We hebben het hier vaak over singer-songwriters, maar ingeval van Paal Flaata spreken we toch vooral van een singer. De man was in het verre verleden voorman van de Noorse formatie Midnight Choir, maar heeft zich in de afgelopen jaren gespecialiseerd als vertolker van andermans werk. Zo maakte hij albums met liedjes van Townes van Zandt, Mickey Newbury en Chip Taylor. Op Love and Rain (The Athletic Sessions)(Blue Mood Records/PIAS) richt hij zich niet op een bepaalde songwriter maakt vertolkt hij werk van allerlei verschillende componisten. Dat meer…

De Californische Pi Jacobs begint eind deze maand aan een reeks optredens in Nederland. A Little Blue (Travianna Records) is haar nieuwste collectie liedjes waaruit ze kan putten. Het album begint met Dance Clean en All Love met twee nummers die vooral opvallen door de dobro van Jeff Partin. De bluesy rock van Jacobs heeft bluegrass als toegevoegde waarde dankzij de samenwerking met producer Aaron Ramsey. Weed And Wine is een fijn liedje met staande bas en wederom die dobro die krullen om haar woorden legt. Op The Moment kiest meer…

Met het anthropoceen wordt het tijdperk aangeduid waarin het Aardse klimaat en de atmosfeer de gevolgen ondervinden van menselijke activiteit (zo is te lezen op Wikipedia). Dat is voor het milieu geen positief tijdperk. De Amerikaanse singer-songwriter Peter Oren noemde zijn bijzonder indrukwekkende maar wel wat sombere, tweede album Anthropocene (Western Vinyl). How will we escape this hell we made, vraagt hij zich af in het titelnummer. En zelfs Elon Musk geeft aan dat het wel eens de verkeerde kant op kan gaan, horen we in meer…

HT Roberts is een Vlaamse singer-songwriter wiens naam hier toch inmiddels bekend verondersteld mag worden. We bespraken zijn vorige vier albums immers ook hier. Verrast zijn we dan ook niet door de liedjes op Stalemate Days (Lie Records). Je zou hoogstens kunnen zeggen dat Roberts hier nog wat ingetogener klinkt dan op het voorgaande werk. Net als op Old Lights laat hij zich begeleiden door zanger-gitarist en mede-Gentenaar Bruno Deneckenere. Ook violist Nils de Caster maakt zijn opwachting, zij het slechts in één nummer, Dripping Into Flood. De plaat begint meer…

Psychedelische countryrock voldoet bij lange na niet als omschrijving van het geluid van & I’m Fine Today (Rootsy/Sonic Rendezvous). De Amerikaanse band Susto gooit zoveel invloeden door elkaar, dat valt niet zomaar te labelen. Zo begint Far Out Feeling als verzorgde pop, waarna grote krullen van orkest het brengen bij Philly soul. Hard Drugs is een liedje waarmee Susto past naast labelgenoten Cordovas. Drums duwen Waves langs new wave, terwijl de zang van voorman Justin Osborne het hier houdt tussen Deer Tick en de gepijnigde grunge meer…

Een klaterende golf die beheerst zijn weg zoekt. Een cello opent Girl In Calico, het eerste nummer van Grey Fidelity (eigen beheer) van Tow’rs, en dat moment is direct al betoverend. Tow’rs is een band uit Flagstaff, Arizona, rond het echtpaar Kyle en Gretta Miller. De popliedjes van de band hebben een magische werking. Het is zachte popmuziek die hard aankomt. De gitaarsolo op Alright is hypnotisch. Liminal wordt gekenmerkt door knisperende drums over magische zanglijnen. Een slaggitaartje en cello brengen Consolations naar meer…

The Great Crusades zijn al twintig jaar samen. Al die tijd in dezelfde bezetting. De steevast in pakken met stropdas gestoken bandleden komen uit Chicago. Ze spelen rootsrock die een reflectie is van het leven in een grote stad. Ze schuimen door de straten en op Until The Night Turned To Day (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) zien ze die ontwaken. Zelf zijn ze hard aan het werk geweest in de studio. Dat is een kwestie van niet willen stoppen. Bijna alle platen verschenen op Duitse labels: Trocadero, Glitterhouse en Blue Rose. Groot zijn ze er meer…

Op het vorige album van Arlan Feiles dat we hier bespraken, Weeds Kill The Wild Flowers (zie recensie), werd hij begeleid door The Broken Hearted. Op het schitterende Stranger (Not-Pop Records) doet hij het alleen. Of, beter gezegd, praktisch alleen. Toch hoor je dat niet. De meeste liedjes zijn volledig aangekleed. De strijkers en blazers zullen wel uit een doosje komen, maar dat is helemaal niet erg. Feiles is een man die zijn hart ook spreekwoordelijk links heeft zitten. Hij zingt een nummer over de solidariteit van de arbeiders, Workers United, terwijl meer…

De foto van een butte in het kale landschap lijkt overbelicht. Alsof je in de zon hebt gekeken. Of misschien ziet de wereld er zo uit na het kauwen op een cactus. Nou nee, de trip van mescaline na het verorberen van wat peyote schijnt kleuren juist intenser te maken. Hoe dan ook, de coverfoto is een treffend beeld voor de klanken op Out Of Range (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) van Gun Outfit. De Amerikaanse band die van Olympia, Washington, is afgezakt naar Los Angeles maakt woestijnmuziek waarbij je onderuitgezakt nog slechts wazige meer…

Net als Nick Lowe is Robyn Hitchcock een éminence grise van de Britse popmuziek. Op Robyn Hitchcock (Yep Roc/V2) komen alle sterke elementen uit zijn ruim twintig albums bevattende discografie naar voren. Hij woont al jaren in Nashville en ja, country bevat dit titelloze album dus ook. I Pray When I’m Drunk heeft zelfs een perfecte titel voor een countryliedje. Grant Lee Phillips zingt mee. Hitchcock liet eind jaren 70 voor het eerst van zich horen met The Soft Boys. Met Underwater Moonlight leverde die band een klassieker op en de door Beatles en Byrds meer…

In deze dagen toert Grayson Capps, samen met Corky Hughes, door het land. Het nieuwe album van Capps is hier nog niet in de winkel verkrijgbaar, maar hij heeft al wel exemplaren ervan bij zich om te verkopen. Natuurlijk, als je songs live hoort, weet je vanzelf of je Scarlett Roses (Royal Potato Family) wil aanschaffen of niet. Voor die mensen schrijven we deze recensie dan ook niet. Het is juist voor degenen die twijfelen of ze naar een optreden van Capps gaan, voor wie deze recensie bedoeld is. Gewoon doen, zouden we zeggen. Het werk is zeker sterk genoeg om erop meer…

Wie laveert tussen hardrock en bluesrock zal al snel vergeleken worden met Led Zeppelin. En daar is helemaal niets op tegen. De Leif de Leeuw Band noemt die invloed zelf al, dus daar hoeven we verder niet op door te gaan. Until Better Times (Continental Record Services) bevat uiterst geslaagde seventies rock anno nu. Zangeres Britt Jansen strekt zich lenig uit over de noten. Op Mr. Hangman zet ze het bijna op een gillen. Naar dat punt werkt ze heel langzaam toe. Lange gitaarbogen tillen haar omhoog. Sterke opbouw. Listen Here People begint meer…

Van genreaanduidingen moet Jolie Holland niets hebben. Dus verwacht niet dat Wildflower Blues (Cinquefoil Records/Sonic Rendezvous) het bij het in de titel genoemde genre houdt. Die omschrijving is immers sowieso veel meer dan een muziekstroming. Het album is een hernieuwde samenwerking tussen Jolie Holland & Samantha Parton, die ooit samen The Be Good Tanyas begonnen. Holland ging al snel solo, Parton bleef bij de band totdat haar gezondheid haar dwong te stoppen. Nu is ze dus terug, na een telefoontje van Holland. De Amerikaanse meer…

Over Nordgarden weet ik niets, maar over het album Changes (GDN Records) kan ik in elk geval het volgende zeggen: een warmbloedig album dat veel heeft dat americanisten lekker vinden. Fijne songs die hun oorsprong vinden in rock, folk, blues en jazz. Allemaal geschreven door zanger/gitarist Terje Nordgarden. Liedjes die ook geregeld opgeleukt worden door een paar blazers, zonder dat die echter hun stempel te nadrukkelijk neerzetten. Subtiel, dat kunnen we waarderen. Verder springen het relaxte samenspel tussen de gitaar van Norgarden en het toetsenwerk meer…

Blank Range, dat is weer eens bandje waar u enthousiast over kunt worden. Opererend vanuit Nashville (‘natuurlijk’ zou ik bijna zeggen, want Nashville is heden ten dagen opnieuw steeds meer the place to be), maar totaal niet wat je bij het horen van die stad als herkomstplaats zou verwachten. Nee, Marooned With The Treasure (Sturdy Girls Records), hun eerste langspeler, laat een soort psychedelische countryrock horen die invloeden verraadt van Big Star, Pavement en Uncle Tupelo. Ruwe gitaarliedjes, maar supermelodieus. In Jonathon Childers en Grant Gustafson meer…

Drie jaar geleden verraste Luke Tuchscherer met een eerste solo-album. De Engelsman die onlangs naar New York verhuisde, nam voor zijn vertrek nog een opvolger op: Always Be True (Clubhouse Records). Ook dit album past prima in het americanastraatje. Degelijke nummers, in elkaar gezet met o.a. hulp van BJ Cole en een paar maten uit zijn oude band The Whybirds. De plaat is over het algemeen wat dikker ingekleurd dan zijn voorganger. Met het rockende Waiting For My Day To Come wordt stevig afgetrapt. Pas in het derde nummer wordt de meer…

Met The Byrds was Chris Hillman betrokken bij de ontwikkeling van liefst twee genres: folkrock en countryrock. Op Bidin’ My Time (Rounder) speelt de 72-jarige Amerikaan alsof de jaren 60 nog springlevend zijn. Wat een enthousiasme. Wat een scherpte. Wat een opmerkelijk fris geluid. En wat geweldig dat deze plaat zo voortreffelijk werd geproduceerd door Tom Petty. De begin deze maand overleden muzikant was schatplichtig aan de jengelende sound van The Byrds. Dus wat een fijn klusje moet de totstandkoming van dit album voor hem meer…

Het elfde album van JW Roy is weer een Engelstalige, maar dat is voor degenen die de titel hebben gelezen, A Room Full Of Strangers (Royal Records), geen verrassing. Wel verrassend is dat het een album is dat Roy dit uitbrengt als JW Roy & the Royal Family. Maar het is, zoals valt te lezen in het interview met hem, dan ook een echt bandalbum. Natuurlijk, de liedjes zijn allemaal op, een cover van Townes van Zandt (To Live Is To Fly) na, van de hand van Roy, maar het voelt ook echt als een band die er staat. Het geluid is voller en iets gevarieerder dan op de meer…

Kenny White leeft al sinds de jaren 70 van de muziek. Na vele optredens als toetsenist bij Jonathan Edwards en Livingstone Taylor is hij sinds de jaren 80 vooral actief als studiomuzikant. Hij arrangeert honderden tv- en radiocommercials en werkt daarbij met grote namen als Linda Ronstadt, Gladys Knight, Mavis Staples, Aaron Neville en Ricky Skaggs. Op Long List Of Priors (Continental Record Services) presenteert hij zich met de melodieuze kracht en pracht van de groten. De singer-songwriter uit New York paart vakmanschap aan soul. Ja werkelijk, de meer…

Vorig jaar bespraken we hier vrij enthousiast Bee In Your Bonnet van het Australische gezelschap Fallon Cush. Er ligt alweer een nieuw werk, Morning (eigen beheer). Die blijkt bij beluistering, we vallen maar gelijk met de deur in huis, net iets minder dan z’n voorganger. Het ontbeert een instant-hit als Useless Friend. Maar nog steeds goed genietbaar met negen songs die fijn rondzwemmen in de Bermuda-driehoek tussen Tom Petty, Kinks en The Jayhawks. De sterkste tracks van Steve Smith en de zijnen staan in het hart van het album. Long Shot is een meer…

Je gelooft er niets van als Passerine afsluit met Hard Times Come Again No More van Stephen Foster. Moeilijke tijden zijn van alle tijden. Daarom is het goed dat dit gezelschap uit Florida daar oog voor heeft. Op Harbingers (eigen beheer) combineren Carmela Pedicini (gitaar, zang), Sara Stovall (viool, zang), David Brain (dobro, zang) en Doug Conroy (bas, zang) eigen liedjes met oude traditionals als Snow Dove, Darling Corey en Wayfaring Strangers. Ze begeven zich daarmee op hetzelfde vlak als bijvoorbeeld Freakwater, al klinkt meer…

Donker waren de afgelopen jaren voor Gill Landry. Hij zou trouwen, maar zijn geliefde ging er voortijdig vandoor. Terwijl hij zich juist had voorgenomen geen liedjes meer te schrijven over een gebroken hart. Dus wat te doen? Zoals te verwachten gaat Love Rides A Dark Horse (Loose Records/Bertus) over niets anders dan een gebroken hart. Dus niet alleen het liedje Broken Hearts & Things We’ll Never Know. Ook in The One Who Won The War houdt hij vast aan de schaduwen in de nacht. Op zoek naar een antwoord voor het gevecht. Verwachtingen komen niet uit. Het is meer…

Een vogelverschrikker is een aardig beeld om de muziek van Rob Jungklas te plaatsen. Verweerd. Wapperend in de wind. Staand in een kaal landschap. Donkere klanken die opstijgen boven het oppervlak. Blackbirds (Madjack Records) is onheilspellend als een kraai die op dat hoedje van de vogelverschrikker landt. De musicus uit Memphis schraapt langs de lucht met zijn krassende gitaarspel. De hemel valt over de aarde. In de eerste zin die te horen valt wordt de maan gestolen. Na dat titelnummer is er nog veel meer aan de meer…