Op onze contact-
pagina geven we aan dat we deze site maken voor liefhebbers van alternatieve country en americana. Liefhebbers die op zijn tijd net als wij een moppie soul wel kunnen waarderen toch? Daarom welkom Durand Jones & the Indications. Gitarist Blake Rhein en drummer Aaron Frazer studeerden geluidstechniek aan de Indiana University waar zij de klassiek geschoolde saxofonist Durand Jones ontmoette. Jones speelde niet alleen saxofoon maar was ook in het bezit van een gloedvolle soulstem. En in hun vrije uurtjes namen ze samen met meer…
Vanaf 5 april begint een korte toernee van Session Americana door de lage landen. Het collectief uit Boston wordt omschreven als “a rock band in a tea cup, or possibly a folk band in a whiskey bottle” Als dat niet aantrekkelijk klinkt! Voor het optreden van de band in Duyker te Hoofddorp op donderdag 5 april mogen we 2 vrijkaarten weggeven. Om daarvoor in aanmerking te komen moet je ons het goede antwoord mailen (op dutchtwang@yahoo.com) op de meer…
Een deel van mijn jeugd bracht ik door in Madrid, wat -achteraf bezien- heel fijn was. Het enige echt vervelende vond ik toen de regelmatige bezoekjes aan het Prado museum. En die afkeer was met name gestoeld op de zaal met ‘Saturnus die zijn zoon verslindt’ van Goya, een schilderijtje waarop een waanzinnige de kop van een lichaam afbijt. Zo herinner ik me het in elk geval. Een afschuwelijk tafereel. Hayley Thompson-King roept dat schilderij weer in herinnering op Soul Kisser. ‘A wretched man devours his children’. Het nummer staat op het vorig meer…
Afgelopen zaterdag is in zijn woonplaats Dordrecht Michael de Jong in zijn slaap overleden. De Jong werd in 1945 in Parijs, geboren uit een Franse moeder en een Nederlandse vader. Hij verhuisde op jonge leeftijd naar de Verenigde Staten en groeide daar verder op. In 1984 keerde hij terug naar Europa. En in 1993 kwam hij, net als de in 2015 overleden andere Amerikaanse gigant David Rodriguez, in Dordrecht terecht.
Michael de Jong maakte nog in de VS één album. Zijn overige 18 albums verschenen allemaal nadat hij zich in Europa gevestigd had, op o.a. Munich Records, Corazong en later op meer…
Waaraan zou je een in India geboren musicus die tegenwoordig in Zwitserland woont moeten herkennen? Onmogelijk natuurlijk. Die Indiase afkomst valt nog wel op te maken uit sommige nummers. Zo wordt Forget About Yesterday mede gekleurd door tablas. Maar net als het experimentele Who’s Sorry Now klinkt het ook nogal Arabisch. Ajay Mathur is van vele markten thuis op Little Boat (eigen beheer) en die veelzijdigheid maakt het tot een erg lekker plaatje. Opener Here’s The Love is powerpop met een westcoastgevoel, een plek waar ook Start Living Again valt meer…
The Sumner Brothers, dat zijn Brian en Bob Sumner uit Vancouver. Al meer dan 10 brengen zij interessante platen uit. De vorige, The Hell In Your Mind kenmerkte zich door een aantal songs die we omschreven als “gitaarrock met weemoedige ondertoon”. Op To Elliot, In Rememberance Of Wolf (eigen beheer) tappen ze weer uit een heel ander vaatje. Dit is een heel rustig, drumloos en voornamelijk akoestisch, album, met alleen maar covers. Acht stuks in een ruim halfuurtje. Daar zitten een paar bekende liedjes tussen zoals The Ghost Of Tom Joad meer…
Onder deze recensie staat een geweldig animatiefilmpje van het nummer 2017, te vinden op de cd Breaks It Down (Put Together Music/Continental Record Services) van The Reverend Shawn Amos. Bekijk die video en sla gerust deze recensie over, want de beelden vertellen alles. Deze dominee doet zijn best om de boodschap te verkondigen van die andere dominee, Martin Luther King. Amos maakt zich zorgen om het Amerika van 2017. En 2018 en…??? De Afro-Amerikaanse artiest doet er alles aan om positief te blijven, ondanks de strijd om de meer…
Het tafereeltje op cover en uitklapbare binnenhoes lijkt me een knipoog naar The Basement Tapes van Bob Dylan. Kyle Craft is een verklaard fan van de man. Van epigonisme is evenwel nauwelijks sprake op Full Circle Nightmare (Sub Pop/Konkurrent), daarvoor is dit alles te overdonderend. Dat gezegd hebbende; Craft lijkt eerder uit te komen bij Ryan Adams. Misschien nog wel het meest bij diens debuut Heartbreaker, een plaat die hij nimmer overtroffen heeft. Met zijn snerpende stem slingert Craft zich door zijn liedjes die toch meer…
De Ierse roots van de Amerikaanse Kyle Carey conserveert ze met zorg. Gaelic americana noemt ze haar muziek en daar valt niets tegen in te brengen. The Art Of Forgetting (Riverboat Records/World Music Network) werd opgenomen met een internationaal stel musici, waarmee ze volop ontsnappingsmogelijkheden heeft uit een al te streng stramien. Zo lonkt een trombone op Siubhail à Rùin naar jazz, terwijl dat instrument samen met trompet Sweet Damnation een heerlijk relaxte groove meegeeft. Multi-instrumentalist Dirk Powell zorgde meer…
We volgen hier bij Altcountry.nl de verrichtingen van The Olympic Symphonium al een tijdje. Het vorige album, Chance To Fate, bespraken we ook eerder op onze pagina’s. Over hun nieuwste werk, Beauty In The Tension (Forward Music Group), kunnen we alleen maar jubelen. Halleluja! Het kwartet uit New Brunswick (Canada) slaat hier een stel homerunners. Je moet natuurlijk wel houden van hun stemmige folkpop. Anders kun je dit album gewoon negeren. Maar de mannen trekken hier echt alles uit de kast: prachtige samenzang, fantastische meer…
Na inleidende klanken, ingezet door DJ van dienst Miss Twist, trapte JD McPherson net na half negen af in de -goed gevulde- Oude Zaal van de Melkweg. Samen met zijn uitstekende begeleiders drukte de uit Broken Arrow, Oklahoma afkomstige McPherson het gaspedaal met opener Bossy direct flink in; die voet nam daarna eigenlijk gedurende 80 minuten nauwelijks een andere positie in. Een gelouterd sportverslaggever/ presentator gebruikt(e) weleens de quote: “recht door naar school en kantoor”, en dat is ongeveer precies wat JD McPherson en zijn band flikte. Hoog druk zetten, en vrijwel nergens versagen. Ook niet met al teveel woorden tussen de songs door, en waar dit soms als storend kan worden ervaren, nu paste het prima bij de gekozen tactiek: gaan! niet lullen maar poetsen! Rockabilly, R&B + een scheutje meer…
Op zaterdag 7 april hoef je niet te denken:” Wat zullen we nu weer eens gaan doen in het weekend?” Die dag wordt namelijk in Metropool in Hengelo het Heartland festival georganiseerd. Optredende artiesten zijn Andrew Combs, Blitzen Trapper, Tim Knol, The Secret Sisters, Baptiste W. Hamon, The Yawpers, Wink Burcham, Tangarine, The Grand East, Kitchenette, The Dawn meer…
Marlon Williams is een klein stapje voorbij de wanhoop op Make Way For Love (Dead Oceans/Konkurrent). Het is echt nog maar een heel klein stapje. Het verdriet druipt van Love Is A Terrible Thing. Gelukkig kan de singer-songwriter uit Nieuw-Zeeland zich nog een beetje rechthouden door ruggesteun van een treurig gestemde piano. In 2015 leverde de toen 24-jarige Williams met zijn soepele in koorzang getrainde stem een uiterst frisse titelloze plaat af. Deze keer moet hij dealen met een verbroken relatie. Dat inspireerde hem tot deze waardevolle meer…
In het verleden vloog de Ben Miller Band met de vaart van de Dukes Of Hazzard door de Ozarks, maar op Choke Cherry Tree (New West/PIAS) nemen ze gas terug. En wat blijkt? Dat loslaten van het gaspedaal heeft alleen maar meer avontuur gebracht. Drie mannen met wilde baarden – twee met hoed en Miller zelf met een rode mohawk – en een vrouw met het haar tot op haar achterste slingeren door de bossen van Missouri als hillbillies die de blues van zich afschudden. Producer Chris Funk van The Decemberists veegt de losse onderdelen bij elkaar met meer…
Folk en slowcore vormen een hecht verbond in de handen van Red River Dialect. Deze Engelse band bestaat op Broken Stay Open Sky (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) uit zes personen. Spil is David Morris, die in 2002 in zijn eentje begon en vier jaar later voor het eerst de naam Red River Dialect gebruikte. Hij schreef alle zeven nummers voor het vierde album, dat eerst bijna drie minuten in verstilde toestand op gang moet komen, voordat een echte aanzet naar een liedje wordt gemaakt. Dan duurt het nog ruim een halve minuut voordat er meer…
Wat een gave plaat is dit! An Average Woman (Maiden Name Records) van VanWijck. Zoals die naam al doet vermoeden, hebben we hier te maken met een Nederlands produkt. Maar wel een met internationale uitstraling want An Average Woman wordt al uitgebreid besproken in het (Angelsaksische) buitenland. VanWijck is de nom de plume van de Amsterdamse Christine Oele, die de naam van haar grootmoeder op deze manier eert omdat zij haar inspireerde om haar talenten ten volle te benutten. Oele wordt op allerlei instrumenten begeleid door Reyer Zwart meer…
Het wordt pas wat met zijn Del Fuegos als Dan Zanes in 1981 verhuist van New Hampshire naar Boston, Massachusetts. Zanes, zanger/gitarist en net twintig, vormt met bassist Tom Lloyd en een studiegenoot op drums een rock-’n-rolltrio, dat met alweer een andere drummer in 1982 de eerste single, ‘I Can’t Sleep’ uitbrengt. Zo hier en daar – Robert Plant – weten The Del Fuegos de interesse te wekken. De sound van de band, een mengvorm van rockabilly en rootsrock, gebaseerd op een warme belangstelling voor Eddie Cochran, Buddy Holly en The Everly Brothers, komt pas met de toetreding in 1983 van drummer meer…
Zal ik ooit nog een ander liedje schrijven, vraagt Ad Vanderveen zich af. Hij geeft zelf het antwoord op Another Song, want woorden en muziek zweven door de lucht en die vullen als vanzelf zijn hoofd. Op Denver Nevada (Still Life) (Continental Record Services) is de Nederlander met die Canada als tweede vaderland mag beschouwen in een contemplatieve gemoedstoestand. Ach welja, dat zijn singer-songwriters eigenlijk per definitie. Maar soms valt het meer op. Dat is hier het geval. Vanderveen wordt ook een dagje ouder en dan krijg je dat. ‘Creativity, the meer…
Je zou wensen dat er op de radio liedjes te horen waren als de titelsong van Heartbreak Song For The Radio (eigen beheer) van The Lynnes. ‘I took your words / Stumbled, strummed and hummed along / Hammered till they spelled out / The world’s saddest brokenhearted song.’ Maar struikelen, daar houden de snelle jongens van de radio niet van. Dus zul je Lynn Miles en Lynne Hanson niet horen op de radio. Een gitaar jankt een beetje, terwijl een ander exemplaar stug doorgaat de golvende melodie een beetje te breken. Miles heeft een meer…
In oktober 2016 bespraken we hier Vinyl And A Heartache van Darling West. Sindsdien is er veel veranderd in het leven van het Noorse trio. Het album genereerde een hoop aandacht voor hen en ze traden over de hele wereld op, o.a. in het voorprogramma van Lucinda Williams en Sam Outlaw. Het volgende album, hun derde, While I Was Asleep (Jansen Records/PIAS) wordt dan ook gewoon in Nederland uitbracht. Dat bracht hen ook half januari op Eurosonic in Groningen. Uitgangspunten voor de 10 liedjes op deze nieuwe plaat zijn wederom de poppy kant van meer…
Echo Bloom is het ambitieuze project van de Amerikaan Kyle Evans. Met Green (eigen beheer) sluit hij een trilogie af die eerder Blue en Red opleverde. Van folkpop ging het naar countryrock om uiteindelijk op dit laatste album uit te komen bij liedjes met soms behoorlijk Beatleske songstructuren. De New Yorker Kevin Salem produceerde Green en die heeft toch wel een naam op het gebied van dit soort powerpop. De meerstemmige zang op Cecil DeMille voert langs een enigszins bekende melodie, waarbij te denken valt aan My House van CSNY, maar ook meer…
Dries, wat is dat nu voor een artiestennaam? Dat is toch te simpel?Hoewel, Adele doet het ook goed. Hoe dan ook, Dries is Dries Bongaerts en Dries komt uit Antwerpen. For The Love Of Thy Heart (eigen beheer) is zijn solodebuut (hij zit ook nog in de band New Rising Sun). Daarop staan 13 nummers die vrij sobertjes muzikaal worden ingevuld. Al dan niet elektrisch versterkte gitaar, staande bas en lichte percussie, dat is het over het algemeen. Toch weet Dries met die beperkte middelen, zeker in de eerste helft van het album, een flink aantal meer…
De leden van Raven and Red kunnen bijzondere cv’s voorleggen. Opera en klassieke muziek bracht de broers Mitchell Lane en Cole King over de hele wereld. Als lid van het jongenskoor van Atlanta traden ze op in de grootste concertzalen. En ondertussen bekwaamden ze zich ook in bluegrass. Brittany Jones zat achter kerkorgels, maar studeerde ook viool, mandoline en banjo. Ze speelde gewijde muziek, musicals, kamermuziek en wat al niet. Samen brengen ze op We Rise Up (Line Crossing Records/Sonic Rendezvous) positieve folkrock en meer…
Op zaterdag 25 augustus zal er in het Amsterdamse Bos een nieuw openlucht-festival georganiseerd gaan worden: Once In A Blue Moon. Het festival richt zich op americana, country, folk, blues en rootsrock. Als eerste namen zijn bekendgemaakt: The Mavericks, Sam Outlaw, Hiss Golden Messenger, Tim Knol, Lee Baines III & the Glory Fires, Bombino, CC Smugglers en Steve Smyth. In totaal zullen er zo’n 20 acts meer…
De beste plaat van 2018 totnutoe komt van iemand met de welluidende naam Sunny War. Niet haar echte naam, die luidt Sydney Ward, maar daar gaat het niet om. Belangrijk is dat ze onlangs With The Sun uitbracht. Daar staan 13 nummers op, die je best zou kunnen omschrijven als een trits hoogtepunten. Het enige is dat je pas van hoogtepunten kunt spreken als er ook mindere nummers zijn waarvan ze zich onderscheiden. En dat is hier zeker niet het geval. Het is dus meer een hoogvlakte vol schitterende liedjes. Even over Sunny War. Waar veel americana-artiesten uiteindelijk meer…
Overdag sleutelt Emily Herring aan auto’s, in de avonduren staat ze op een podium. Dan zingt ze over de liefde en het leven dat altijd iets anders loopt dan gepland. Op titelnummer Gliding (Eight 30 Records) verkeert ze in een vrije val, een geluksgevoel dat ze graag vast wil houden. Het door Boudleaux Bryant en Chet Atkins geschreven Midnight stuurt ze naar western swing alsof ze k.d. lang is. Herring is een neotraditionalist uit Texas die zingt over The Last Of The Houston Honky Tonk Heroes en ze doet dat zo overtuigend dat ze haar eigen meer…
Ze heten Last Of The Easy Riders. Ze zien er uit als Last Of The Easy Riders. Ze klinken als Last Of The Easy Riders. Want ja, de muziek sluit helemaal aan bij de portretfoto op de hoes van Unto The Earth (Agitated Records/Konkurrent). Vier jongemannen die in hun jeans balanceren op het snijvlak van de jaren zestig en zeventig. Toen ontstond de countryrock. Last Of The Easy Riders waren daar niet bij, maar op dit album doen ze alsof ze dat wel waren. Dat is misschien niet helemaal origineel, maar wel verrekte lekker. Ze zweven als The Byrds over meer…
Dési Ducrot is een in Zeeland opgegroeide maar nu in Amsterdam wonende singer-songwriter. En ja, voor degenen die daar benieuwd naar zijn: zij is de dochter van oud-wielrenner en tegenwoordige tv-commentator Maarten Ducrot. Maar dat is niet haar verdienste. In Too Deep (eigen beheer), haar debuut, is dat wel. Het album begint veelbelovend met electronica, waarna een dobro invalt en vervolgens begint Ducrot te zingen. Opvalt is dat ze een vrij dwingende stem heeft. Daar valt niet aan te ontkomen, is het gevoel. Ducrot maakt popliedjes met een meer…
Grant Earl LaValley is een wat mysterieuze figuur. Een singer-songwriter die geboren werd in Columbus, Ohio maar die na omzwervingen terecht kwam in een huisje in de woestijn van Joshua Tree in Californie. Daar nam hij de liedjes op die terecht zouden komen op zijn officiële debuut From LaValley Below (Exit Stencil Recording). De donkere, ietwat klagerige stem van LaValley is voorin de mix gezet en vormt daardoor het belangrijkste instrument. Maar er gebeurt, ongemerkt bijna, erg veel op de achtergrond. Verantwoordelijk daarvoor is, naast LaValley meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL