Uit North Carolina komt het duo Dogwood Tales, bestaande uit Kyle Grim en Ben Ryan. Beide zingen en spelen akoestische gitaar, maar laatstgenoemde neemt ook graag een elektrische gitaar ter hand.  Niet op een zwaar rockende wijze, maar meestal ingetogen. Op hun debuut Too Hard To Tell (Chrystal Pistol Records) krijgen ze bovendien hulp van een handvol bevriende muzikanten die onder meer drums, bas, toetsen, pedalsteel en harmonica toevoegen. Het resulteert in een album met heerlijk zwierige en melodieuze meer…

The Equatorial Group noemt haar (tweede) album Apricity (eigen beheer). Dat is een weinig gebruikt woord in de Engelse taal. Het betekent zoiets als de warmte van de zon in de winter. In die zin is het natuurlijk niet het juiste seizoen om Apricity juist nu, begin juni, uit te brengen. Aan de andere kant, je kunt je er wel iets voorstellen ten aanzien van de muziek die The Equatorial Group op dit album laat horen. En moeten ze dan tot hartje winter wachten? Er zit soms een zekere verstildheid in, alsof het land onder een laagje sneeuw bedekt ligt, terwijl de vocalen, vooral die van meer…

Butter (eigen beheer) is de derde soloplaat, na Oklahoma Lottery (’14) en Country Songs (’16), die Karen Jonas uitbrengt. Ze bezingt hierop de uitdagingen die de combinatie van moederschap en muzikante met zich meebrengt. Het is ook een album waarop ze haar muzikale koers een beetje verlegt, want naast country laat ze nu ook wat jazz en ragtime toe in haar liedjes. Dat is zeker welkom want de liedjes waarop de uit Virginia afkomstige Jonas zich toelegt op country(rock) op dit album zijn niet erg bijzonder. Uitzondering daarop is Gospel Of The Road, mede meer…

De Ier David Hopkins werkte samen met The Who, Damien Rice en anderen die we niet dagelijks treffen op deze site. Overlook (St. August Records) kwam tot stand na vele brainstormsessies met Mark Stroemer van The Killers. De twee hadden het dan vooral over hun inspiraties: Beatles, Led Zeppelin, Mahavishnu Orchestra, Pink Floyd en Radiohead. Evenzo namen die hier slechts sporadisch genoemd worden. Toch heeft deze Hopkins liefhebbers van americana wel iets te bieden. Op dat Beatleske wordt binnen die stroming immers vaak meer…

Met Sparrow (Warner Bros) van Ashley Monroe hebben we weer een echt countrypop-album in handen. Monroe schreef de songs voor dit Sparrow na een periode van intensieve therapie. Bovendien was ze zwanger van haar eerste kind. Het is daarom niet verwonderlijk dat veel van haar nummers op dit nieuwe album – haar vierde – gaan over de verhouding tussen ouder en kind. Monroe’s vader overleed toen ze 13 jaar oud was. Haar moeder stortte daarna volledig in zodat Monroe een tijd op haarzelf was aangewezen. Mother’s Daughter, Orphan, meer…

Tom Russell is deze week voor concerten in Nederland. Daarom alsnog aandacht voor zijn vorig jaar verschenen album Folk Hotel (Frontera Records/Proper Records). Dat hotel wordt bevolkt door vogels van diverse pluimage. Up In The Old Hotel treffen we Joseph Mitchell, schrijver/journalist bij The New Yorker die dertig jaar lang in zijn kantoor zat met een writer’s block. Er komen nog meer schrijvers langs in de 14 liedjes met een speelduur van liefst 70 minuten. En andere artiesten, zoals Louis Armstrong, Lightnin’ Hopkins en Blind Lemon Jefferson. En meer…

Kent u dat, je loopt een paar uur door de hitte naar dat mooie afgelegen strand om er achter te komen dat het helemaal vol ligt met mensen die er met speedboten en waterscooters naar toe zijn gevaren. Niks geen idylle. En dan moet je ook dat hele stuk nog terug. Dat gevoel van teleurstelling overkwam me ook bij beluistering van Gran Pavo Real (Ropeadope) van Great Peacock (uit Nashville). Het vorige album van deze band, Tennessee, had ik nog jubelend beschreven. Ik was flink onder de indruk van hun inventieve songs en mooie samenzang. Dit nieuwe meer…

Wie goede herinneringen heeft aan het VPRO-radioprogramma Stompin’ kan met een gerust hart Lonesome As A Shadow (Son Of Dave Records/Thirty Tigers) van Charley Crockett aanschaffen. De heren Stoffer en Bentz zouden namelijk iedere week wel een track van dit werkelijk heerlijke album hebben kunnen draaien. Country, soul, blues en rock-’n-roll, het staat er allemaal op. En lekker stoffig en direct, alsof het in één take op de plaat is gezet. Maar ook allemaal heel relaxed, dat komt voornamelijk door die stem van Crockett, die vergelijkingen oproept met die van meer…

Op Out From Under (Pauper Sky Records/Continental Record Services) is Michael McDermott uit het dal gekropen. Hij heeft een streep gezet onder een verleden vol drank en drugs. Begin jaren 90 leek de Amerikaan voorbestemd om de nieuwe Springsteen of Dylan te worden. Dat kwam er nooit van en wat is er dan makkelijker om jezelf kapot te maken met datgene waar het in de rock-’n-roll toch meestal om draait? Op Cal-Sag Road heeft hij het over die jaren. Prachtig door de beklemmende, atmosferische productie. Net zo donker is meer…

Met zijn Nederlandse begeleiders was Ben Reel onlangs weer in onze contreien. Zou die titel Land Of Escape (eigen beheer/Sonic Rendezvous) op Nederland slaan? Je zou het bijna denken, want ook op de albums van de Ier maakt hij veelvuldig gebruik van krachten uit de Lage Landen. Zo mooi blijkt het niet te zijn, zo wordt onmiddellijk duidelijk op het eerste nummer. Op Landscapes waarin de albumtitel verwerkt zit, heeft hij het over de wens om op te stijgen naar de hoogte waar adelaars rondzweven, hoog boven de bergen. Die droom gaat dus niet over Nederland. meer…

Volgens Rolling Stone is Ashley McBryde ‘an Arkansas red-clay badass’ en maakt ze ‘no-bullshit country’. Beter kunnen we het zelf niet zeggen. Voortreffelijke country ook. Topspul. Mochten wij het voor het zeggen hebben dan klonk radiovriendelijke country altijd zoals op Girl Going Nowhere (Warner Nashville). Pakkend en uitbundig met stevige gitaren of juist gevoelig met ingehouden instrumentatie. Niks moeilijks aan, geen fiddles, geen steelgitaar, alles recht voor zijn raap. En ondertussen wel de drugscrisis zoals die op het Amerikaanse platteland heerst aan de orde meer…

Happy Songs For The Apocalypse (Forty Below Records) is een veel te goede plaat om het einde der tijden in te luiden. Want wat een geweldige ontdekking is deze Eric Corne. Wie is hij? Wel, hij is eerlijk gezegd al even actief. Vooral als producer. Met Forty Below Records is hij een eigen label begonnen in Los Angeles. De Amerikaan maakt als platenbaas en producer op dit moment naam met het uitstekende Concrete And Mud van Sam Morrow (recensie volgt binnenkort) en ook rising star Jaime Wyatt heeft hij onder zijn hoede. Dat is niet alles, want op zijn cv meer…

Plutonic Friends (Voices of Wonder) van Robert Moses & the Harmony Crusaders is een bijzondere plaat. Dat begint al bij de hoes. Mag ik dat zeggen: een lelijke hoes? Jazeker, dat mag hier bij deze tekening van een aantal inboorlingen in een niet passend Amerikaans woestijnlandschap in afschuwelijke kleurstellingen. Maar dan waar het om gaat: de muziek. Om het simpel te houden en u enige richting te bieden, noemen we het psychedelische country- en/of folkrock. En die is een stuk beter dan de hoes doet vermoeden. Robert Moses is een uit Chicago afkomstige meer…

Naast de kosmische countryrock van de Amerikaanse westkust bestond er in de jaren 70 ook een rustieker variant. Bands als Barefoot Jerry, Ozark Mountain Daredevils en Pure Prairie League kozen voor houten veranda’s met uitzicht over the heartland. Dat soort mooie, ouderwetse countryrock met soulvolle samenzang maakt Mike Aiken op een groot deel van de nummers op Wayward Troubadour (Northwind Records). Met Bob Dylan heeft Nashville Skyline niets te maken, het is een nummer waarop Aiken de diverse invalswegen van de stad in meer…

John Prine heeft een stem als een krakende schuurdeur. De keelkanker die twintig jaar geleden bij hem werd geconstateerd heeft daar niet eens zoveel mee te maken. Prine zingt al vijftig jaar als een oude man. Alsof hij tijdens de fotosessie voor zijn titelloze debuut uit 1971, waarop hij poseert op enkele pakjes hooi, op een strootje heeft zitten kauwen dat ergens is blijven steken. The Tree of Forgiveness (Oh Boy Records/Thirty Tigers/Bertus) is zijn eerste nieuwe album met eigen nummers in dertien jaar. Op slotnummer When I Get To Heaven kijkt Prine (71) met meer…

Hoe gaat het eigenlijk met de bluegrass in Nederland? Ja, we hebben natuurlijk de Blue Grass Boogiemen. En verder popt het Noordhollandse Oldtime Stringband in mijn gedachten op. Maar de jonge honden van Cannonball Johnson hebben het bijltje erbij neergegooid en van Herman Brock Jr. is na zijn briljante The Old World uit begin 2015 ook niet veel meer vernomen. Gelukkig zijn daar ineens The Old Ditch Riverhoppers. Het kwartet uit Utrecht debuteert met Long Done Gone (eigen beheer), een album waarop ze naast 7 covers van meer of meer bekende meer…

Is dit de koning van Amerika? Nee, het is Elvis Costello niet. Maar die stem, goh, je zou het toch bijna zeggen als je luistert naar Temporary Crown. Mario Rojas heeft, voor hen die het nog niet begrepen, een geweldige stem. Maar dat is niet alles. Hij kan ook puntige liedjes schrijven. De inwoner van Los Angeles heeft de hele popgeschiedenis in zich opgezogen en spuwt het er weer uit in de vorm van elf sterke nummers op Lost Angelino (eigen beheer). De multi-instrumentalist zorgt zelf voor de koortjes achter zijn nasale zang. Hij doet sowieso veel zelf, maar meer…

De huiskamerhelden uit Nijmegen hebben de tent opgezet bij Monument Valley. Op Welcome To The Circus (Butler Records/Bertus) zijn de Amerikaanse invloeden van Living Room Heroes duidelijk te ontwaren. Ze liggen overigens meer in het klamme zuidoosten van de Verenigde Staten dan in het westen. Traag kruipt een gitaar langs de melodie op het gevoelige Restless Soul. Daarna pakken harde gitaren het over om met Hey America de Black Crowes de lucht in te sturen. Wat die zien? ‘Hey yeah, America is not good enough.’ Kijk, dan meer…

Met de omschrijving desert bayou maken The Carnivaleros duidelijk dat ze een bijzonder potje op het vuur hebben staan. De moerassige riviermondingen van Louisiana en de droge woestijn van Arizona zijn toch echt totaal verschillende gebieden. Op Tallsome Tales (eigen beheer) vloeit het water over het droge zand in een fijne balans tussen de blazers van New Orleans en een accordeon die over de Rio Grande reikt. Liquor, Vice and Sin voegt daar nog Oosteuropese invloeden aan toe. Ook met diezelfde accordeon trouwens. En The Die Was Cast heeft meer…

Bandnaam en albumtitel zijn goed gekozen. Mestizo (eigen beheer) van Mongrel State is een avontuurlijk plaatje waarop van alles bij elkaar komt. Een mestizo is iemand die is geboren uit Indiaanse en Europese ouders. Het is trouwens ook een muziekvorm, een mengelmoes van latin, salsa, reggae, rock, punk, hiphop en elektronica. Zo divers is dit album niet, maar punk, rockabilly, surf, blues, funk, pop, grunge en Mexicaanse klanken zitten er allemaal in. Een mongrel is een bastaardhond, ook daarin dus een verwijzing naar de veelzijdigheid. Die is er meer…

Daar heb je de broers Steinhart alweer. Vorig jaar schreven we nog over Looking West, nu ligt er met Now Residing Abroad (Stone Garden Records) reeds een nieuw album van The Furious Seasons in de cd-speler. Akoestische, golvende muziek die grotendeels bestaat uit twee akoestische gitaren en een staande bas. Met net voldoende accenten van elektrisch versterkte exemplaren, een slidegitaar, resonator of wat toetsenwerk. David en Jeff Steinhart spelen samen met Paul Nelson en ze doen dat met de beheersing van jazzmusici, de finesse schuilt in meer…

Russ Pahl trekt met zijn pedal steel een gordijntje voor de wolken op het titelnummer van Stars For Eyes (Exodus Empire), de negende plaat van Mark Huff. De glinstering brandt er voldoende doorheen. De in Nashville zetelende singer-songwriter, opgegroeid in Las Vegas, zet met de stevige powerpop van Prison Door op aangename wijze de deur open voor een afwisselend album. De toon van die opener heeft wel wat van Squeeze. Carolina Blue is een liedje over de stad waar hij nu woont, maar qua sound vinden we hem hier aan de westcoast. meer…