Als Brilliant Light (Loose Music) een ding duidelijk maakt dan is het dat Danny & The Champions Of The World in de countrysoul echt hun huis gevonden hebben. De Engelse 7-mansformatie heeft op dit dubbelalbum precies de juiste balans gevonden tussen genoeg country en genoeg soul, zonder dat een van de twee overheerst. Bovendien voegen ze er ook nog een portie pop en (southern) rock aan toe. Belangrijkste ingrediënten in de sound van de band zijn het karakteristieke stemgeluid van Danny George Wilson, een beetje nasaal met een schurend randje, de meer…

Zo’n titel So Many People Get It Wrong zou zomaar van de jesus of cool kunnen zijn. Maar we hebben hier niet te maken met Nick Lowe, maar met Steve Mayone. Deze singer-songwriter van de Amerikaanse oostkust is al even bezig geweest in diverse bands en ook solo. Hij figureerde al een paar keer op deze site, maar met Sideways Rain (Janglewood Records) vestigt hij zijn naam pas goed met een voortreffelijk album. Opener Letting You Go begint buitengewoon stijlvol met wat klassieke flarden, een intro dat past bij een nummer dat klinkt als iets van Roy meer…

The Brandos zijn na tien jaar terug met Los Brandos (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous). De Amerikaanse band die dertig jaar geleden het trachtte te maken met roots & roll uit het straatje van Creedence Clearwater Revival, moest al snel een platencontract bij een major verruilen voor onderdak bij het Duitse Blue Rose Records. Daar zitten ze nu nog. Zoals de titel van deze comeback al aangeeft zoekt bandleider Dave Kincaid inspiratie in Mexico. Je vraagt je soms trouwens af of hij echt Spaans zingt of doet alsof. Helemaal niet zo belangrijk meer…

De Honeycutters houden het tempo erin. In drie jaar tijd presenteren ze nu namelijk voor de derde maal een album (zie eerdere recensies hier en hier). Een titelloze (op Organic Records) en ditmaal als zijnde Amanda Anne Platt & the Honeycutters. Dat is niet geheel onlogisch, de zangeres met de prachtige stem schrijft alle liedjes en is het centrale punt waar de groep om draait. Verder is er niet zo veel veranderd. Je kunt hoogstens zeggen dat er wat accenten zijn verlegd: zo hoor je wat minder Appalachian folk en wat meer countryrock. Je kan ook zeggen dat de meer…

The Dustbowl Revival laat het stof voor wat het is. Op The Dustbowl Revival (Signature Sounds) maakt het ensemble uit Los Angeles een frisse start. De tijden van de Grote Depressie zijn voorbij. Het preserveren van oude tradities is niet langer het doel. In een museum is het prettig toeven, maar rondstappen in het hier en nu in de woestijn heeft ook wel wat. Verrassend is het soulgehalte van de nieuwe plaat. Zangeres Liz Beebe is daar grotendeels verantwoordelijk voor. Ze laveert soepel tussen Amy Winehouse en Adele. De zeven mannen meer…

Voor de tweede plaat van Korey Dane hoefde Tony Berg, producer van het debuut Youngblood, slechts voor een kleinigheidje op te komen draven. Chamber Girls (Inoovative Leisure/Bertus) is verder geheel en al het werk van de Amerikaanse jongeman met bloedlijnen die hem verbinden met Japan en Cherokee-indianen. Dane maakt fijne popliedjes met golvende melodieën. Op Jay & The Coyote trekt een gitaar door de Rockies alsof het slechts heuveltjes zijn. Op Lovesick In A Hotel Wildfire trekken de gitaarsnaren de lakens recht. Valeria heeft meer…

Na de wilde treinrit door de woestijn van Pacific Surf Line hebben de mannen van Gospelbeach behoefte aan gezelschap. Op Another Summer Of Love (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) zoeken ze die bij Californische schonen. In The Desert denken ze na over wel duizend lieve dingen die ze willen zeggen. Het leven is een California Fantasy, je kunt je er helemaal in verliezen. Fraaie samenzang. Zonneschijn. Wie doet je wat? I Don’t Wanna Lose You zingen ze en dat is dan ook echt het enige dat er toe doet. Een Sad Country Boy kan zijn meer…

Als countryzanger kom je het verst met een zorgeloze ziel. Die instelling maakt het ons mogelijk om alsnog even aandacht te schenken aan Careless Soul (Clubhouse Records/CRS) van Cale Tyson. Eigenlijk al van vorig jaar, maar de Nederlandse release was wat later. Tyson is een geluksvogel. Als hij het te bont maakt en dronken thuiskomt, blijft zijn vrouw vriendelijk (Staying Kind). En als hij toch verlaten wordt, sluit hij zich op in zijn huis en eigenlijk voelt dat helemaal zo slecht nog niet. Ondertussen poetst de steelgitaar de stoep en veegt het orgel meer…

Dan Mills speelde een tijdje Carl Perkins in de musical Million Dollar Quartet. Zijn eigen muziek is geen klakkeloze kopie van de Sun-sound. De artiest uit Brooklyn, New York, heeft een frisse variant van rock-‘n-roll ontwikkeld met prettige poppy hooks. Something Good (eigen beheer) vangt aan met sprankelende licks en een snufje honky tonk in Quiet Car. Daarna vegen een gitaar en orgel de straten schoon in de East Village op het titelnummer. Sandy komt tot ons als zuidelijke pop. Op Spinnin’ The Cowboys heeft Mills het over Hank Williams. Snel meer…

Het hoogste wat je kunt bereiken in rootsrock is vluchten in een kosmische trip. Het was het ultieme doel van Gram Parsons. Met Barefoot In The Head (Silver Arrow/Proper/Bertus) vliegt Chris Robinson Brotherhood blootsvoets naar grote hoogten. De zanger van Black Crowes werkt met zijn eigen band al een tijdje aan die droom en die komt nu uit. Behold The Seer klinkt als een nummer dat er altijd al geweest is. Dat bewijst de pure klasse van deze rasmuzikant. Van lichtjes funky gaat het naar het van gitaarboogjes voorziene She Shares My Blanket, dat meer…

Het geld dat hij bij elkaar had gespaard met optredens op straat, stak Ben Bostick enkele jaren geleden in de opnamen van een ep: My Country. Het leverde hem positieve reacties op en vergelijkingen met Merle Haggard en George Jones. Met Ben Bostick (eigen beheer) ligt er nu het volwaardige debuut van de artiest uit Los Angeles. De verwijzingen naar de countryhelden van weleer vallen weg, dit is tamelijk donkere americana die meer van deze tijd is. Er is geen uitweg op het fatalistische Independence Day Eve en daarom zoekt Bostick zijn heil aan meer…

Met een tweede kind op komst koos Gerry Spehar dertig jaar geleden voor het burgerbestaan boven de onzekerheid van het artiestenleven. Al die tijd bleef hij nummers schrijven en zo af en toe nam hij wat op. Gestimuleerd door zijn vrouw Sue, zelf ook songschrijver, begon hij onlangs alsnog aan een album: I Hold Gravity (eigen beheer). Vanaf de eerste woorden ‘There was a thunderous rambling sound’ valt alles op zijn plaats alsof Spehar al die jaren niets anders gedaan heeft. Met inderdaad een sound zoals hij het zelf beschrijft op Dirt: doordenderende meer…

Trond Svendsen is een Noorse misdaadreporter die in zijn vrije tijd hele aardige americanaliedjes schrijft. Daarbij heeft hij een fraaie stem die vooral heel erg doet denken aan Jerry Giddens (Walking Wounded, Gaucho Gil). Velen zullen die Giddens niet kennen, dus beschouw dat maar als een extra tip bij dit stukje over dit geslaagde album. Trond Svendsen & Tuxedo vangen Palomino Motel (Rootsy/Sonic Rendezvous) aan met de van een soepele melodie voorziene Love Like This, dat gekleurd wordt door samenzang en wat flarden meer…

Geroosterd brood met het bestek op een papieren servet. Zo serveert men het ontbijt in Motel Americana (Songs & Whispers). Bobbo Byrnes zit er op een barkruk van kunstleer aan de bar. Fles tomatenketchup naast het bord. Zo alledaags en Amerikaans als dit tafereel is ook de americana van deze aan de oostkust geboren artiest, die zijn thuisbasis nu heeft in het zuiden van Californië. Een beetje vettig is het wel in Motel Americana. Het is een plek voor de met de handen werkende klasse. Geen pretenties en No Expectations. Het zijn doorgaans meer…

Een verloren wieldop rolt langs de weg. Als een geest voortgedreven door de wind. Ghosts Of The Main Drag (Lost Hubcap Records) beweegt zich voort langs de blue highways van de Verenigde Staten. Daar vind je nog oude pijlen langs de wegen die wijzen naar nog onbekende avonturen. Doug Schmude heeft heel wat van die wegen gezien. Van Baton Rouge, Louisiana, ging zijn reis naar Texas en Arkansas en nog een rijtje andere staten, waarna hij in Boulder, Colorado, de rust vond om zich verder te bekwamen in het vak van meer…

Bij de uitstekende vorig jaar verschenen plaat Singing Saw schetste Kevin Morby het beeld dat Bob en Joni uit een fotolijstje in een boekenkast meekeken tijdens de opnamen. Voor City Music (Dead Oceans/Konkurrent) trekt hij dat beeld door. Deze keer zijn het echter Lou en Patti die toezien op het opnameproces. Het titelnummer is een ruim over de zes minuten lopend stuk muziek waarop gitaarnoten als toonladdertjes tegen de melodie opklimmen. Een diep geluid met een prachtige open structuur. Alsof New York zich opent middels de meer…

Een gitaar legt gecompliceerde motiefjes onder een lichtjes wegzwevende melodie; voegt er wat krulletjes aan toe en vervult ondertussen de functie van percussie. James Elkington brengt het soort folkrock waarvoor je echt wat moet kunnen. Net als Ryley Walker behoort hij tot de schare volgelingen van John Fahey. American primitive heet die school, maar primitief is het allerminst, omdat het vrijwel altijd gaat om een individueel ontwikkelde stijl waarbij techniek een onontbeerlijk element vormt van vrijuit meanderende verkenningen. Wintres Woma (Paradise Of meer…

Hé, is dat Chris Isaak? Nee, en het is ook James Dean niet. Een gestileerd beeld dat eruitziet als een reclamefoto siert het debuut van een band met de nogal algemene naam The Americans. Wat je daar nou van moet denken? Nou, nog even helemaal niets. Eerst luisteren naar I’ll Be Yours (Loose Records/Bertus), dan verdwijnen alle bedenkingen die de gelikte presentatie oproepen als vanzelf. Jack White en T Bone Burnett geven hoog op van deze band uit Los Angeles en gelijk hebben ze. Het met schorre stem gezongen Nevada is een meer…

Dat Jerry Douglas op dobro een bijdrage levert aan Static In The Wires (eigen beheer) zegt eigenlijk al dat dit allesbehalve een doorsnee bluesalbum is. Martin Harley and Daniel Kimbro trekken de blues uit de natte Delta naar dorre streken westwaarts. Dit is de blues die een glimlach tovert op het gezicht van Ry Cooder. Met soul gebracht. Want ja, soms moeten we ook denken aan Bobby King en Terry Evans. En die relaxte opener One Horse Town pakt de sfeer van een David Lindley. De Engelsman Harley (slidegitaar) en Kimbro (bas) vormen meer…

Adios (Bloodshot) is al het vijfde album van Cory Branan, de 43 jaar geleden in Memphis geboren singer-songwriter die zowel John Prine, Black Sabbath als Elvis Costello tot zijn invloeden rekent. Tegenwoordig woont Branan in Nashville. Gooi alle voorgaande info in de blender en dan biedt Adios precies dat wat je kan verwachten. Countryfolk met rauwe punky randjes en altijd met aandacht voor de teksten. Branan zul je nooit betrappen op voor de hand liggende platitudes. Hij kauwt net zo lang op zijn teksten totdat er een aanvaarbaar (en dus hoog) niveau bereikt is. Adios meer…

De teletijdmachine van professor Barabas, hij bestaat! De enige beperking is dat je er alleen maar mee naar de jaren 60 kunt reizen. Zet This Highway van Zephaniah Ohora (with the 18 Wheelers) maar eens op. Deze New Yorker neemt je helemaal terug naar die klassieke countrysound van de tweede helft van de zestiger jaren, de tijd dat de Bakersfield sound en de Britse popinvasie hun weerklank in de countrymuziek begonnen te vinden. Kijk alleen al naar die prachtige hoes. Ohora is een grote fan van Merle Haggard, maar ook Dale Watson en Gram Parsons meer…

De toevoeging van een saxofoon op opener Champagne Corolla zet de toon. De drums roffelt naar een heftig instrumentaal tussenstukje, maar het is de jazzy bodem die opvalt. Justin Townes Earle heeft zijn altcountry altijd al voorzien van een scheut rhythm-and-blues, op Kids In The Street (New West Records/PIAS) lijken de diverse invloeden voor het eerst echt helemaal samen te komen in een persoonlijke stijl. Die progressie valt overigens pas op na enkele luisterbeurten. Want aan de oppervlakte hebben de liedjes nog wel een te herleiden meer…

Ed Dupas begint Tennesse Night (Road Trip Songs) met een bezoek aan Guitar Town. Niet alleen melodisch, maar ook qua zang hebben we te maken met een respectvolle volgeling van Steve Earle. Vooral op het eerste liedje getiteld Too Big To Fall. De stem schuurt als een afgebroken uitlaat over straat. Dupas is een man die nog een hele rit voor de boeg heeft, maar nu eerst maar eens op huis aankoerst. Met een huppelende banjo gaat het over onverharde wegen, waarbij lichte orgelflarden en een steelgitaar de ergste gaten in het wegdek trachten meer…

Ook op zijn vijfde album sorteert Sam Baker maximaal effect met minimale middelen. De Texaan heeft op Land Of Doubt (eigen beheer) maar weinig woorden nodig om pijnlijke situaties bloot te leggen. Als een barmhartige Samaritaan loopt hij niet aan ongemakkelijke situaties voorbij. De Texaan heeft oog voor verborgen leed. Het is ongetwijfeld een gevolg van zijn eigen noodlot. En evenzo een gevolg van zijn grote geluk. Het was een wonder dat Baker een bomaanslag in Peru overleefde en sindsdien is zijn leven niet hetzelfde. Na het meer…