Met een tweede kind op komst koos Gerry Spehar dertig jaar geleden voor het burgerbestaan boven de onzekerheid van het artiestenleven. Al die tijd bleef hij nummers schrijven en zo af en toe nam hij wat op. Gestimuleerd door zijn vrouw Sue, zelf ook songschrijver, begon hij onlangs alsnog aan een album: I Hold Gravity (eigen beheer). Vanaf de eerste woorden ‘There was a thunderous rambling sound’ valt alles op zijn plaats alsof Spehar al die jaren niets anders gedaan heeft. Met inderdaad een sound zoals hij het zelf beschrijft op Dirt: doordenderende meer…
Trond Svendsen is een Noorse misdaadreporter die in zijn vrije tijd hele aardige americanaliedjes schrijft. Daarbij heeft hij een fraaie stem die vooral heel erg doet denken aan Jerry Giddens (Walking Wounded, Gaucho Gil). Velen zullen die Giddens niet kennen, dus beschouw dat maar als een extra tip bij dit stukje over dit geslaagde album. 
Geroosterd brood met het bestek op een papieren servet. Zo serveert men het ontbijt in Motel Americana (Songs & Whispers). 
Een verloren wieldop rolt langs de weg. Als een geest voortgedreven door de wind. Ghosts Of The Main Drag (Lost Hubcap Records) beweegt zich voort langs de blue highways van de Verenigde Staten. Daar vind je nog oude pijlen langs de wegen die wijzen naar nog onbekende avonturen. 
Bij de uitstekende vorig jaar verschenen plaat Singing Saw schetste 
Jack Lee vormde samen met Paul Collins en Peter Case eind jaren 70 The Nerves, een legendarische naam in kringen van powerpop. Jack Lee kreeg niet de naamsbekendheid van zijn twee companen. Dat hij niettemin hele leuke muziek maakte wordt duidelijk met Bigger Than Life – Anthology (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous). Liefst 23 nummers lang is dat overzicht. Met name de eerste trits nummers 
Een gitaar legt gecompliceerde motiefjes onder een lichtjes wegzwevende melodie; voegt er wat krulletjes aan toe en vervult ondertussen de functie van percussie. 
In 1972 reist Al Kooper af naar Atlanta, Georgia om een producersklus te klaren in de studio van Buddy Buie in Doraville. Kooper raakt zo begeesterd door sfeer down south, dat hij – met behulp van MCA Records – een eigen label opricht dat opkomende, lokale muziek – The Allman Brothers breken net door – onder de aandacht brengt: Sounds of the South Records. De eerste band die Kooper tekent is Mose Jones uit Atlanta, de tweede – op voorspraak van Mose Jones – Lynyrd Skynyrd uit Jacksonville, Florida. Al Kooper beschouwt Lynyrd Skynyrd als zijn Rolling Stones en Mose Jones als zijn Beatles. Een rake 
Hé, is dat Chris Isaak? Nee, en het is ook James Dean niet. Een gestileerd beeld dat eruitziet als een reclamefoto siert het debuut van een band met de nogal algemene naam 
Dat Jerry Douglas op dobro een bijdrage levert aan Static In The Wires (eigen beheer) zegt eigenlijk al dat dit allesbehalve een doorsnee bluesalbum is. 
Adios (Bloodshot) is al het vijfde album van 
De teletijdmachine van professor Barabas, hij bestaat! De enige beperking is dat je er alleen maar mee naar de jaren 60 kunt reizen. Zet This Highway van 
De toevoeging van een saxofoon op opener Champagne Corolla zet de toon. De drums roffelt naar een heftig instrumentaal tussenstukje, maar het is de jazzy bodem die opvalt. 
Ed Dupas
Ook op zijn vijfde album sorteert 
Er bestaat een kans dat u de uit Milwaukee afkomstige 
Mark Ripp noemt mensen als Bruce Springsteen en Tom Petty als invloeden, maar de zalen waarin die artiesten staan zijn een maatje te groot voor deze Canadees. Dat is helemaal niet zo erg. Rootsrock klinkt namelijk beter in bars en rockclubs dan in arena’s. Under The Circumstances (eigen beheer) van 
Omdat de liedjes maar bleven komen werd Songs Of Peril & Conquest (Blue Jordan Records) geen ep, zoals in eerste instantie de bedoeling was, maar gewoon een nieuw album. 
Veel gezonder als Christiane F. ziet Sarah Shook er niet uit. En haar leven is nauwelijks minder schokkend. Dat valt wel op te maken uit de liedjes op Sidelong (Bloodshot Records/Bertus) van 
In Paradiso zijn ze sinds kort met iets nieuws begonnen. Op de zogenoemde Sugar Mountain Presents-avonden worden drie a vier artiesten geprogrammeerd waarvan één echte headliner. Op 10 juni was dat Nikki Lane, op zondag 25 juni Margo Price. Op die laatste avond waren er bovendien optredens van The Dawn Brothers, Pert Near Sandstone en de Legendary Shack Shakers. Een soort mini-festival dus. 
Aaron Watson
Mike Younger
Na het uitbrengen van Southeastern en Something More Than Free geldt Jason Isbell als een van de ongekroonde koningen van de americana. Zijn nieuwe album, The Nashville Sound, brengt hij echter weer uit onder de naam 
Oostenrijk in de eindejaarslijstjes, hebben we dat al eens beleefd in de wereld van americana? In december gaat het gebeuren. Dorado (Fluff & Gravy Records) heet het album en het is geproduceerd door niemand minder dan Joe Henry. De uitvoerenden noemen zich 
Wel een mooi verhaal: de nu 24-jarige 
Het is bijna pervers om te zeggen, maar soms zou je wel eens willen dat er wat minder goede platen uitgebracht zouden worden. Het is immers nauwelijks meer bij te houden. Neem nu Corners (Lightning Rod Records) van 
Zou een onbekende americana-artiest, die net een zeker aardige maar niet wereldschokkende plaat uit heeft in de VS (en nog niet in Europa) lukken om een optreden te geven in De Melkweg en daar de Max behoorlijk gevuld te laten zijn? Nee, natuurlijk niet. Kiefer Sutherland deed het wel en je kunt er dus vergif op innemen dat een groot aantal mensen vooral zijn komen kijken hoe de acteur die bekend staat om zijn rollen in 24 (Jack Bauer) en Designated Survivor (Tom Kirkman) het er als zanger vanaf brengt. Die 
Veel te lang blijven liggen is dit Beneath Still Waters (Valcour Records) van 
Na zo’n 200 concerten sinds de release van zijn vorige studioalbum Medicine was 
Uit duizenden herkenbaar door zijn unieke stem, deze 
