De Amerikaanse muziekjournalist Geoffrey Himes voorspelde in 1985 in een albumrecensie van Hard Line in The Washington Post de toekomst van The Blasters. Volgens de scribent zou het met de band uit Downey, Californië precies zo lopen zoals Dave Alvin het beschreef op Rock and Roll Will Stand. Op dat nummer krijgt een jongen die in een barband covers speelt een platencontract van een manager die hem gouden bergen belooft. Maar voordat het zover is, zijn er alweer nieuwe bandjes die hetzelfde pad bewandelen. Na dat platencontract zullen ze allemaal gedesillusioneerd terugvallen naar een gewone baan. Himes schatte in dat The Blasters ondanks goede kritieken en een kleine schare fanatieke fans ook dat pad zouden moeten bewandelen.
Fast Forward naar 2018. Daar stonden The Blasters tijdens de Rhythm & Blues Night in de grote zaal van meer…
Elk land heeft op gegeven moment, als de oude hebben afgedaan, nieuwe helden nodig. Dat geldt ook voor Americana-land. Er is genoeg aanbod, elke maand zijn er wel tientallen nieuwelingen die zich aanbieden. Vraag is alleen: hebben ze “het”? En, zijn het geen eendagsvlinders? 
Wat is er leuker dan een vakantie combineren met een americana- of rootsfestival? Niets naar onze mening; ontspanning meets ontspanning. Vorig jaar waren we zelf al op het Tønder festival in Denemarken en dat beviel enorm. Daarom willen we jullie de volgende tips niet onthouden. We hebben ons wel beperkt tot festivals die vanuit Nederland makkelijk te bereiken zijn.
Gitarist Jon Diamond redde 
Van wanneer is dit Forever (Zooter Records) eigenlijk? Op het hoesje staat 2015, maar het lijkt er toch echt op dat deze cd pas nu de distributiekanalen heeft bereikt. 
Into The Woods (eigen beheer) is een sympathiek album van een onafhankelijke musicus, die op kleine schaal zijn dingen doet, maar er wel in slaagde om zo meer dan 150.000 dollar bijeen te spelen voor de strijd tegen autisme. 
Op Spotify luisteren er maandelijks meer dan een miljoen mensen naar 
Een stoofpotje met ingrediënten uit vele culturen, dat is gombo. In het Engels hebben ze het over gumbo, die tweetaligheid zegt alles over de multi-etnische samenleving in Louisiana. 
Settling Scores Vol. II (Gatorbone Records/Continental Record Services) van 
Met I’ll Make The Most Of My Sins (Last Chance Records/At The Helm Records) haalde 
Indierock verwacht je niet direct van iemand die zich heeft opgesloten in een hutje in de wildernis van Alaska. Toch is dat wat je krijgt op Left On Tri (Wilderhood Music) van 
All On Red (At The Helm Records) van 
Stoeltjes bij een optreden van een rocker, dat kan eigenlijk niet hè? Maar okay, bij een concert van een oude rocker hoort een publiek dat de stoeltjes wellicht wel kan waarderen. Een oude rocker is Garland Jeffreys zeker, hij is op weg naar zijn 75e verjaardag. Maar wat is oud, Jeffreys huppelt nog vrolijk over het podium en trakteert het publiek op een fijne bloemlezing uit zijn inmiddels ruim vijftigjarige carrière. Een carrière waarin hij altijd maatschappijkritisch is geweest. Zoals ook op zijn laatste album 14 steps to Harlem waarop hij zingt over zijn vader en diens strubbelingen om werk te vinden en te houden als man van een minderheid in het nog gedeelde Amerika van de jaren vijftig. Gezongen met die uit duizenden herkenbare stem die trouwens nog helemaal niet zo oud klinkt. Wild in the Street klinkt :format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-10859498-1505496457-1452.jpeg.jpg)
Joe Ely noemde ze de beste band die hem ooit begeleidde. Dat leek me nogal overdreven, want hoe was het nou mogelijk om ook maar in de buurt te komen van Lloyd Maines, Ponty Bone en Jesse Taylor, de mannen met wie hij in 1978 Honky Tonk Masquerade maakte, het album dat me het meest dierbaar is van alle platen die ik bezit. En beter dan David Grissom, Bobby Keys, Teye of Joel Guzman, begeleiders van de Texaan in latere tijden, dat leek me ook ondoenlijk. Maar na TX Jelly (New West Records/PIAS) van 
David Crosby komt naar het 
Fans van Robert Ellis zijn ook fan van Andrew Combs. Fans van Andrew Combs zijn ook fan van Robert Ellis. En fans van Robert Ellis en Andrew Combs worden ook fan van 
Alkmaar, zaterdag, vijf uur ‘s middags, de winkels in de stad sluiten en de mensen gaan naar huis. Maar sommigen gaan nog even wat drinken, bijvoorbeeld bij Café De Pilaren. Want daar is een trouwe gast weer present, Ben Reel is weer in het land. De sympathieke Ier maakt wederom een uitgebreide tour door de lage landen. Langs restaurants, kleine clubs en gezellige café’s zoals vanmiddag in Alkmaar. In een hoekje op een laag podium treedt Reel vanavond aan met zijn Nederlandse begeleiders, de Haarlem Boys, Ronald de Jong op de staande bas, Paul van Schaik op drums en Glenn Schwarzer op de elektrische gitaar.
Voor 
Full Tilt Boogie (Big Mavis Records) van 
Een soloplaat van 
Andrew Sheppard
Oh oh oh, wat hebben we weer een parel uit de bak met nieuw verschenen albums opgevist. Het gaat om het ongetitelde debuut (Aurora) van 
Boy In A Well (Bloodshot Records/Bertus) van 
Vijf zangers. Vijf songschrijvers. Dat was het aardige van 
Golden Hour (MCA Nashville) van 
De nadruk op wat we recenseren ligt op deze site op de albums die we de moeite waard vinden. Er komt simpelweg teveel uit om ook aandacht te besteden aan al het middelmatige of ronduit ondermaatse. Toch is het goed om zo af en toe ook eens een tegengeluid te laten horen. Doordat americana zo’n populaire stroming is geworden, is er volop aandacht op allerlei platforms. Al die informatie heeft pas waarde als het kaf van het koren wordt gescheiden. Daarom volstaat het niet om te melden dat Unapologetically (Black River Entertainment/The Orchard) van 
Als ik hier Columbus, Ohio zeg, dan roepen jullie in koor: Two Cow Garage. Natuurlijk, maar er is meer onder de zon, ook in Columbus, Ohio. 
Moet je je gedachten altijd uitspreken of niet? Is het verstandiger om je soms maar stil te houden? Op The Light Of Day wordt die indruk gewekt, maar de manier waarop 
1984, de rootsrock krijgt weer een stevige poot aan de grond. R.E.M. vestigt zijn naam; John Fogerty beleeft een wederopstanding. Rank And File, Green On Red, The Blasters en ja, The Legendary Stardust Cowboy maken naam. Rootsrock en cowpunk zijn hot – evenals Jason & The Scorchers. Gewapend met een handvol songteksten, een gitaar, de bijbel en een fles whiskey verruilt Jason Ringenberg in 1979 zijn woonplaats in Illinois voor Nashville. De slungelige boerenkinkel met een romantische inslag en een diep verankerd gevoel voor de traditie van de country & western formeert er zijn eerste Scorchers. Als Ringenberg 
Al twintig jaar vuurt 