname met een iPhone? Moet kunnen. De band uit Californië houdt al ruim twintig jaar de lijn vast tussen countryrock en altcountry. Met een lekkere partij steelgitaar van gast Dave Zirbel op Might’ve Been Me. Het stel overjarige hippies vliegt op het titelnummer als The Byrds aangevoerd door meer…

Adam en Blake Williamson spelen bas en drums bij Lee Bains III & The Glory Fires; ze zijn al van jongs af aan samen actief. Voor The Williamson Brothers (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) schreven ze negen liedjes. Als Williamson Brothers zijn ze voor het eerst samen helemaal de baas op dit door Matt Patton (Drive-By Truckers, Dexateens) geproduceerde album. De indierock lijkt geworteld in de jaren 90. Take Back The Summer begint als The Lemonheads. Andere namen ter referentie zijn Dinosaur Jr., Buffalo Tom en Drivin N Cryin. De piano op Pass The Blame trekt het geluid iets meer…

Competent is een rotwoord in een recensie. Bekwaam. Toereikend. Het zijn kwalificaties die een gebrek aan geestdrift verhullen. Goed gedaan, maar niets om je over op te winden. Dat is het overheersende gevoel dat Go By Feel (eigen beheer) van de Canadese formatie The Hello Darlins achterlaat. De band bestaat uit musici die hun sporen hebben verdiend bij andere artiesten. Vocaliste Candace Lacina en toetsenist Mike Little begonnen de band waarin we onder anderen Dave en Joey Landreth (The Landreth Bros.) tegenkomen. Joey neemt de zang waar op Aberdeen, vooral fraai als meer…