Interstate Gospel is het derde album van de Pistol Annies, een trio bestaande uit Angaleena Presley, Miranda Lambert en Ashley Monroe. Drie zangeressen dus die ook ieder hun eigen carriere hebben. In 2011, toen het debuut uitkwam was dat nog niet zo; toen was het alleen Lambert die aan de weg timmerde. Na het verschijnen van het tweede album werd het Pistol Annies-project in de koelkast gezet. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Deze nieuwe plaat laat ook horen dat de vrouwen in elkaars gezelschap goed uit de verf komen met countrypop met meer…

De moeder van Thomas Gabriel was pas 16 toen ze hem kreeg. Daarom  groeide hij voor een groot deel op bij zijn grootouders, maar al vroeg ging het de verkeerde kant op. Op zijn 11^de aan de drank, op zijn 13^de al naar zijn eerste AA-bijeenkomst.  Wel muzikaal getalenteerd, maar zijn grootvader wijst hem op een loopbaan als politieman. Om iets te hebben om op terug te vallen voor als het in de muziek niet zou lukken. 8 jaar is hij politieman, dan moet hij ontslag nemen vanwege een aanklacht voor huiselijk geweld. Zijn drugverslaving neemt grootse vormen meer…

Orango presenteert zich op haar site als een rock ‘n’ roll-band. Op die webplek staan ook vermeldingen van recensies op allerlei metalsites. Waarom dan ook een bespreking hier (frons)? Omdat Orango een soort stevige southernrock met psychedelische trekjes maakt en een deel van de lezers lust daar wel pap van. En ik ook. Het vorige album, The Mules Of Nana, kwam zelfs in mijn eindlijst over 2017 terecht. Van Evergreen (Stickman/Konkurrent) valt zoiets echter nog te bezien. Ten opzichte van de voorganger klinkt Evergreen nog iets rauwer en lijken de invloeden meer…

“Nobody wants to rock n roll no more”,  zingt Becky Warren op haar nieuwe album Undesirable (eigen beheer). Dat geldt in elk geval niet voor de zangeres uit Nashville zelf. Het nieuwe album is namelijk een stuk steviger dan het fantastische War Surplus. Dat was gebaseerd op haar eigen relatie-ervaringen met een oorlogsveteraan. Voor Undesirable ging Warren op zoek naar de verhalen uit de onderkant van de samenleving. Daarvoor sprak ze met een aantal verkopers van de straatkrant in Nashvillle. Misschien zit er daardoor minder een vaste meer…

Op de website van Carolina Story staat dat Lay Your Head Down (Black River Americana) het volwaardige debuut is van het man-vrouw duo, gevormd door Ben en Emily Roberts. Dat is spelen met de waarheid. In 2010 bespraken we hier al When The River Met The Sea, dat met tien nummers toch ook echt een volwaardig album genoemd kon worden. Nadien bracht het duo nog ten minste twee uitgebreide EP’s (zo zullen we het dan maar noemen) op de markt. Het leverde nog nooit het echte succes op. Inmiddels twee kinderen verder in het leven meer…

Garrett T. Capps blijft ons verrassen. Een paar maanden geleden wees hij ons op een album van de onbekende Texaan James Steinle. Een uitermate collegiale vriendendienst, want wat een geweldige cd is dat! South Texas Homecoming (eigen beheer) gaat In The Shadows (Again) van Capps gezelschap houden in de eindejaarslijst, zoveel is zeker. Steinle komt uit het ten zuiden van San Antonio gelegen Pleasonton, maar hij bracht grote delen van zijn jeugd door in Saoedi-Arabië en Duitsland. Terug in Texas stortte de twintiger zich op het schone ambacht van meer…

Bijna beangstigend, het vijfde nummer op One Last Kiss (eigen beheer) van RJ Comer. Had de Amerikaan een vooruitziende blik? ‘Angels set the clouds on fire’, zingt hij op Bad Day In Paradise. ‘Big bad cloud looming over the palm tree / Lightning strikes splittin’ open the sea.’ Alsof hij wist wat er te gebeuren stond. Maar nee, met het door de bosbranden verzwolgen stadje in Californië zal het verder niets te maken hebben. ‘I’m a pilgrim, a poet, and a lover without a clue / I was lost in the city, now I’m lost in the desert too’, zingt de Amerikaan die ooit meer…

Tyler Childers sluit zijn doorbraakplaat Purgatory af met de liefdesverklaring Lady May. Deze Lady May is Senora May die op de boerderij in Kentucky geduldig wacht tot haar echtgenoot weer terugkomt van zijn wereldtournees. “Ja kom maar terug naar de farm en ik laat je zien wat je gemist hebt, ik deel mijn melk en honing, met m’n schat”, zo zingt zij in Milk & Honey. Tsja, en als je dan het hoesje ziet van haar debuut Lainhart (eigen beheer), dan zou ik ook altijd graag terugkomen. Maar May heeft Childers helemaal niet nodig om tot grote hoogtes te stijgen. Op dit meer…

Elf nieuwe liedjes voor de kerstdagen staan er op ‘Socks’ – A Christmas Album By JD McPherson (New West Records/PIAS). Die nieuwe liedjes klinken alsof ze uit de beginjaren van de rock-’n-roll afkomstig zijn. Sterker nog, bijna constant hoor je stukjes uit oude nummers. In Hey Skinny Santa hoor je wat van Hey Good Lookin’ van Hank Williams. En het titelnummer heeft wat van Heartbreak Hotel van Elvis Presley. Over het vorig jaar verschenen Undivided Heart & Soul van JD McPherson schreven we dat al die nummers goed, beter en best waren. Dat valt meer…

Echt gelukkige jeugdherinneringen aan kerst heeft Rodney Crowell niet. Als kind moest hij altijd maar afwachten hoe de sfeer in huis zou zijn. En of er voldoende geld was overgebleven om cadeaus te kopen. Dus toen hij zelf dochters kreeg, moest het groots gevierd worden. Door de jaren heen ging er naar zijn schatting een heel bos aan pakpapier doorheen. Met Christmas Everywhere (New West Records/PIAS) belicht Crowell diverse facetten van het kerstfeest. Het album begint buitengewoon zoetsappig met meer…

Giulia Millanta woont in Austin,Texas, maar is, zoals de naam wel doet vermoeden, geen geboren Austinite. Nee, ze komt uit Italie maar woont al een aardig tijdje in Texas. Conversation With A Ghost is haar zesde album inmiddels al. Op dit album gaat ze, vooral met de bekende multi-instrumentalist/producer Gabe Rhodes aan haar zijde, de confrontatie aan met de geesten die haar bezoeken. Ren je weg voor het leven of ren je er naar toe, blijf je over als een eenzame koningin op haar troon of wind je de ander om je vinger? In 12 liedjes (totale meer…

Dat JP Harris thuis zou blijven is een verrassing. Maar het is toch echt zo op When I Quit Drinking. Hij hangt er een beetje rond. Zit te huilen. Af en toe zet hij een fles vol tranen aan de mond. En denkt erover om maar weer te beginnen met drinken. Op Sometimes Dogs Bark At Nothing (Free Dirt Records/Music & Words) laat Harris de honky tonks links liggen, terwijl alles op zijn twee eerste albums er op wees dat hij daar niet weg zou zijn te slaan. Op I Only Drink Alone heeft hij de fles weer te pakken, maar hij blijft nog steeds thuis. Het hoofd gebogen meer…

Velen van jullie hebben The Pollies wel eens aan het werk gezien, maar dan als begeleiders van Dylan LeBlanc op zijn laaglandse tournees. Maar ook als eigen entiteit brengen The Pollies albums uit. Transmissions (This Is American Music) is de nieuwste boreling van het Amerikaanse kwartet. De koers die al op het vorige album Not Here (zie recensie) werd ingezet, van altcountry richting indierock, wordt op deze plaat vervolgd. Met synthesizers, scheurende gitaren en stampende drums in You Want It wordt het bal geopend.  Daarna mogen de gitaren meer…

Uit de naam Carson McHone kan je niet gelijk afleiden of het hier nu om een man of een vrouw gaat. Ook het albumhoesje van Carousel (Nine Mile Records/Loose) geeft daarover geen duidelijkheid. Maar zodra de eerste tonen van Sad klinken, weet je: dit is een zangeres. McHone (27 jaar) is geboren en getogen in Austin, Texas. Carousel is niet haar debuut maar in zekere zin ook weer wel. Ze bracht in eigen beheer namelijk eerder een album, Lucky Man, uit (2015) maar op dit Carousel, staan 7 herberwerkingen van nummers van die eerste plaat. Mede dankzij meer…

Enkele trieste gebeurtenissen vormen de basis voor het materiaal op het debuut Still Feeling Lucky (eigen beheer) van Ben Danaher. Een broer van de Texaan werd zeven jaar geleden doodgeschoten op de derde verjaardag van diens dochtertje. Een buurman was komen klagen over het lawaai. En trok een pistool. Toen de rechtszaak van die moord bijna zou beginnen moest Danaher naar het ziekenhuis om zijn stervende vader bij te staan. Geveld door kanker. De albumtitel kan dus gerust worden opgevat als een teken van kracht. En optimisme. Danaher is meer…

Dit jaar bestaat Lucero 20 jaar. De band uit Memphis bestaat een groot deel van die 20 jaar ook al uit de vaste kern van Ben Nichols (zang, gitaar) Brian Venable (gitaar) Roy Berry (drums) en John Stubblefield (bas). Toetsenist Rick Steff versterkte de gelederen in 2006 en dat is dus ook alweer 12 jaar geleden. Een goed ingespeelde band dus. Zo is ook te horen op  Among The Ghosts (Thirty Tigers), hun tiende officiële album (live-albums e.d. niet meegerekend). En ook, we draaien er niet omheen, hun beste. De melancholie en het vernuft van hun vorige meer…

Wheeler Walker, Jr. misbruikt zijn zoontje in een filmpje op YouTube om zijn pornopraatjes op WWIII (Pepper Hill Records/Thirty Tigers/Bertus) te verkopen. Wat een walgelijke wansmaak. Het hele album is niets dan een zielige poging om te shockeren. Als hij zijn kleine in ‘a fucking crib’ ziet liggen dan denkt deze onbehouwen hufter aan ‘all the pussy he’s gonna get’. Nou ja, voor wie het kan verdragen; kijk zelf maar. Grappig? Verre van. Het is natuurlijk precies de bedoeling van deze Walker om dit soort reacties te genereren. Hoe meer meer…

Op C’est La Vie (Dead Oceans/Konkurrent) maakt Phosphorescent zich druk om de staat van de wereld, maar toch klinkt hij opgeruimder dan we van hem gewend zijn. Dat heeft wellicht te maken met zijn persoonlijke omstandigheden. Matthew Houck, zoals de Amerikaanse singer-songwriter voor de burgerlijke stand heet, kwam enkele jaren geleden zijn vrouw tegen, met wie hij nu samen met twee kinderen een gelukkig gezin vormt. De dreiging die de toch wat verbitterde musicus voorheen in zijn werk tentoon spreidde is goeddeels meer…

Molly Burch was lange tijd te verlegen om op de voorgrond te treden. Ze groeide op in Los Angeles met creatieve ouders die de kost verdienden in Hollywood. In alle stilte werkte ze aan haar muziek. Zelfs haar familie wist van niets. Totdat ze haar zuster wat liet horen. Die hielp haar aan wat zelfvertrouwen. First Flower (Captured Tracks/Konkurrent) is haar tweede album. Ze woont tegenwoordig in Austin, Texas, nadat ze in Asheville, North Carolina, een studie jazz-zang volgde. Ze weet nu aardig om te gaan met haar onzekerheid, gesteund door haar meer…

De titel Nine Ten Thirty (Back 9 Records) is de postcode van South Pasadena, een plaats met zo’n 25.000 inwoners bij Los Angeles. Route 66 loopt erlangs. Met die cover eindigt Brad Colerick zijn album, nadat hij elf eigen liedjes heeft laten horen. Hij begint met het titelnummer, waarin we leren dat het een plaatsje is dat uitgetekend had kunnen zijn door Norman Rockwell. De wilde papegaaien die er rondvliegen zijn ook te horen. De stem van Colerick haalt het nummer als vanzelf naar cowjazz. Dat valt ook op Watercolor op, want er is beslist een meer…

Tony Joe White werd op 24 oktober opgezogen door het grote moeras dat het hiernamaals heet. Voor eens en voor altijd verdwenen. Kort voor zijn dood verscheen Bad Mouthin’ (Yep Roc Records/V2). Valt er nog iets nieuws te vertellen over die nieuwe plaat? Nee, eigenlijk niet. Hij had de Stockholm Blues. Hij had de Sundown Blues. Hij had de Rich Woman Blues. En nu hebben we allemaal de blues. Want Tony Joe zien we niet terug. Zijn broeierige gitaarspel en donkerbruine stem waren voldoende om af te dalen in de swamps van Louisiana, zo meer…

Hard werken en dan die zweetlucht meenemen naar de plaatselijke kroeg, dat is de essentie van Bottle Rockets. Dat waren de slotwaarden van de recensie van het drie jaar geleden verschenen South Broadway Athletic Club. Nee, natuurlijk ging het op dat album niet om zweetdruppels die vallen op een handdoekje dat is gedrapeerd over een toestel in de fitnessroom, maar om het zweet dat in de bilnaad staat van de arbeider. Op Bit Logic (Bloodshot Records/Bertus) duikt de beste barband van deze planeet in de moderne tijd, ook al gaat dat meer…

Warning Bells (eigen beheer) is het derde album van Escondido (en ook het derde album dat we van deze Amerikaanse band bespreken). Band is eigenlijk te veel gezegd, het is een duo bestaande uit Jessica Maros en Tyler James. Laatstgenoemde heet trouwens voluit Tyler James Geertsma (hij bracht in 2010 al eens een soloplaat uit op Son of Geert Records) en heeft dus ergens Nederlandse roots. Voor dit nieuwe album riepen ze voor de eerste maal hulp in van een echte producer, Rob Schnapf. Samen met hem hebben ze geschaafd aan hun sound tot iets wat we nu meer…

And Then There Were Three, zo noemden Tony Banks, Mike Rutherford en Phil Collins het negende studioalbum van Genesis, nadat Steve Hackett de Britse band had verlaten. Dat moest ik ook even opzoeken hoor, want in 1978 had ik geen enkele belangstelling voor de progrock van deze band. Daarvoor ook niet. En daarna ook niet. In 1978 hield ik al van wat we tegenwoordig altcountry noemen, in die tijd hadden we het nog over countryrock. Een beetje een rare inleiding om te komen bij 3 (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Cody Canada and the Departed. Ook meer…

Lowray staat voor powerpop uit St. Paul, Minnesota. Uit die stad komt Daniel Fowlds (zang, gitaar), die de Britse drummer James Irving overhaalde naar de Verenigde Staten te komen. Op Friends and the Fakers (eigen beheer) vallen fijne zanglijnen over elkaar, soms is die tweede stem van een gast, vaker is het Fowlds zelf. De herinnering aan 8 Track Tapes gaat gepaard met glanzende gitaarlijnen. Jeff Victor (Honeydogs) zit achter de toetsen op het nummer. Posies, Cavedogs en Dwight Twilley zijn namen die opkomen bij de pure pop van dit album. Het duo Fowlds-Irving schreef meer…