Het is bijna pervers om te zeggen, maar soms zou je wel eens willen dat er wat minder goede platen uitgebracht zouden worden. Het is immers nauwelijks meer bij te houden. Neem nu Corners (Lightning Rod Records) van Dalton Domino, een uit Lubbock, Texas afkomstige voormalig skatepunker die via de muziek van Bright Eyes in de countryfolk terecht is gekomen. Corners is zijn tweede album dat hij opnam, maar pas nadat hij was afgekickt van alcohol en drugs. Een deel van de liedjes gaat daar ook over. Domino is geen puriteinse Texaanse folkrocker; hij laat ook meer…

Veel te lang blijven liggen is dit Beneath Still Waters (Valcour Records) van Courtney Granger. Deze cajunviolist bij The Pine Leaf Boys legt hier een klassiek countryalbum neer zoals ze niet al te dikwijls meer worden gemaakt. De musicus uit Louisiana speelt andermans nummers alsof het zijn eigen zieleroerselen zijn. De pianobijdragen van Glenn Patscha klinken alsof ze tot stand zijn gekomen in de studio bij Dallas Frazier, verantwoordelijk voor de titelsong. Dirk Powell produceerde niet alleen, hij liet ook de snaren van nogal wat instrumenten meer…

Na zo’n 200 concerten sinds de release van zijn vorige studioalbum Medicine was Drew Holcomb moe. En toe aan iets nieuws. Reden om meer hulp te vragen bij het componeren van de liedjes. Met zijn bandleden Nathan Dugger en Rich Brinsfield werkte hij in wekelijkse sessies aan nieuw songmateriaal. Het resultaat valt te beluisteren op Souvenir (Magnolia Music), het nieuwe album van Drew Holcomb and the Neighbors. The Morning Song handelt toch vooral over de nacht. Van de lust en liefde strekt hij zich uit om uit te pakken met een lichte countryrocker meer…

Uit duizenden herkenbaar door zijn unieke stem, deze Garland Jeffreys. Zijn stembanden trillen als een metro die door een wissel van het ene naar het andere spoor wordt geduwd. Zijn melange van rock en soul brengt de hartslag van New York. 14 Steps To Harlem (Luna Park Records/PIAS) is in feite rootsmuziek van de grote stad. Het schitterende titelnummer leunt op soul en blues, waarbij de Puerto Ricaanse afkomst van Jeffreys doorklinkt in Latijns-Amerikaanse sferen. Ook heel New York, die mengvorm, denk maar aan Mink DeVille. Spanish Heart is meer…

Het eerste dat opvalt aan LoFi Dreams (Floating Records) is de prachtige, eenvoudige vormgeving van het hoesje. Het nieuwe album van de vanuit San Francisco werkende Jeffrey Halford & the Healers dankt zijn titel aan het feit dat bij de opnames van de tien nummers vooral oude instrumenten en buizenversterkers zijn gebruikt. Dat zorgt voor een kraakhelder en warm geluid en die zin heeft lofi dus niets te maken met de term die ook wel gebruikt werd om de kale muziek van b.v. Smog en Will Oldham aan te duiden. Halford en zijn mannen brengen meer…

“Welcome to your new America, friends and I’m your new Norman Rockwell”, zo begint Micah Schnabel (een van de twee voormannen van Two Cow Garage) zijn nieuwe soloalbum Your New Norman Rockwell (Last Chance Records). En zoals Norman Rockwell in de vorige eeuw als illustrator/schilder de Amerikanen een beeld schetste van hun cultuur, zo doet Micah Schnabel dat door zijn liedjes. Het beeld dat Schnabel laat zien, is echter een stuk minder vriendelijk en onschuldig dan de wereld die Rockwell zag. Het rauwe leven van een 28-jarige bediende meer…

Eric Ambel kent u als gitarist van Joan Jett & the Blackhearts, the Del Lords en the Yayhoos. En als producer van faam van o.a. Steve Earle, the Bottle Rockets en Nils Lofgren. Maar daarnaast was Ambel, door velen ook “Roscoe” genoemd, eigenaar van de Lakeside Lounge, een fijne kroeg in New York, totdat oplopende huurverhogingen hem in 2012 dwongen de tent te sluiten. Toen had hij ineens tijd om zijn solocarriere nieuw leven in te blazen. Zo komt het dat er 12 jaar na zijn laatste album, het album Lakeside (Last Chance Records) in de schappen ligt. Een beetje meer…

In recensies van albums van de uit Wimberley, Texas afkomstige Robyn Ludwick wordt nogal eens aangevoerd dat zij de jongere zus is van Charlie en Bruce Robinson. Wat mij betreft kunnen we dat, gelet op het constante hoge niveau van die albums, maar beter eens gaan omdraaien en Ludwick als referentiepunt gaan nemen voor haar broers. Ook het nieuwste album van Ludwick, This Tall To Ride haalt weer een hoog niveau. Daarbij wel een kanttekening: This Tall To Ride “doet” het niet als achtergrondmuziek. De liedjes op deze plaat meer…

Vier jaar geleden debuteerde David Luning met het fantastische Just Drop On By. Sindsdien kregen we alleen mee dat hij met enig succes mee had gedaan aan de Amerikaanse versie van Idols. Getuige het in eigen beheer uitgegeven Restless heeft hij dat gelukkig overleefd, want de 12 nummers op dit nieuwe album stellen zeker niet teleur. Luning is een nog jonge singer-songwriter uit Californië. Hij grijpt het leven met beide handen aan, getuige songs als Ain’t Life A Beautiful Thing en het zorgeloze Drifter. Maar ook Luning ziet de andere kant; te veel “lang leve de lol” meer…

Flink zuipen en struikelend thuiskomen. Zo gaat dat in de liedjes van AJ Hobbs. Dat wil zeggen, als het goed afloopt. Op het titelnummer Too Much Is Never Enough (eigen beheer) belandt deze uit Californië afkomstige artiest tien mijl van huis na een nacht waarin alles verkeerd is gelopen. Hij haalt Johnny Paycheck nog even aan, ook al zo’n zuipschuit. Een held, zoveel is duidelijk. Twee andere voorbeelden bezingt hij in Waylon & Merle. Van de laatste doet hij Tonight The Bottle Let Me Down. Een hele mooie uitvoering trouwens. Hobbs is meer…

Noem me maar sentimenteel, maar ik vind Bottle By My Bed een van een aangrijpendste nummers die ik de laatste tijd gehoord heb. Het is een liedje over een onvervulde kinderwens en staat op Trophy, het in maart uitgekomen album van de Texaanse zangeres Sunny Sweeney. It’s an empty room at the top of the stairs / Watchin’ the evening news with a couple of beers / I only call my husband baby because I love the word / Never wanted something so bad that it hurts / Even give up these damned old cigarettes / If I could have a bottle by my bed. Geschreven samen met meer…

De eindejaarslijsten over 2012 dienen te worden aangepast. In dat jaar kwam Cordovas (Rootsy/Sonic Rendezvous) van Cordovas uit. De slechts 1000 exemplaren werden voornamelijk tijdens concerten verkocht. Niet voldoende om te worden opgepikt en dus bleef het stil rond deze band uit Nashville. Vijf jaar later brengt het Zweedse label Rootsy het album alsnog onder de aandacht. Dank daarvoor. Heel veel dank! Want wat een plaat is me dit zeg. De cd-speler eet bijna niets anders meer. De luidsprekers blazen in opperste gelukzaligheid meer…

Chris Shiflett is in het dagelijks leven gitarist van de arenavullende rockband Foo Fighters. Maar als hij echt leuke muziek wil maken kruipt hij in de huid van een honky tonk countryrocker met een voorkeur voor de Bakersfield-sound. Met begeleidingband Dead Peasents bracht hij al twee albums uit. Onder eigen naam is dit West Coast Town (SideOne Dummy Records) een debuut. Een prima debuut ook. Van oorsprong is Shiflett –zoals zovelen- een punker en dat hoor je op dit album nog geregeld doorklinken. In Goodnight Little Rock “Tonight I felt love at a punk rock meer…

I tried to hold the world in my mouth, zingt Daniel Romano. De wereld in de mond van Romano is een toverbal. De Canadees kauwt op vele smaken popmuziek en spuwt die er in een stuiterend tempo uit als tamelijk geniale liedjes vol stijlcitaten. Modern Pressure (New West Records/PIAS) bestaat net als voorganger Mosey uit een collectie ambachtelijk geboetseerde mini-opera’s. In zijn eentje construeerde Romano in Zweden en Ontario laag voor laag kleine meesterwerkjes die hij met de overgave van een popprofessor leven inblaast. Deze meer…

Als er iedere maand een plaat zou uitkomen als Inherited Darkness van de uit Boston opererende Glenn Yoder & The Western States, dan was ik een zeer gelukkig man (in muziekopzicht). Spekkie voor het bekkie, engelenkoor voor het gehoor. En dan zo maar uit het niets. Zoals dat me ook ooit gebeurde met Quiet Hollers, Brother Wild, The First Miles, Great Peacock, The New Frontiers, Sorta, Lauderdale. Inderdaad, een rijtje bands waarvan alleen eerstgenoemde een beetje aan het doorbreken is. Dat geeft niet. Stemmige rock, met een americana-ondergrond, meer…

Je leest er in Nederland niet zoveel over en je moet zelf ook echt op zoek naar zijn muziek, maar de Amerikaan Anders Parker is sinds jaar en dag (al vanaf midden jaren 90) een van de interessantere lieden in de alternatieve country. Eerst als voorman van de formatie Varnaline, maar later vooral als soloartiest. Of als maatje van Jay Farrar in Gob Iron, of als een onderdeel van de gelegenheidsformatie New Multitudes, naast eerdergenoemde Farrar, met Will Johnson en Jim James. Vorige maand bracht hij in eigen beheer The Man Who Fell From Earth uit. Daarop klinkt hij meer…

Op Beyond The Ash And Steel (eigen beheer) kijkt Judy Kass vooruit. Door de tranen van het verlies heen vindt ze hoop. Het titelnummer van haar tweede album vindt zijn oorsprong in 9/11. Ze werkte op de 41ste verdieping van World Trade Center, maar was op die bewuste dag verhinderd. Ze verloor bijna 300 collega’s bij de aanslag. De zachte folkliedjes passen in de traditie van de Amerikaanse oostkust, maar slaan soms ook een brug naar Laurel Canyon in de jaren 60. Op opener Chili Pepper Nights treffen we niemand minder dan John Sebastian (Lovin’ meer…

De succesvolle producer Dave Cobb tekende ook al voor Colter Wall (Young Mary’s Record Co./Thirty Tigers/Bertus), maar zonder diens bemoeienis was het ook wel goed gekomen met dit debuut. Cobb hoeft namelijk weinig toe te voegen aan de muziek van deze pas 21-jarige Canadees. Colter Wall is een outlaw met een zwarte cowboyhoed uit Saskatchewan en een stem die alle grassprieten op de prairie van zijn provincie platdrukt. De jonge artiest met de donkere stem kent zijn klassiekers en voegt er voldoende aan toe om dit album aan meer…

Talisman (RPM) van de Australiêr Gus McKay is broeierige blues met de muzikale vrijheid van jazz. Dat beleef je alsof Howe Gelb, Morphine en Chet Baker samen door de outback reizen. Dat er wat gebeurt op dit album valt al af te lezen aan de instrumentatie. De Australiër (zang, gitaar, mondharmonica) produceerde Talisman samen met zijn companen Ronan Charles (drums, percussie, toetsen, tenor sax, taishokoto, dat is een Japans snaarinstrument met een lange holle body en toetsen als een typemachine) en Phil Waldron (bas, pedal steel, meer…

In 2010 maakte Karel Elson –een model turned singer- het album The Ghost Who Walks vol heerlijke retro rootspop. Die plaat werd geproduceerd door echtgenoot Jack White (de Jack White). Twee kinderen en een echtscheiding volgden. Voor het nieuwe album, het eerste sinds 2010, wendde Elson zich tot singer-songwriter Jonathan Wilson. Met hem nam ze in Los Angeles 10 nieuwe nummers op voor Double Roses (1965 Records). Wat direct opvalt is dat het countrygehalte op deze plaat wat lager is ten opzichte van de vorige plaat. Nu legt ze zich wat meer meer…

In 2012 waren we aangenaam verrast door het album Doghouse Roses van de Noorse zangeres Benedicte Braenden. Door prettige familie-omstandigheden duurde het even voordat ze met een opvolger op de proppen komt. Maar nu ligt er dan Blood On Your Hands (Hocus Pocus Records). Daarop hoor je in 32 minuten 9 nummers voorbijkomen. Dat is misschien niet bijster veel, maar het aanbod is wel lekker. Eerlijkheidshalve moeten we wel zeggen dat Blood On Your Hands over het geheel genomen net iets minder verrassend klinkt dan zijn voorganger. Maar meer…

Zonder problemen is Malcolm Holcombe nergens. Waar zou hij in godsnaam over moeten zingen? De Amerikaan bestaat van de problemen. Verdient zijn boterham met het zingen over alle sores die hem in deze problematische tijden overkomen. Pretty Little Troubles (Singular Recordings) noemde hij zijn nieuwste album. Eerlijk is hij wel. De zwartgallige blues en country, beide formuleringen zijn van toepassing, helt deze keer door de productie van Darrell Scott net iets meer over naar de countrykant. Op het zich in de meer…