Het valt niet mee, om een recensie te schrijven over het nieuwe album van de Californische band Dawes. Het gezelschap rond de broers Taylor en Griffin Goldsmith levert met Passwords het zesde studio-album in negen jaar af. In 2016 verscheen nog We’re All Gonna Die, waarop de groep een nieuwe weg leek ingeslagen. Op Passwords (HUB) wordt weer afgeweken van die nieuwe, wat rockende koers. Mogelijk doordat de productie van plaat weer in handen werd gelegd van Jonathan Wilson, die ook in het beginperiode van de band zulks deed. Het resulteert in meer…
Jessica’s Brother
Dingen veranderen. Ook voor de troubadour die leeft langs de snelweg. Als hij sterk genoeg is om zijn gewoonten op te geven, neemt hij niet langer de verkeerde afslag. BJ Barham pakte de reikende hand van zijn vrouw en schreef Things Change (New West Records/PIAS), het titelnummer van het nieuwste album van 
‘Birmingham Birmingham / The greatest city in Alabam’ / You can travel ‘cross this entire land / But there’s no place like Birmingham.’ Dat zong Randy Newman in 1974 op zijn elpee Good Old Boys. Birmingham lijkt zo’n onschuldig liedje na het bijtende Rednecks, maar een grote, zwarte hond in de achtertuin boezemt toch angst in. ‘Get ‘em Dan.’ Naar dat Birmingham wilde 
Met zijn band Cultivators haakte 
In deze zomer van de Groten was het in Paradiso deze week de beurt aan respectievelijk John Hiatt en Steve Earle. Hiatt vierde donderdag het dertigjarig jubileum van zijn album Slow Turning. Earle deed twee jaar terug een tour ter gelegenheid van het dertigjarig jubileum van zijn debuutalbum Guitar Town. Maar vorig jaar verscheen alweer een nieuw album van hem, So You Wannabe an Outlaw en dat staat vanavond centraal. Het album, opgenomen in zijn thuisstaat Texas, is een ode aan outlaws als Willie Nelson en Waylon Jennings die in de jaren zeventig de ingedutte countryscene opschudden door het een stevige rockinjectie te geven. Een ode aan de artiesten en hun muziek, maar niet aan het outlawleven zelf. Want dat is zwaar, er is geen weg terug naar huis en als je doodgaat zal dat 
Wat maakt soul tot soul? Die vraag dringt zich op bij beluistering van People Are My Drug (Psychic Hotline/Thirty Tigers/Bertus) van 
Op haar zesde had 
Een spraakmakend Texaans album op een Nederlands label, dat is Dem’s Good Beeble van The Gourds. Allerlei authentieke Amerikaanse muziekstijlen zijn op unieke wijze samengebracht in een enthousiaste, aanstekelijke potpourri van liedjes, maar liefst 16 in getal. In Austin, Texas richten kernleden Kevin Russell en Jimmy Smith in 1994 The Gourds op. Ze laten zich gewillig inspireren door het Amerikaanse muzikale erfgoed, dat een melting pot van culturen is: van polka tot tex-mex; van tango tot zydeco; van country tot mountain-folk. De bezetting van de band is dienovereenkomstig: trekzak, mandoline en drums die nauwelijks een naam mogen hebben. The Gourds is een rudimentair orkestje.
Vijf jaar heeft het geduurd voordat er een nieuw album lag van 
Parker Millsap
Nadat 
Bobbo Byrnes
Voor Hellfire (eigen beheer) stond 
Computergeluidjes op een festival als TakeRoot? Zou zo maar kunnen met de komst van 
Nummers schrijven doet 
De laatste recensie van een album van de Amerikaanse folkzangeres 
Een verontschuldiging vooraf. Dit stukje zou wel eens uit de hand kunnen lopen. Er valt namelijk zoveel te vertellen over deze twee geweldige albums, dat het moeilijk zal zijn om dat niet te doen. Dus op het gevaar af dat deze dubbelrecensie veel en veel te lang gaat worden eerst toch even dit: wow! Wat? WOW!!! En dan nu over naar San Antonio, Texas. Wie kwam daar ook alweer vandaan? O ja, natuurlijk, wie anders, Doug Sahm, the genuine Texas groover. Oude held. En nu komt er een nieuwe held vandaan: 
De rechten van zijn liedjes brengt songschrijver 
De aarde is plat. Op de rand is een feestje gaande. In een Juke Joint at the Edge of the World (New West Records/PIAS) speelt 
Bij moderne bluegrass gaat het nogal eens om twee uitersten: heel slordig of juist uiterst virtuoos. Het uit Canada afkomstige kwartet 
Alles is hartstikke retro aan de 
Bevrijd jezelf van alle regels. Voel je vrij. Trek je niks aan van alle verwachtingspatronen. Verlos jezelf en leef. Zet al je zintuigen open en je mobiele telefoon uit. Dat is zo ongeveer de boodschap die 
De mondharmonica blaast lange lijnen langs het landschap. De trage drums sjokkend er achteraan. Deja Vu and a Blue Moon is een goeie titel voor zo’n liedje. Het gevoel het allemaal al eens eerder te hebben gehoord, dat is hier namelijk toch wel een beetje het geval. 
De organisatie heeft vier namen van veelbelovende artiesten aan de affiche toegevoegd. Op zaterdag 3 november zullen ook optreden Marlon Williams (NZ), Gold Star (US/Oos), Sarah Shook & the Disarmers (US, foto) en Darlingside (US). Kaarten a €52,50 zijn al verkrijgbaar via de 
De ritmesectie maakt sprongetjes in de lucht. Het is geen probleem voor die staande bas. De melodie doet wonderen; maakt je een beetje duizelig. Op een prettige manier. Het is prettig toeven in de Hall Of Mirrors van 
Sinds 
Het Culberson County waarover 
Laurie Gallardo van radiostation KUTX in Austin, Texas, omschreef Buckley als ‘Crazy Horse by way of Parsons and Sahm’. Geen wonder dat we die quote terugvinden op het A4’tje dat de platenmaatschappij heeft gevoegd bij het recensie-exemplaar van Las Cruces (RumBar Records/Sonic Rendezvous) van de Amerikaan 