Doen alsof. Dat is niets voor Hayward Williams. De Amerikaan met de verlegen trekken stippelt zelfverzekerd zijn muzikale koers uit. Een beetje in de luwte wanneer hij een dienende rol vervult bij collega Jeffrey Foucault. En onder eigen naam eigenlijk nauwelijks meer in de spotlichten. Hij kruipt op Come Undone zelfs in de huid van een verstotene. Op het titelnummer Pretenders (Why River Records) heeft hij het over de moeite die het kost om iemand te overtuigen van zijn goede bedoelingen. De introspectieve liedjes van Williams kunnen meer…
Het lukt 
Woorden zijn hamers, betoogt 
Net als Ryan Bingham is 
Deze 
Met Jay Pinto (NerveSauce Music) van 
De singer-songwriter 
Hoe je 117 tourdagen in één jaar propt en toch in staat kan zijn een nieuw album te maken? Laat dat maar aan Courtney Marie Andrews over. En zo zit ze – na de avond ervoor in Engeland een award opgehaald te hebben voor haar vorige plaat – op een gure februari-avond in Amsterdam gewoon alweer te vertellen over haar nieuwste. Want stilzitten is haar ding toch niet. Er bleek tussen het eindeloos toeren door ruimte genoeg te zijn voor de broodnodige schrijversrust. Zo kan het zijn dat een jaar na het goed ontvangen Honest Life er May Your Kindness Remain ligt. Ja, opnieuw een titel die duidt op een deugd.
Twee van de fijnste Engelse americana-albums werden in het vorige decennium gemaakt door The Stands. Luister nog maar eens naar All Years Living uit 2004 en Horse Fabulous uit 2005. In november van laatstgenoemd jaar was het echter over voor de band. Zanger-liedjeschrijver 
Het refrein van een stofwolk. De duisternis valt vroeg in. Het licht wordt opgeslokt. Het brengt pijn. Dust Cloud Refrain (Continental Song City) is een stemmig plaatje van de uit Chicago afkomstige 
pagina geven we aan dat we deze site maken voor liefhebbers van alternatieve country en americana. Liefhebbers die op zijn tijd net als wij een moppie soul wel kunnen waarderen toch? Daarom welkom 
Vanaf 5 april begint een korte toernee van Session Americana door de lage landen. Het collectief uit Boston wordt omschreven als “a rock band in a tea cup, or possibly a folk band in a whiskey bottle” Als dat niet aantrekkelijk klinkt! Voor het optreden van de band in Duyker te Hoofddorp op donderdag 5 april mogen we 2 vrijkaarten weggeven. Om daarvoor in aanmerking te komen moet je ons het goede antwoord mailen (op 
Een deel van mijn jeugd bracht ik door in Madrid, wat -achteraf bezien- heel fijn was. Het enige echt vervelende vond ik toen de regelmatige bezoekjes aan het Prado museum. En die afkeer was met name gestoeld op de zaal met ‘Saturnus die zijn zoon verslindt’ van Goya, een schilderijtje waarop een waanzinnige de kop van een lichaam afbijt. Zo herinner ik me het in elk geval. Een afschuwelijk tafereel. 
Afgelopen zaterdag is in zijn woonplaats Dordrecht Michael de Jong in zijn slaap overleden. De Jong werd in 1945 in Parijs, geboren uit een Franse moeder en een Nederlandse vader. Hij verhuisde op jonge leeftijd naar de Verenigde Staten en groeide daar verder op. In 1984 keerde hij terug naar Europa. En in 1993 kwam hij, net als de in 2015 overleden andere Amerikaanse gigant David Rodriguez, in Dordrecht terecht.
Waaraan zou je een in India geboren musicus die tegenwoordig in Zwitserland woont moeten herkennen? Onmogelijk natuurlijk. Die Indiase afkomst valt nog wel op te maken uit sommige nummers. Zo wordt Forget About Yesterday mede gekleurd door tablas. Maar net als het experimentele Who’s Sorry Now klinkt het ook nogal Arabisch. 
Onder deze recensie staat een geweldig animatiefilmpje van het nummer 2017, te vinden op de cd Breaks It Down (Put Together Music/Continental Record Services) van 
Het tafereeltje op cover en uitklapbare binnenhoes lijkt me een knipoog naar The Basement Tapes van Bob Dylan. 
De Ierse roots van de Amerikaanse 
We volgen hier bij Altcountry.nl de verrichtingen van 
Na inleidende klanken, ingezet door DJ van dienst Miss Twist, trapte JD McPherson net na half negen af in de -goed gevulde- Oude Zaal van de Melkweg. Samen met zijn uitstekende begeleiders drukte de uit Broken Arrow, Oklahoma afkomstige McPherson het gaspedaal met opener Bossy direct flink in; die voet nam daarna eigenlijk gedurende 80 minuten nauwelijks een andere positie in. Een gelouterd sportverslaggever/ presentator gebruikt(e) weleens de quote: “recht door naar school en kantoor”, en dat is ongeveer precies wat JD McPherson en zijn band flikte. Hoog druk zetten, en vrijwel nergens versagen. Ook niet met al teveel woorden tussen de songs door, en waar dit soms als storend kan worden ervaren, nu paste het prima bij de gekozen tactiek: gaan! niet lullen maar poetsen! Rockabilly, R&B + een scheutje 
Op zaterdag 7 april hoef je niet te denken:” Wat zullen we nu weer eens gaan doen in het weekend?” Die dag wordt namelijk in Metropool in Hengelo het 
Marlon Williams
In het verleden vloog de 
Folk en slowcore vormen een hecht verbond in de handen van 
Wat een gave plaat is dit! An Average Woman (Maiden Name Records) van 
Het wordt pas wat met zijn Del Fuegos als Dan Zanes in 1981 verhuist van New Hampshire naar Boston, Massachusetts. Zanes, zanger/gitarist en net twintig, vormt met bassist Tom Lloyd en een studiegenoot op drums een rock-’n-rolltrio, dat met alweer een andere drummer in 1982 de eerste single, ‘I Can’t Sleep’ uitbrengt. Zo hier en daar – Robert Plant – weten The Del Fuegos de interesse te wekken. De sound van de band, een mengvorm van rockabilly en rootsrock, gebaseerd op een warme belangstelling voor Eddie Cochran, Buddy Holly en The Everly Brothers, komt pas met de toetreding in 1983 van drummer 
Zal ik ooit nog een ander liedje schrijven, vraagt 
Je zou wensen dat er op de radio liedjes te horen waren als de titelsong van Heartbreak Song For The Radio (eigen beheer) van 
In oktober 2016 bespraken we 