Case Garrett heeft zichzelf voldoende problemen op de hals gehaald om het te proberen als outlaw. Met zijn muziek hoopt hij het tij mee te hebben. Immers, al die alternatieve country doet het steeds beter bij een groeiend publiek. Enne, een beetje succes zou best aardig zijn. Maar of hij dat met Aurora (Suitcase Records) voor elkaar krijgt, valt nog te bezien. Daarvoor is de Amerikaan waarschijnlijk toch iets te recht door zee. Bovendien zingt hij nogal rechtdoor. Denk aan iemand als James McMurtry. Er zijn ‘too many sad stories to tell’ verklaart hij meer…
Met Better Than Alone (Horton Records/CRS) sluit 
De laatste tijd heb ik me wel eens verwonderd over het gebrek aan maatschappelijke betrokkenheid in de muziek, terwijl er juist zoveel is om je over op te winden en tegen te hoop te lopen. Het Noorse kwartet 
‘When I grew up my father asked what I wanna be / I said I wanna be a Flatlander, Jimmie Dale, Butch or Ely / I wanna play guitar and sing, and make the people stomp the floor / I wanna write the best of the best / And be a high plains troubadour.’ Wie een liedje begint met een dergelijke ontboezeming, die heeft direct een streepje voor. Tegelijkertijd maakt hij het zichzelf erg moeilijk, want het is maar weinigen gegeven om het niveau van die drie voorbeelden (Gilmore, Hancock en Joe) te evenaren. Met Proving Grounds (eigen beheer) komt 
Als een singer-songwriter wel erg dicht de stijl benadert van een andere artiest, dan doet dat meestal afbreuk aan het gebodene. 
Ghost Gardens (Paper Bag Records) is het zesde album van 
Poor David’s Almanack (Acony Records) is een nieuw album uit de Gillian Welch/Dave Rawlings koker. In dit geval wordt hij uitgebracht als solo-album van Dave Rawlings. Dat betekent dat hij de lead vocals voor zijn rekening neemt en dat Welch vooral een ondersteunende stem heeft. Wel schreef ze ook mee aan vijf van de tien nummers. Verder zijn het Willie Watson en leden van Dawes en The Old Crow Medicine Show die het duo in muzikaal opzicht steunen. Het heeft echter niet geleid tot een album dat, als geheel, volledig geslaagd is te noemen. Ja 
Valparaiso
De veters strak gestrikt zodat we stevig in onze schoenen stonden, we waren tenslotte gewaarschuwd dat Tami Neilson ons zomaar 
Het Ramblin’ Roots festival, dat op zaterdag 21 oktober georganiseerd zal worden in TivoliVredenburg in Utrecht heeft de affiche bijna rond. Als laatstbekende namen zijn toegevoegd: The Hackensaw Boys, Shannon McNally en de hier verder niet zo bekende Kate MacLeod.
Vijftigplussers opgelet: met Midtown Sizzler (eigen beheer) van 
Dylan Leblanc is 27 jaar en heeft al drie albums uitgebracht: het goed ontvangen Paupers Field uit 2010, gevolgd door Cast The Same Old Shadow uit 2012. Dat album werd veel minder gewaardeerd waardoor Leblanc een tijdje er de brui aan wilde geven. Het duurde een paar jaar voordat hij weer voldoende materiaal had voor zijn derde plaat: het uitstekende en wederom goed ontvangen Cautionary Tale uit begin 2016. Zo goed dat er zelfs een Europese toernee kon volgen, één die hem 
Ergens halverwege 2016 breng je een album uit, Honest Life. Met songs die overigens al een kleine twee jaar op de plank bivakkeerden. Het album slaat aan én wordt later ook in Europa goed ontvangen; Loose Music (GB) pikt het op én brengt het op ons continent uit, januari jl. Nu inmiddels gevolgd door een heruitgave je vorige werkstuk, On My Page (2013). En dat album bleek -een ep of wat daargelaten- al het vijfde (!) plaatwerk. Van wie? Van Courtney Marie Andrews. Deze 26- jarige dame uit Phoenix, Arizona debuteerde namelijk al in 2008 met Urban Myths. Met het relatieve succes van Honest Life -een album met vaak vrij indringende, minder vrolijk ‘ogende’ songs- onder haar arm vond Andrews het weer eens tijd om op pad te gaan; Andrews weet ondanks haar jeugdigheid immers wat 
Met Worlds Within (SongSense Music/Sonic Rendezvous) onderzoekt 
Wait On Another Day (Omad Records) is een fijne powerpopplaat van een band die begin jaren 90 al actief was. Dit is een comeback die tot stand kwam nadat twintig jaar oude demo’s werden gevonden die de bandleden van 
Je kunt jaar in, jaar uit, je rondjes blijven draaien in het americana-wereldje of je kunt allerlei elementen aan je muziek toevoegen, andere invloeden hun intrede laten doen en proberen iets nieuws te maken. Wilco deed dat b.v. Ook 
Work Hard Love Harder is direct een krachtig statement op The Hammer & The Heart, een dubbel-cd (35 en 33 minuten). Op deze stevige binnenkomer weet 
Net als Butch Hancock trok 
Felony Blues (Forty Below Records) van 
Zo’n beetje veertig jaar na dato, ja, het is eeuwig zonde, komt dit stomende, zwetende concert op de markt. En tot mijn grote genoegen. De opnamen stammen uit september 1971, maar hebben echt zo’n 40 jaar bij Warner Bros. op de plank gelegen alvorens hét reissue-label Rhino ze aan de wereld prijsgeeft. That on the Road Look is een opzwepende en kokendhete live-dubbelaar van Tony Joe White en zijn geoliede band; een registratie van een concert in Europa, vermoedelijk in The Royal Albert Hall in Londen. Niemand weet het zeker. Ook Tony Joe White zelf niet.
Er moet iets in het water zitten daar. Dat cliché wordt nogal eens van stal gehaald als er veel artiesten uit dezelfde streek komen. Welnu, uit Flint, Michigan, komt eigenlijk niemand die we kennen. Nou ja, filmmaker Michael Moore komt er vandaan. Maar musici? Nee. Maar er is wel iets aan de hand met het water in Flint. Dat was er zwaar verontreinigd en dat werd enkele jaren geleden wereldnieuws. Het is toch al een doffe ellende in de stad zo’n honderd kilometer ten noordwesten van Detroit. Op Somewhere Is My Home (eigen beheer) van 
Het Tønder festival biedt bijna 130 optredens op, bij elkaar, zeven hoofdpodia. En dan zijn er ook nog eens vier podia die ondersteunend zijn en waar af en toe buiten de officiële programmering opgetreden wordt. Best een klus om daarin je weg te vinden, gelukkig krijg je een informatief boekje met alle nodige informatie en heeft de organisatie voor de 10.000 bezoekers ook een handige app gemaakt waarmee je op pad 
Op haar website verklaart 
Het vierdaagse folkfestival in het Deense Tønder, een prachtig plaatsje net over de grens met Duitsland, wordt al sinds 1975 georganiseerd. Jarenlang heeft de nadruk gelegen op Keltische en Scandinavische folk, maar inmiddels is de focus steeds meer komen te liggen op americana en folk uit de VS. Dat maakt het, op slechts zesenhalf uur rijden vanaf Utrecht, ook voor Nederlandse lezers van deze website interessant. We gingen daarom poolshoogte nemen en, tjonge, we waren overdonderd!
Na het uitstekende titelloze debuut van twee jaar geleden moest er vooral veel worden opgetreden door 
Country met een fikse dosis opgejaagde energie staat er op The Native (State Fair Records) van de Texaanse band 
Elaine Mahon
De muziek van 
Bibberblues maakt Eric Bibb niet. Daarvoor is hij teveel een vertolker van tradities die hij nauwgezet heeft bestudeerd. Bibb heeft echter een geweldige balans gevonden tussen het vertolken van oude stijlen en er een eigen draai aan geven. Dat maakt de albums van Bibb toch tamelijk uniek. Migration Blues (Dixiefrog) is weer een bijzonder fraai album geworden. Op Diego’s Blues maakt hij een uitstapje naar 
Welkom in het koninkrijk der dromen. Daar is niets wat het lijkt. Daar kun je je terugtrekken van alles wat op je afkomt. 
