Bepaald niet misselijk, die eerste namen die bekend gemaakt zijn voor TakeRoot dat dit jaar op zaterdag 4 november in De Oosterpoort in Groningen georganiseerd gaat worden. We hebben het dan over Jason Isbell & the 400 Unit, Tift Merritt, Jesse Dayton, Levi Parham en het gospeltrio The Coco Mamas. Kaarten a raison van €41 zijn al verkrijgbaar via meer…
Sam Outlaw kan echt zingen. Van de meeste outlaws kun je dat niet zeggen. Die knauwen, hikken, grommen, mompelen. Als ze niet boeren of vloeken. Past bij de onaangepastheid die ze nastreven. Outlaw is geen outlaw. Sam is veel te lief. Sam heeft een Tenderheart (Six Shooter Records/Thirty Tigers/Bertus) en als hij al eens in de problemen raakt, dan is het door een vrouw die wilder is dan hijzelf (Trouble). Al halverwege het eerste nummer (Everyone’s Looking For Home) barsten de strijkers los in een combinatie met wat blazers en een meer…
Innocent Road (eigen beheer) van Caleb Klauder & Reeb Willms biedt alles wat je maar kunt wensen van een countryplaat. Samenzang tussen man en vrouw. Honky tonk met een mandoline (Coming On Strong). Een akoestische gitaar en een snelle melodie (Been On The Rocks). Een wandeltempo dat aangegeven wordt door de drummer waarover een tekst wordt gelegd vol hartzeer en spijt. Steelgitaar en fiddle strijken de ellende er flink diep in. Hank Williams zou zich helemaal kunnen inleven in zo’n tekst waarin hij zingt dat hij haar stem hoort meer…
Vrij snel na haar vorige album brengt de uit St Louis afkomstige zangeres Beth Bombara al weer een nieuwe plaat op de markt. En dat terwijl ze na het uitbrengen van die vorige plaat nog te maken kreeg met een depressie. Die ervaring verwerkte ze dan maar in het titelnummer van dit nieuwe album: Map & No Direction (At The Helm Records), u voelt hem wel. 8 nummers in minder dan een half uurtje, vroeger zouden we zoiets een minialbum noemen. Bombara heeft een mooie en onderscheidende stem. Ze kiest hier voor een vrij organische muzikale invulling, meer…
Op de facebook-pagina van de band uit Raleigh heeft zanger-gitarist BJ Barham een bericht geplaatst waarin hij aangeeft dat de vijf andere leden van American Aquarium andere dingen gaan doen. Er is geen sprake van ruzie, maar het is voor hen gewoon tijd voor iets anders. Barham gaat nu eerst een solotour doen die hem in 48 Amerikaanse staten brengt. Daarna beginnen de opnames van een meer…
Hij speelde in een grijs verleden in bands als The Nuns, Rank And File en True Believers (met Jon Dee Graham): Alejandro Escovedo. Begin jaren ’90 was hij ook nog even lid van een -zeg maar- gelegenheidsformatie: The Setters; tezamen met o.a. Walter Salas-Humara. Het gelijknamige album geldt misschien zelfs wel als een vergeten pareltje. Maar, sinds 1992 meer…
Met een president als de grootste verrader van het land zat er voor Nathan Bell niets anders op dan zo snel mogelijk een statement te maken. Dat doet hij met Love>Fear (48 Hours In Traitorland) (Stone Barn Records/Lucky Dice). Tien jaar geleden maakte Nathan Bell al eens een plaat getiteld Traitorland (zie recensie). Ook toen al was er veel mis in Amerika. Bell schreef er verhalende songs over vol dreiging. Op deze nieuwe collectie zijn de liedjes weer heel sterk. The Big Old American Dream is voor velen maar moeilijk overeind te meer…
Als Beaver Nelson, uit Houston, Texas, 19 jaar is wordt hij door Rolling Stone binnengehaald als the next big thing. Hij krijgt een contract bij Sony, maar zeven jaar lang lukt het Nelson niet zijn debuut uitgebracht te krijgen. Ook een tweede deal ketst af. Depressies en mentale inzinkingen zijn het resultaat. Uiteindelijk komt Nelsons debuut, The Last Hurrah, uit als hij 26 is – op een klein label.
Wild kijkt Nelson voor zich uit op de hoes van zijn intense en hartverwarmende debuut. Het lijkt, althans dat is voorstelbaar, alsof hij zich vooral bezighoudt met de kater van de vorige avond. Beaver heeft daarbij meer…
Tweeënhalf jaar geleden tipten wij u hier het fenomenale titelloze debuut van de Noor Torgeir Waldemar. Met de opvolger No Offending Borders (Jansen Platenproduksjon/PIAS) bewijst hij dat hij geen eendagsvlieg is. Waldemar start de plaat met Falling Rain, een folkliedje van nota bene Link Wray (die we toch vooral al rock ’n roll gitaarheld kennen). Maar daarna tapt Waldemar toch uit een andere vaatje. Summer In Toulouse is een stevig rockend nummer waarmee hij een fikse elektrische gitaarwind door de fjorden laat waaien. Dat is ook meer…
Het festival Down By The River begint inmiddels ook al een traditie te worden. Op zondag 14 mei zal in en om Grenswerk in Venlo de derde editie georganiseerd worden. Het programma omvat de volgende artiesten: Fred Eaglesmith, Christopher Paul Stelling, Gregory Page, Baptiste W. Hamon, Tim Knol, Cale Tyson, Leadbeaters, Matt Watts, The Dawn Brothers en Any Vegetable. Kaarten kosten €23,50 zijn meer…
Nikki Lane vat de koe bij de horens op Highway Queen (New West Records/PIAS). Direct op de opener gaat ze er vol in. Om door te breken moet ze 700.000 Rednecks voor zich winnen, dus daar zal ze alles aan doen. Dan heeft ze het voor elkaar. Dan is ze de Highway Queen. Een koningin van de weg die geen koning nodig heeft. Het gaat er niet om wie van haar houdt, maar om wie ze vasthoudt, zo worden we op het titelnummer gewaar. Nikki Lane is een powervrouw. De longhorn van de hoes is namelijk geen koe, maar een stier. En die houdt ze in bedwang. Haar meer…
Al die tributes aan artiesten uit het verleden mogen leuk en aardig zijn, veel schieten we niet op met die doorslagjes. Het Amerikaanse duo Foxygen bewijst dat het ook heel anders kan. Op Hang (Jagjaguwar/Konkurrent) donderen ze diverse stijlen popmuziek door elkaar met opmerkelijk fris resultaat. Follow The Leader flirt met Philly-soul en orkestraties à la Curtis Mayfield, waarna een shalala helemaal op het einde nog even een knikje is naar Van Morrison. Avalon vangt aan als Van Dyke Parks die oude swing naar zijn hand zet, maar het klinkt ook als meer…
Hoe staat het anno 2017 in suburbia? Is er nog sprake van menselijk contact in de van groene gazons voorziene woonwijken in Amerika sinds iedereen achter het scherm van een computer zit? Frontier Ruckus schildert het moderne Amerikaanse leven op Enter The Kingdom (Red Essential/Bertus). De eenzaamheid kruipt door de kieren op Nothing Is Working. De telefoon rinkelt niet meer. De band uit Detroit, Michigan, maakt lieve, zeg maar gerust naïeve liedjes die dolen in melancholie. Iedereen zit thuis voor de buis in joggingbroek te kijken naar meer…
Matt Haeck gaf zijn debuut de titel Late Bloomer (Blaster Records/Dollartone/Sonic Rendezvous). De Amerikaan is inderdaad een laatbloeier. Muziek is pas sinds kort zijn roeping. Haeck dacht dat hij een dominee zou worden. Daarmee zou hij in de voetsporen van zijn ouders treden, die in zijn jeugd als missionarissen rondtrokken. Zodoende kwam Haeck ter wereld op Barbados. Ergens brak het lijntje met religie. Hij heeft nu andere dingen te vertellen in zijn liedjes. Hij ziet nu gewoon het licht en het donker in wereldse zaken wat direct resulteert in de meer…
Ik draai er niet omheen -u had die vier sterren hierboven al lang gezien-, het nieuwe album van Will Johnson, Hatteras Night, A Good Luck Charm (Undertow Records), is schitterend. Je kunt geen recensie van de muziek van deze in Texas wonende singer/songwriter (en schilder) schrijven zonder te vermelden dat hij de grote man was in Centro-Matic. Het is in dit geval ook relevant omdat eerdere soloplaten van Johnson, ten tijde nog van het bestaan van Centro-Matic, een stuk rustiger waren dan het werk van de band. Op dit nieuwe album draait Johnson meer…
De Zweed Erik Lundgren mag je gerust productief noemen. De afgelopen tien jaar kwam hij tot 26 albums. Sommige daarvan zijn voor niets beschikbaar op internet. Bij het merendeel deed hij alles zelf en van de bestaande conventies trok hij zich liever niets aan. Zijn werk past zelden bij een stroming. Alsof dat al niet uitputtend genoeg is, maakte Lundgren het zich op Door Dwellers (Kebe Music/Misty Music) nog eens extra moeilijk. Voor de tien liedjes van het album stelde hij zich tot taak die telkens van drie verschillende verhaallijnen te meer…
Na acht jaar verschijnt een nieuw album van Anna Fermin’s Gospel Trigger. You Belong Here (eigen beheer) werd gemaakt in dezelfde bezetting waarmee de band twintig jaar geleden begon. De countryrock waarmee de band naam heeft gemaakt, lijkt iets uitgediept op het nieuwe album. De tijd heeft namelijk niet stil gestaan. Fermin was na het vorige album leeg. Ze wist niet of ze nog door wou en kon gaan. In de tussentijd verlegde ze haar route. Ze werkte in het theater, waar ze jazzstandards zong, maar ook Walk On The Wild Side van Lou Reed. En nu meer…
Op zaterdag 29 april wordt alweer voor de 27ste keer de Rhythm & Blues Night georganiseerd in de Groningse Oosterpoort. Dit jaar lijkt het programma vooral voor de echte bluesliefhebber interessant. Voor de country-minnaar is het wat aan de magere kant (nu heet het festival natuurlijk niet voor niets Rhythm & Blues Night): Nikki Hill en The Paladins komen het meest in de buurt. En de onvermijdelijke Pokey Lafarge. Verder treden op Devon Almann, Walter Trout, Marcus King Band, Joan Osborne, Con Brio, King Of The World, Jo Harman, Avery*Sunshine, Junior Mack. Little Hurricane, meer…
Binnenkort begint Jonny Fritz aan het Nederlandse gedeelte van zijn Europese toernee; een goede reden om zijn laatste album, Sweet Creep (ATO/Pias), onder je aandacht te brengen. “Ook een goede reden” bedoel ik eigenlijk te zeggen, want de kwaliteit van de countryliedjes is alleen al reden genoeg. De in Virginia opgegroeide Fritz is een man van een lach en een traan. Mooie liedjes als Cries After Making Love, over de dualiteit van een leven online en in realiteit, staat naast een bizar nummer als Chilidog Morming. Een liefdesliedje als Chihuahua Rescue meer…
Wat vind ik Romantica toch een belabberde naam voor een band. Ik heb daar echt een enorme “Candlelight met Jan van Veen”-associatie bij. Maar goed, Romantica is een groep uit Minneapolis, rondom de in Ierland geboren Ben Kyle. Trouwe bezoekers van TakeRoot kennen de band misschien: in 2010 traden ze daar nog op. Daarna werd het heel stil rondom de band. Kyle werd namelijk ernstig ziek, genas, en kreeg een trits kinderen. Maakte nog wel een soloplaat en een EP met Carrie Rodriguez. Nu is er dan eindelijk tijd voor een vierde Romantica meer…
Drummer Victoria Bourne en gitarist Chris Harper vormen samen Husky Tones. Het duo uit het Britse Bristol hecht aan begrippen als simpel en doeltreffend. De elementaire punkblues mag vergelijkingen opwerpen met The White Stripes, de uitvoering is eigenwijs genoeg om ze dat niet aan te rekenen. De gruizige sound op Who Will I Turn To Now? (eigen beheer) verliest geen moment richting. Boem, bats, knal. Bourne tart de drumvellen met droge klappen. Harper trapt op de pedalen van een fuzzbox of sluit zijn gitaar aan op een basversterker. Vervormd en meer…
Robin Dean Salmon was nog nooit zo dicht bij de regenboog geweest. Is er een mooiere manier om zijn liefde te betuigen aan Afton Seekins? Salmon komt uit Zuid-Afrika, Seekins uit de noordelijke Amerikaanse staat Alaska. Samen wonen ze sinds enkele jaren in Arizona. De vonken sloegen niet alleen over, ze kunnen het muzikaal ook nog eens heel goed vinden. Right Here Right Now (Blue Betty Records) van Surrender Hill staat vol romantische liedjes. Te zoetsappig wordt dat niet. Dat heeft veel te maken met de stemmen. Hij zingt als Tom Russell. Een meer…
Rich Hopkins and Luminarios nemen ons allereerst mee op een trip naar Chiapas, Mexico. Daar zijn ze op zoek naar watervallen bij het plaatsje Roberto Barrios. Het bllijkt een plekje als een Hof van Eden, zo mooi. Maar het kost wel enige moeite om het te vinden. De gitaren storten op Angel Of The Cascades het water over ons uit, terwijl een kabbelend orgeltje de watermassa weer rustig krijgt. Op My Way Or The Highway (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) bezoeket de band op het instrumentale Journey To Palenque nogmaals de Mexicaanse deelstaat. Lost Highway is e meer…
Geheel terecht stond You Won’t Even Know I’m Gone (eigen beheer) in december al in een van de eindejaarslijstjes van lezers. Ian Fitzgerald werd in 2010 en 2013 hier ook al jubelend besproken, lees die recensies er nog maar eens op na. Dat hoge niveau herhaalt hij op zijn nieuwste. Fitzgerald gebruikt erg veel woorden in zijn liedjes. Zijn beeldende taalgebruik verrast met onalledaagse metaforen en beeldspraak. Al te ver gaat hij daarin niet, zijn verhalen verliezen niet het contact met de werkelijkheid. Ze vergen soms net iets meer aandacht om meer…
Een echte outlaw is John Wesley Harding nooit geworden. Daarvoor is de Brit teveel Engelsman. Teveel een gentleman. Dat heeft hij nooit van zich af kunnen schudden in zijn pogingen als singer-songwriter de oversteek naar americana te maken. Gelukkig maar, juist dat Britse maakt de artiest bijzonder. Met Wesley Stace’s John Wesley Harding (Yep Roc Records/V2) neemt hij afscheid van zijn artiestennaam. Dat deed hij ook al met zijn vorige album, maar dat was velen ontgaan, zo oordeelde hij. Daarom maakt Wesley Stace het nu met die albumtitel heel meer…
(photo by Matt Condon / @arcane93)
Eind van deze maand is het eindelijk zover: altcountry-veteraan Alejandro Escovedo komt naar Nederland voor twee optredens (zie Agenda) om zijn uitstekende nieuwe album (zie recensie) in het zonnetje te zetten. En voor het optreden op donderdag 30 maart in het Rotterdamse Rotown mogen we 2×2 kaarten weggeven! Om die te kunnen winnen, moet je ons even mailen, naar meer…
‘I never been to hell / But they sure got my number.’ Ach, ach, daar hebben we de zich in zelfbeklag wentelende Mark Eitzel weer. De man die zich geen raad weet met alle verdriet en ons er daarom maar mee opzadelt. Met zijn treurige blik. Hey Mr. Ferryman (Decor/Merge/Bertus) brengt hem naar het hiernamaals. Daar is hij al zo dikwijls geweest dat hij er niet eens meer van schrikt. Helemaal solo verzuipt hij bijna in alle ellende, zo hebben we dat althans meer dan eens ervaren. Bijna te pijnlijk om nog van te genieten. Ongemakkelijk vooral. Maar meer…
In januari waren we erg enthousiast (recensie) over de nieuwe plaat, Honest Life, van Courtney Marie Andrews. Deze maand komt ze naar de Lage Landen om nummers van dit album live ten gehore te brengen (zie Agenda). Voor het optreden van deze rijzende ster in Molen De Ster (in samenwerking met Ekko) in Utrecht op dinsdag 14 maart a.s. mogen we 2×2 kaarten weggeven. Lekker! Als je deze wil winnen moet je het volgende doen. Geef voor 10 maart even aan (per mail naar dutchtwang@yahoo.com) waarom je dit optreden niet zou willen missen. Op 10 maart krijgen de meer…
“Ik hoop dat je ongelukkig bent als je ’s avond in je bed ligt en ik hoop dat je nieuwe liefde op niets uitdraait” Zo, hebben we dat allemaal niet eens gedacht als een liefde ongelukkig was geëindigd? Maar Ags Connolly gaat zo verder: “I hope you’re unhappy enough to come back to me.” Daar komt de aap uit de mouw. Het is geen wraaklust, maar hoop die hij bezingt in I Hope You’re Unhappy, het openingsnummer van Nothin’ Unexpected (At The Helm Records). Wat een gave draai heeft zo’n nummer dan. Connolly is geen veelschrijver -zijn vorige album meer…
Mark Eitzel in het Zonnehuis in Amsterdam-Noord, wat is dat eigenlijk een passende combinatie. Het Zonnehuis, in de jaren 30 gebouwd als verenigingsgebouw voor de arbeiders in de scheepsbouw, werd eind vorige eeuw van de sloop gered en volledig gerenoveerd. En wat heeft het van binnen allemaal niet gezien? Toneelvoorstellingen bokswedstrijden, en prachtige muziekoptredens. Heel wat vreemde figuren meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL