Het is inmiddels bijna drie Amerikaanse presidentsverkiezingen geleden dat Jennie Stearns, of beter gezegd Jennie Lowe (gescheiden en opnieuw getrouwd) een album uitbracht. Nu ligt er Ghost Tracks (eigen beheer) en het is een werkelijk prachtige plaat geworden. De uit Ithaca, New York, afkomstige Lowe legt ziel en zaligheid in de sober maar uiterst smaakvol aangeklede liedjes. Voor de begeleiding zorgden Tyler Ramsey (ook Band Of Horses) op gitaar en Greg Evans op drums. Maar het is misschien nog wel het prachtige subtiele meer…

Binnenkort staan Kacy & Clayton weer op enkele podia in Nederland. Hoog tijd om eindelijk aandacht te besteden aan hun nieuwste album. Carrying On (New West/PIAS) is de titel die neef en nicht Kacy Anderson en Clayton Linthicum de door Jeff Tweedy geproduceerde geluidsdrager meegaven. Dat de twee zonder omwegen doen waarin ze geloven bleek ook al op Strange Country en The Siren’s Song. Het Canadese duo brengt een frisse symbiose tot stand van oude Engelse folk en dito Amerikaanse country. Ze laten daarmee horen dat op meer…

If You Fall (Appaloosa Records) is wederom een degelijke plaat van de Amerikaan Jaime Michaels. Decennia geleden speelde hij bas in een akoestisch trio en verzorgde het voorprogramma voor mensen als Dave Van Ronk, Livingstone Taylor, Doc Watson en Jonathan Edwards. Pas veel later begon hij zelf ook liedjes te schrijven. Jono Manson produceerde het album, waarop hij ook elektrische gitaar speelt. Verder is Jon Graboff present op allerhande snarenspul, terwijl de toetsen (waaronder accordeon op het cajunachtige Bag O’ Bones) worden beroerd door Radoslav meer…

Na de Birds Of Chicago zijn er nu ook de Birds Of Ontario. Net als die uit Chicago zijn de Birds of Ontario een duo, Joe Roncetti en Eric Grosvenor. Maar die uit Ontario tappen wel uit een heel ander vaatje dan hun soortgenoten uit zuidwestelijke richting. Op het ongetitelde debuut (eigen beheer) grossieren Roncetti en Grosvenor in lekkere (country)rock ‘n roll. Hier en daar een beetje retro want in sommige nummers klinken invloeden uit de jaren 70 door. En de Stones vormen ook een inspiratiebron. Niet alleen in de rocknummers maar ook meer…

De vrouwen die samen de bluegrassformatie Della Mae vormen hebben die naam niet voor niets gekozen. Della Mae is een vrouw die in meerdere bluegrassliedjes voorkomt. Ze is altijd de zondebok. Op Headlight (Rounder/Bertus) gaat Della Mae in de tegenaanval. Want Celia Woodsmith (gitaar), Kimber Ludiker (viool) en Jenni Lyn Gardner (mandoline) hebben er genoeg van dat vrouwen altijd het onderspit delven. Het titelnummer gaat over de controverse rond Anita Hill, die in een hoorzitting in 1991 verklaarde dat ze was lastiggevallen door meer…

In 2012 was Bill Fay na ruim veertig jaar opeens terug met Life Is People. In 1970 en 1971 waren er twee elpees van hem verschenen, daarna leek zijn rol uitgespeeld. Countless Branches (Dead Oceans/Konkurrent) is zijn derde sinds zijn comeback. Niet dikwijls lukt het artiesten om na zo’n lange tijd terug te komen en daarbij niets aan eigenheid te verliezen. Vaak is er in dit soort gevallen toch sprake van een herhalingsoefening die het niet haalt bij het eerste werk. Fay is al die jaren doorgegaan met waar hij destijds mee bezig was: liedjes maken waarin meer…

Veel mensen kijken met verbazing, walging en/of woede naar wat er gedurende de afgelopen jaren in de VS aan het gebeuren is. Niet alleen hier in Europa, maar ook in de VS zelf. De mannen van de Drive-by Truckers draaien er in de songs van The Unraveling (ATO), hun 12^de album, ook niet omheen. De voorganger, American Band, was al politiek geladen, maar op deze nieuwe plaat is vrijwel elk nummer een felle aanklacht tegen het Amerika anno nu. White supremacy, immigratiepolitiek, drugsgebruik, wapengeweld, het komt allemaal aan bod. Opvallend meer…

The Blues Don’t Bother Me verklaart Matt Patershuk onmiddellijk op zijn nieuwe album If Wishes Were Horses (Black Hen Music). Maar hij speelt het wel, zo af en toe tenminste. Want de Canadees pin je niet zomaar vast op een stijl. Na die blues klinkt namelijk country op Ernest Tubb Had Fuzzy Slippers. Grappige titel over een ruzie die de Texas troubadour ooit had met de baas van de Grand Ole Opry. In Velvet Bulldozer voert Patershuk Albert King op. Die kon zijn gitaar laten zingen, zo horen we. Zelf heeft de singer-songwriter zich ook verzekerd van meer…

Neil Bob Herd was naast Sid Griffin een van de bepalende mannen in The Coal Porters. Every Soul A Story (Cattlecall Music) is zijn solodebuut, maar wel met een band om zich heen. Als Neil Bob Herd & The Dirty Little Acoustic Band begeeft het gezelschap zich langs de uitspanningen van Londen en omgeving. Pubrock dus. Zoals wel vaker bij Engelse bands is er een lichte skatik te ontwaren in sommige nummers. Bad Land begint bijvoorbeeld ietwat Caribisch. Net als Book Inside Them zou je het een combinatie van roots en wereldmuziek kunnen meer…

Torgeir Waldemar’s debuut uit 2014 was overweldigend goed. No Offending Borders uit 2017 was wat harder maar ook prima. Met zijn derde, Love (Jansen Records/Suburban), keert hij weer een beetje terug naar de sfeer van het debuut. Love kent 8 nummers, maar daar zitten 2 korte instrumentale intermezzo’s en een intro bij. Slechts 5 echte liedjes dus. De kenner van Waldemar’s eerdere werk weet dat dat lange uitgesponnen nummers zijn (het kortste duurt altijd nog vijfenhalve minuut). Folkrock met de (vooral elektrische) gitaar als belangrijkste meer…

De vorige keer was het een plafondlampje, nu moeten acht kaarsen voor wat verlichting zorgen. Of voelt Gill Landry zich juist heel senang bij dat donkere gemoed sinds het schitterende Love Rides A Dark Horse uit 2017? Op dat album werd hij teruggeworpen in de werkelijkheid nadat zijn geliefde er vandoor ging, kort voordat ze zouden trouwen. Skeleton At The Banquet (Loose Music/Bertus) wekt de indruk dat de Amerikaan zich inmiddels totaal op zijn gemak voelt in deze nieuwe waarheid. Hij koestert de complexiteit van de teleurstelling. De meer…

Conceptuele kunst en countrymuziek, met die onwaarschijnlijke combinatie heeft de Texaan Terry Allen een oeuvre opgebouwd waar Just Like Moby Dick (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) moeiteloos aan toegevoegd kan worden. Bijzonder als altijd. In het geval van Allen kun je altcountry ook omschrijven als artcountry. Een artistieke triomf met liedjes over onderwerpen die niet dikwijls behandeld worden door collega’s. Zoals het verhaal over boeienkoning Houdini die na zijn dood niet weet te ontsnappen uit zijn kist, dit tot groot verdriet meer…

Water and Sand is een samenwerking tussen de Amerikanen Todd Thibaud en Kim Taylor. Thibaud kennen we al jaren van zijn solowerk en gelegenheidsformaties als Hardpan, Parsons Thibaud. Hij begon al in de jaren 90 met zijn band Courage Brothers. Taylor werkte eerder samen met Ron Sexsmith en Over The Rhine en heeft ook solo al diverse albums gemaakt. Op Catching Light (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) bundelen Thibaud (zang, akoestische gitaar) en Taylor (zang, akoestische gitaar) de krachten, verder meer…

Of Black Lips op een volgend album nog steeds met country stoeien, valt te bezien, maar voor nu kan het genre de band uit Georgia in ieder geval omarmen, omdat ze de boel even flink komen opschudden. Dat begint met de zoektocht naar seks van Hooker Jon. Heerlijk nummertje. Op Sing In A World That’s Falling Apart (Fire Records/Konkurrent) zwalken ze als een dronken stel door de bermen van de altcountry. Alsof Doug Sahm op stap is met Deer Tick. Ze rijden op een Mustang op Angola Rodeo, voortgeblazen door de saxofoon van Zumi Rosow, de enige vrouw in meer…

De in het zuiden van Texas opgegroeide Bianca De Leon heeft meer street credibility dan menig outlaw met een grote mond. Als klein meisje smokkelde ze tequila mee uit Mexico. Onder haar petticoat… Ze verliet school en sprong op goederentreinen. Leefde overal aan beide kanten van de grens. Ze hing rond in cantina’s met bandieten. Dus als er iemand liedjes over outlaws mag zingen, dan is zij het wel. Op het titelnummer van Dangerous Endeavor (Lonesome Highway Music) heeft ze 50.000 dollar achterin haar laars en een pistool aan de meer…

Over Suzanne Jarvie schreven we al eens in een verslag van een concert toen ze in Nederland was. Vorig jaar was ze hier opnieuw, met In The Clear (Wolfe Island Records/CRS) in haar bagage. Ze borduurt voort op het indringende karakter van de ep Spiral Road waarmee ze in 2014 debuteerde. De val van een trap kostte haar zoon bijna het leven. Terwijl hij in het ziekenhuis lag, begon de Canadese Jarvie voor het eerst in haar leven liedjes te schrijven. Blijkbaar werkte het als een uitlaatklep. Op het wederom door Hugh Christopher Brown geproduceerde meer…

De moord op de Zweedse journaliste Kim Wall in een onderzeeër door de Deense uitvinder Peter Madsen is het onderwerp van Machine, waarmee Bror Gunnar Jansson zijn album They Found My Body In A Bag (Playground/Bertus) opent. De Zweedse musicus heeft meer van dit soort lugubere moorden in petto op zijn album. Het titelnummer handelt over de onopgeloste moord in 1984 van de straatprostituee Catrine da Costa. Delen van haar lichaam werden gevonden in plastic zakken ten noorden van Stockholm, maar haar hoofd is meer…

Sara Trunzo zette een voedselbank op die de arme inwoners van Maine voorzag van producten uit de streek. Een nobel streven, waaruit valt op te maken dat ze oog heeft voor de problemen van haar omgeving. Daarover zingt ze op Dirigo Attitude (eigen beheer). ‘I Believe in rural people / I believe in community’, zingt ze op I Believe In Unity. Dat Unity is een stadje met ruim 2000 inwoners, waarvan er 70 meezingen in het koor dat op de achtergrond te horen is op het slotnummer. Inmiddels woont Trunzo in Nashville, waar ze op haar eigen manier meer…

Desert Dove (Yep Roc/V2) van Michaela Anne verscheen op nogal wat jaarlijstjes. Best bijzonder, want de Amerikaanse maakt mainstream countrypop. Is dat de nieuwe trend in altcountry? Laten we hopen van niet. Waardoor viel zij zo in positieve zin op? Omdat ze tekstueel wat dieper ging dan de doorsnee country, zoals sommige scribenten benadrukten? Best mogelijk, ze zingt namelijk over de onzekerheden in de liefde en dat doen ze in Nashville bij voorkeur niet. Daar houden ze het liever oppervlakkig. Maar om bij die teksten van Anne te komen, moet meer…

Wat weten we van Doug Tuttle? Niet bijster veel: hij woont in de buurt van Boston, is nog  betrekkelijk jong, komt uit de psychedelische rockwereld en Dream Road (Burger Records) is zijn vierde soloplaat. Wat moet u weten? Dat dit Dream Road een zalig plaatje is dat bij elke draaibeurt aan kracht wint. Het album biedt 10 liedjes in een half uurtje. Dromerige gitaarliedjes, waarbij qua vergelijking te denken valt aan het laatste werk van The Bony King Of Nowhere of de vriendelijke kant van Kurt Vile. Het is alsof je bij beluistering een boswandeling maakt in de meer…

Vier jaar lang richtte de Canadese singer-songwriter Catherine MacLellan zich op nummers die haar vader heeft geschreven. Gene MacLellan (1938-1995) wordt gezien als een van de belangrijkste songschrijvers van Canada. Na een album (If It’s Alright With You: The Songs of Gene MacLellan), een documentaire en een grootse show die in het teken stonden van haar vader, stelt ze nu zichzelf weer op de voorgrond. Coyote (eigen beheer) is haar zesde album. Ze kijkt naar binnen op de tedere folksongs die ze brengt. Ze speelt akoestische meer…

In de platenkast te plaatsen in de buurt van Larry John McNally, Peter Gallway en Jeb Loy Nichols. Dat was de slotzin in 2018 van de recensie van het album Love Will Find You: 9 Degrees Of Relationship van Paul Messinger. Niet zonder reden beginnen we het stukje over The Reckoning (eigen beheer) met diezelfde woorden. Waarom? Omdat liefhebbers van die namen echt eens moeten luisteren naar deze musicus uit North Carolina. En verder ook omdat hij een meester is op de diatonische mondharmonica. Jason Merritt was wederom meer…

Dansen totdat je er duizelig bij neervalt. Daar kan het wel eens op uitdraaien met dit Gonna Have a Time With… Jittery Jack and Amy Griffin On Guitar (Rum Bar Records/Sonic Rendezvous). Jittery Jack speelt rockabilly alsof hij het uitgevonden heeft. Ongeveer zoals The Paladins dat ook maar blijven doen. Hij blijft qua stijl iets dichter bij de voorbeelden van destijds, maar hij stopt er zoveel energie in dat het label retro niet volstaat. Hoe oud deze muziek ook mag zijn, Jittery Jack bewijst dat het genre nog altijd toekomst heeft. Terecht geeft hij Amy Griffin meer…

Het is 9 januari 2020 en nu begint al de grote inhaalslag met recensies van albums uit 2019 waarvan we denken dat die hier besproken moeten worden Atlanta Millionaires Club (Secretely Canadian) van de –u raadt het al- uit Atlanta afkomstige Faye Webster is zo’n album. Het verscheen al in mei van vorig jaar maar is toen onder onze radar doorgevlogen. Atlanta Millionaires Club is een intrigerende plaat waarop Webster op interessante wijze americana vermengt met R&B. Dan bedoelen die jazzy hedendaagse arrenbie en dus niet het rauwe meer…

De aankondigingen en interviewtjes van radiodeejays met Reverend Freakchild op Road Dog Dharma – Lay Your Hands On The Radio (Treated And Released Records) zijn te flauw voor woorden en zeker niet geschikt om vaker dan een keer te ondergaan. Die ‘gesprekjes’ met WNCD (Youngstown, Ohio), WBJB (Asbury Park, New Jersey), WTJU (Charlottesville, Virginia), WUTC (Chattanooga, Tennessee), WNCW (Spindale, North Carolina), WWOZ (New Orleans, Louisiana), KPFT (Houston, Texas), KNON (Dallas, Texas), KGNU (Boulder, Colorado), KPIG (Freedom, meer…

Met Sometimes I Just Don’t Know van Bryan Estepa kijken we al voor de derde keer in korte tijd (na Fallon Cush en Josh Rennie-Hynes) naar Australië. De uit Sydney afkomstige Estepa draait al een jaar of 15 mee in de onafhankelijke muziekscene down under en dit Sometimes I Just Don’t Know is  zijn 6^de album. En wat een heerlijke plaat is dat geworden. De 10 nummers hangen op intelligente wijze net tussen altcountry en powerpop in. En ze nodigen vrijwel zonder uitzondering uit om hard afgespeeld en luidkeels meegezongen te worden. Neem nu meer…

Het collectief The Orphan Brigade zocht op To The Edge Of The World (eigen beheer) de kust van Noord-Ierland op. Daar komt groepslid Ben Glover vandaan. De andere twee kernleden zijn de Amerikanen Neilson Hubbard en Joshua Britt. De band laat zich graag inspireren door wisselende locaties. Dat uit zich meteen op Pipes’ Intro; met een doedelzak dus. Verder kunnen de mannen goed samenzingen, zoals duidelijk wordt op de lichte pop van Under The Chestnut Tree en Children Of Lir. En dan is er nog een gastzanger in de persoon van John Prine. Met meer…

Spiritueel zonder zweverig te worden, dat is de muziek van Joe Henry. Neem nou zo’n albumtitel als The Gospel According To Water (EarMusic/V2). Je kunt er niets mee en toch voelt het precies goed. Er hangt een schaduw over deze plaat. Henry kreeg te horen dat hij kanker heeft. Zodat je nog dieper op zoek gaat naar de betekenis van de als altijd moeilijk te doorgronden teksten. ‘Come rain or come the shine we knew, time arrives and its army marches through – to leave a trail of tears and bone, right through the song that once I called my meer…