Het is nog maar half januari en veel platen die we hier nu bespreken stammen daarom nog uit 2017. Het is op het releasefront immers nog heel rustig zodat we wat tijd hebben om albums die we gemist hebben onder de aandacht kunnen brengen. Boomerang b.v. van Chelsea Williams. Deze Williams is een zangeres die in Californië opgroeide en daar als straatmuzikante (zie hier een clip uit 2015) in Santa Monica maar liefst 100.000 exemplaren verkocht van haar drie in eigen beheer uitgebrachte albums. Voor dit Boomerang vond ze onderdak meer…

‘I thought I’d change the world / With three chords and the truth / I’d be like Elvis but with lipstick and boobs / My bra would be floattin’ in a guitar-shaped pool / And I’d flip the bird to them whores in high school.’ Nou mooi niet dus. Immers: Dreams Don’t Come True. Sterke binnenkomer van Angaleena Presley op Wrangled (Mining Light Records/Thirty Tigers/Bertus). Die man in pak in een ten-gallon hat die haar een contract geeft en als bonus een rode Cadillac, zodat ze hits kan scoren en verslaafd raken aan drugs is ze niet tegengekomen. Die zakenman meer…

De leukste country komt uit Canada, maar Whitney Rose moest er wel voor naar Amerika. Daar nam ze onder productionele leiding van Raul Malo en Niko Bolas Rule 62 (Six Shooter Records/Thirty Tigers/Bertus) op. De sound is hartstikke retro, maar zo levendig dat elk bezwaar dat je vooraf zou kunnen bedenken wegvalt. Rose doet eigenlijk alles goed, vooral omdat ze zich niet laat ringeloren. Dat blijkt al op opener I Don’t Want Half ( I Just Want Out). Een sterk willetje, zoveel is duidelijk. Met dat liedje over een moeizame scheiding past ze in de meer…

Zet eens even Half Mile Harvest van The Teskey Brothers op (staat gewoon op Spotify). Verdiep je verder niet in de biografie van de band en zeg eens eerlijk: dit is toch gewoon een zwarte blues- en soulzanger, ergens diep in het zuiden van de VS in de jaren 70? Op een onontdekte parel uit de Fame-studio’s. Eh, nee dus, gewoon vier blanke Australiërs, die een fantastisch debuut hebben afgeleverd waarop ze meanderen langs de grens van diepdoorleefde blues en zweterige soul. En waarop ze af en toe ook nog een schep southern rock in de mix gooien. Voor de verandering meer…

Je kunt From The Outside Looking In van Andrew Taylor niet bespreken zonder te vermelden dat hij ook de head honcho is van de Schotse alcountry- en powerpopband Dropkick. U weet wel, dat bandje waarvan we hier zeggen dat ze tot de eeuwigheid briljanten van platen uit kunnen brengen zonder ooit in de Lage Landen door te breken. Het zit ze gewoon niet mee. Het zal u misschien niet verbazen, maar dit is er weer gewoon één. Op het medio vorig jaar verschenen From The Outside Looking In speelt Taylor alle instrumenten en zingt hij alle meer…

De titel Open Sea (At The Helm Records) geeft niet alleen aan dat Hans Chew vrijuit dobbert over het onstuimige water, het is vooral ook een vingerwijzing naar de inspiratie die hij vond in het open C-akkoord. We kennen hem vooral als de barrelhousepianist die grote indruk maakte met het retro-klassieke meesterwerkje Tennessee & Other Stories en als begeleider van inventieve gitaristen als Jack Rose en Steve Gunn. Het was Michael Chapman die Chew inspireerde om zelf ook meer gitaar te spelen. Open Sea is dan ook vooral een meer…

The Clientele is zo’n fijne Britse band die klassieke popliedjes aflevert. Beatmuziek zou je kunnen zeggen. Music For The Age Of Miracles (Tapete Records/Sonic Rendezvous) noemen ze het zelf op dit laatste werkstuk. The Neighbour speelt leentjebuur bij merseybeat en Bee Gees. Die term is hier alleen op zijn plaats wegens de titel van het liedje, want de negatieve betekenis plagiaat is hier niet van toepassing. The Clientele borduurt voort op de pracht van vele voorbeelden met meerstemmige zang en fraaie melodieën. Zoals gezegd, zulke meer…

Broers die samen in een bandje zitten. Alejandro en Javier Escovedo (True Believers). Chip en Tony Kinman (Rank and File) Dan en Warren Zanes (Del Fuegos). Dave en Phil Alvin (Blasters). Curt en Kris Kirkwood (Meat Puppets). Chris en Rich Robinson (Black Crowes). Dave en Serge Bielanko (Marah). Dallas en Travis Good (Sadies). Het zijn zomaar wat voorbeelden, want de lijst is vele malen langer. Hier willen we het hebben over Mark en Lawrence Zubia van Pistoleros. Silver (Fervor Records) is na Shine uit 2015 het tweede album uit het tweede leven van meer…

Geen regels. Geen druk. Buffalo Killers weten heel goed waar ze mee bezig zijn. Muziek maken die ze zelf te gek vinden. Op het achtste album staat wederom volstrekt amodieuze muziek. Dat maakt Alive And Well In Ohio (Alive Natural Sound/V2) juist zo waardevol. De band uit Cincinnati, Ohio, schrijft nummers die als in een fruitautomaat springen van powerpop naar countryrock en alles wat daar tussenin te beleven valt. Meestal in midtempo met meerstemmige samenzang. Wees dus niet verbaasd als de naam van The Beatles valt om ze te meer…

Er is iets vreemds aan de hand met Unforetold (eigen beheer) van de Nederlandse band Songbelt. Of beter gezegd: er iets vreemds aan de hand met mijn beleving van dit album. Bij de eerste beluistering gebeurde er niet zoveel. Pas na een keer of drie, vier begon er een bepaalde waardering te ontstaan, en die werd met iedere draaibeurt daarna groter. Dat is een cliché, dat weet ik, en toch, het is precies wat er gebeurde. De band rondom de Brabander Will Opstals (zang, gitaar) legt een heel afgewogen, uitgebalanceerd en ook origineel meer…

Misschien dat ik in slaap was gevallen met het licht nog aan. Misschien was er een andere oorzaak. Hoe dan ook, een recensie van het al in maart verschenen Sleeping With The Lights On (eigen beheer) van June Star zag maar niet het licht. Terwijl de band rond Andrew Grimm toch altcountry uit het boekje maakt. Dat deden ze al in 2000 en dat doen ze nog steeds. Veel ontwikkeling zit er niet in. Dat hoeft ook niet. Want wie destijds verslingerd is geraakt aan Uncle Tupelo en andere alternatieve cowboymuziek uit punkholen, die zal ook nu nog plezier beleven aan meer…

Amelia White nam Rhythm Of The Rain (White-Wolf Records) op in de vier dagen die lagen tussen de begrafenis van haar moeder en haar eigen huwelijk. Het verdriet overheerst niet. De blijdschap evenmin. De Amerikaanse maakt altijd al liedjes die duidelijk maken dat ze door zal gaan, ondanks alles. Omdat liedjes schrijven een uitlaatklep is. Met een gitaar op een plakkerig podium staan en zingen in een naar rook stinkende microfoon, dat is haar leven. Wie dat vol weet te houden, die heeft het in zich. De nummers voor dit album schreef ze meer…

De plaat van het jaar 2017 komt in Nederland pas uit op 5 januari 2018, maar verscheen in Amerika al afgelopen zomer. Het is een album van een jonge gast uit het oosten van Kentucky, die bergen moet verzetten op zijn tocht naar volwassenheid. Iemand die helemaal gek wordt tijdens de jacht op zijn Honky Tonk Flame. Tyler Childers is pas 26 en zijn enige hoop om aan het vagevuur te ontsnappen is te trouwen met een katholiek meisje. Purgatory (Thirty Tigers/Bertus) is zo country als een slingerende weg door de Appalachen. De liedjes van Childers hebben meer…

Zeven van de twaalf nummers op Wild And Reckless (Lojinx/Bertus) komen uit een door Blitzen Trapper geschreven rockopera. Dat klinkt erger dan het hier uitpakt. Voor liefhebbers van countryrock valt er namelijk veel te genieten op de nieuwste van deze band uit Portland, Oregon. Het niveau van Richmond Fontaine haalt Blitzen Trapper niet, daarvoor is de band teveel een zeefdruk van patronen. De melodieën deugen, de instrumentbeheersing is prima en op de zang valt weinig aan te merken. Een beetje stof op de stembanden, dat noemen we in meer…

De grond is droog en ondoordringbaar. Het beeld van de hoesfoto geeft goed de betekenis weer van het woord Hardpan. Zo noemen de vier singer-songwriters Chris Burroughs, Terry Lee Halle, Joseph Parsons en Todd Thibaud zich als ze samenwerken. Dat is niet zo dikwijls. Het debuut van deze gelegenheidsformatie kwam vijftien jaar geleden uit. Heette simpelweg Hardpan. De opvolger heet weer gewoon Hardpan (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous). Droog en ondoordringbaar, dat past deze vier heren wel. Ze blazen de droge akkoorden over meer…

Het uit Los Angeles afkomstige trio Mojo Monkeys bestaat uit de veteranen David Raven (zang, drums), Taras Prodaniuk (bas, zang) en Billy Watts (gitaar, zang). Musici die te horen zijn op een enorm aantal albums. Op Swerve On (Medikull Records) doen ze hun eigen ding. Ze kunnen er elke drinkgelegenheid van Californië tot Louisiana mee in vuur en vlam zetten. De honky tonk van het trio is afwisselend funky, jazzy of bluesy. Zo heeft het titelnummer soul op een manier zoals John Hiatt het ook in zich heeft. All The Wrong Things springt van barkruk meer…

Lilly Hiatt vecht zich op Trinity Lane (New West Records/PIAS) naar een uitweg door de pijn en ellende. Dat is een kwestie van hard werken, moed houden en je zegeningen tellen. Wat dat laatste betreft: de dochter van John Hiatt heeft het niet makkelijk gehad. Haar moeder pleegde zelfmoord toen ze nog een baby was. Dat heeft zijn weerslag gehad op haar leven. Alcohol, drugs en verbroken relaties; het vorige album Royal Blue was als gevolg een en al afstandelijke kilheid. Op Trinity Lane straalt ze hoop uit. Op het schitterende Imposter maakt ze meer…

Eric Bolander, onthoud die naam maar, want deze man uit Kentucky heeft met The Wind (zijn tweede album, eigen beheer) een plaat gemaakt die klinkt als een klok. Denk John Moreland, Jon Latham en de inmiddels alweer een beetje vergeten Josh Nolan. Type ruwe bolster, blanke pit. De zwaar bebaarde leraar uit Lexington weet echter hoe je een liedje met zeer aanstekelijke refreinen schrijft. Na twee keer draaien is het al van uit volle borst meezingen geblazen. En het gekke is dat die nummers worden uitgevoerd met strijkers die je in eerste instantie helemaal niet opvallen, zo goed meer…

Matthew Ryan rekent af met alle poseurs in de rock-’n-roll. Hij was er bijna zelf een geworden. Want ja, zo geeft hij toe, als je een beetje succes hebt, word je toch een ander mens. En wil je die situatie continueren, dan kun je maar het beste het publiek geven waar het om vraagt. Zodat je een kopie van jezelf dreigt te worden. Ryan zag dat het fout dreigde te gaan, maar hervond zijn plezier met het uitstekende Boxers. Op Hustle Up Starlings (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) legt hij op het nummer Battle Born uit wat er aan de hand was: ‘And all the crowds meer…

Daybreak Over Jackson Street (At The Helm Records) is Steph Cameron’s tweede plaat. De Canadese singer-songwriter (uit Saskatoon) debuteerde in 2014 met het goed ontvangen Sad-Eyed Lonesome Lady. Ik ken dat album niet, maar ik denk dat deze tweede worp liedjes er niet zo heel veel van zal afwijken. Immers, ook op dit album hoor je Cameron alleen zingen en op haar gitaar spelen. En een heel enkele keer hoor je trouwens nog een mondharmonica. Daybreak Over Jackson Street is vooral een plaat die de echte folkliefhebbers zou kunnen aanspreken. Het meer…

Op moment van schrijven dwarrelen de sneeuwvlokken naar beneden. Veel mensen zetten rond deze tijd van het jaar hun favoriete kerstmuziek op. Ik houd het liever bij The Last Great Country Swindle (Bendix Records/PIAS) van Bendik Braenne. Waarom? Ik houd niet zo van kerstmuziek. En Bendik Brænne biedt op zijn derde album 10 zomers melancholieke nummers aan die op mij hetzelfde effect hebben als lichttherapie op een lijder aan winterdepressie. Brænne begint zijn derde soloplaat slim met een prima cover van Del Shannon’s Runaway. Daarmee pakt hij meer…

Fijn plaatje uit Nashville dat op vinyl verschijnt: Tennessee Beach (eigen beheer) van Eagle Johnson & Clean Machine. Johnson groeide op in Florida en dat valt nog te horen in de zonnige melodieën. Die worden verpakt in een alternatief rockgeluid. Op opener My Best Girl lijkt het verdorie wel of we te maken hebben met Grateful Dead ten tijde van American Beauty. Daarmee kunnen we ook wel de vergelijking doortrekken naar tijd- en stadgenoten Promised Land Sound. De slaapdronken sound van Push Pin Jane heeft dan weer meer van meer…

Nora Jane Struthers is me er eentje. In Lets Get The Day Started Right windt ze er geen doekjes om: Let’s get the day started right / I want to feel your body next to mine. Ze bezingt de geneugten van het frisse huwelijksleven dat ze heeft met Joe Overton, die ook diverse instrumenten bespeelt in haar ondersteunende band The Party Line. Het is echter niet alleen maar leuk in een relatie. Soms zitten de woorden in de weg, zo wordt op fraaie wijze uiteengezet in The Words (waarin Overton ook zingt). Een ander thema op Champion (Blue Big Music), deze vierde schijf meer…