Begin dit jaar verscheen al verscheen What’s It’s Like To Fly Alone, het in eigen beheer uitgebrachte derde album van de Texaanse countryzangeres Courtney Patton. Over haar vorige soloplaat So This Is Life waren we hier direkt zeer enthousiast (zie recensie). Nu moest de plaat echt z’n plekje bevechten. Maar uiteindelijk is dat gelukt. Het is natuurlijk die stem, die nog steeds even overtuigend is. Het waren echter de liedjes die meer tijd vroegen. Niet dat ze minder goed zijn dan op de voorganger. Patton schrijft indringend over allerlei aspecten van de meer…
Tegenover lichtjes brobbelende synthesizerklanken zet 
Eenzaamheid hoort bij een honky tonk als paarden bij een drinkbak. Country voor in de kroeg gaat meestal over de traan die in het bier valt. Maar het kan ook met een opgewekte melodie, zo blijkt op Sun That I Could Count On. The Heart, Regardless (eigen beheer) van 
Na het titelnummer Lucky (Continental Record Services) is 
Tami Neilson
Woody Guthrie woonde een halve eeuw geleden in een appartementencomplex bij Coney Island dat eigendom was van Fred Trump, de vader van Donald. Hij schreef er een liedje over: Old Man Trump. Hadden meer Amerikanen daar notie van genomen, dan was Trump nooit gekozen. Want zijn vader was al net zo’n minne figuur. Een racist volgens Woody, die rijk werd door de armen uit te buiten. Op Bitch Heaven gaat het over dat liedje van Woody. Het is slechts een van de zaken waarover 
Nico Rivers & The Black Grass
“Ik kan niet verstaan wat je zegt. Ik zie je mond bewegen maar de jukebox staat te hard. Ik stel me dan maar voor dat je een keer wat aardigs zegt in plaats van: alles aan ons is verkeerd. En als ik dan niet het soort goede man voor je ben, laat me dan van je houden tot de juiste man langs komt.” Zo begint Till The Right One Comes Along, het derde nummer op Baby You Win (eigen beheer) van 
Het valt niet mee, om een recensie te schrijven over het nieuwe album van de Californische band 
Jessica’s Brother
Dingen veranderen. Ook voor de troubadour die leeft langs de snelweg. Als hij sterk genoeg is om zijn gewoonten op te geven, neemt hij niet langer de verkeerde afslag. BJ Barham pakte de reikende hand van zijn vrouw en schreef Things Change (New West Records/PIAS), het titelnummer van het nieuwste album van 
‘Birmingham Birmingham / The greatest city in Alabam’ / You can travel ‘cross this entire land / But there’s no place like Birmingham.’ Dat zong Randy Newman in 1974 op zijn elpee Good Old Boys. Birmingham lijkt zo’n onschuldig liedje na het bijtende Rednecks, maar een grote, zwarte hond in de achtertuin boezemt toch angst in. ‘Get ‘em Dan.’ Naar dat Birmingham wilde 
Met zijn band Cultivators haakte 
In deze zomer van de Groten was het in Paradiso deze week de beurt aan respectievelijk John Hiatt en Steve Earle. Hiatt vierde donderdag het dertigjarig jubileum van zijn album Slow Turning. Earle deed twee jaar terug een tour ter gelegenheid van het dertigjarig jubileum van zijn debuutalbum Guitar Town. Maar vorig jaar verscheen alweer een nieuw album van hem, So You Wannabe an Outlaw en dat staat vanavond centraal. Het album, opgenomen in zijn thuisstaat Texas, is een ode aan outlaws als Willie Nelson en Waylon Jennings die in de jaren zeventig de ingedutte countryscene opschudden door het een stevige rockinjectie te geven. Een ode aan de artiesten en hun muziek, maar niet aan het outlawleven zelf. Want dat is zwaar, er is geen weg terug naar huis en als je doodgaat zal dat 
Wat maakt soul tot soul? Die vraag dringt zich op bij beluistering van People Are My Drug (Psychic Hotline/Thirty Tigers/Bertus) van 
Op haar zesde had 
Een spraakmakend Texaans album op een Nederlands label, dat is Dem’s Good Beeble van The Gourds. Allerlei authentieke Amerikaanse muziekstijlen zijn op unieke wijze samengebracht in een enthousiaste, aanstekelijke potpourri van liedjes, maar liefst 16 in getal. In Austin, Texas richten kernleden Kevin Russell en Jimmy Smith in 1994 The Gourds op. Ze laten zich gewillig inspireren door het Amerikaanse muzikale erfgoed, dat een melting pot van culturen is: van polka tot tex-mex; van tango tot zydeco; van country tot mountain-folk. De bezetting van de band is dienovereenkomstig: trekzak, mandoline en drums die nauwelijks een naam mogen hebben. The Gourds is een rudimentair orkestje.
Vijf jaar heeft het geduurd voordat er een nieuw album lag van 
Parker Millsap
Nadat 
Bobbo Byrnes
Voor Hellfire (eigen beheer) stond 
Computergeluidjes op een festival als TakeRoot? Zou zo maar kunnen met de komst van 
Nummers schrijven doet 
De laatste recensie van een album van de Amerikaanse folkzangeres 
Een verontschuldiging vooraf. Dit stukje zou wel eens uit de hand kunnen lopen. Er valt namelijk zoveel te vertellen over deze twee geweldige albums, dat het moeilijk zal zijn om dat niet te doen. Dus op het gevaar af dat deze dubbelrecensie veel en veel te lang gaat worden eerst toch even dit: wow! Wat? WOW!!! En dan nu over naar San Antonio, Texas. Wie kwam daar ook alweer vandaan? O ja, natuurlijk, wie anders, Doug Sahm, the genuine Texas groover. Oude held. En nu komt er een nieuwe held vandaan: 
De rechten van zijn liedjes brengt songschrijver 
De aarde is plat. Op de rand is een feestje gaande. In een Juke Joint at the Edge of the World (New West Records/PIAS) speelt 
