Producer/drummer Neilson Hubbard voorziet Carrie Elkin op The Penny Collector (eigen beheer) van een klanktapijt waarop ze helemaal kan bijkomen. Dat is nodig ook nadat de emoties zich de voorbije periode opstapelden. Enerzijds was daar de dood van haar vader, anderzijds de geboorte van haar dochter. Een verwarrende tijd. Hubbard en begeleiders als Will Kimbrough (gitaren, mandoline) en David Henry (cello, viola) verpakken de ontroerende liedjes van Elkin in heldere instrumentaties waarin de weemoed alle ruimte krijgt, maar meer…

‘Ik ben Jezus, ik ben Judas’, zingt Björn van der Doelen op het titelnummer van De Cowboy, De Outlaw, De Sheriff & De Hoer (Val Allemaal Maar Kapot Ik Doe Het Zelf Wel Records). De scheidslijn tussen goed en kwaad is grillig en de Brabander weet soms ook niet aan welke kant hij staat. Ondertussen komt de dood steeds dichterbij. ‘Ik heb te hard geleefd voor iemand die zo bang is voor de dood’, zingt hij op Jimbo, een ontboezeming die verpakt wordt in een overtuigend stukje bluesrock. De voormalige profvoetballer bij PSV maakt zich meer…

Dead Bronco is een Spaanse band uit Bilbao, waarvan we het vorige album hier lovend bespraken. Het gezelschap rond zanger Matt Horan heeft sindsdien een doorstart gemaakt, want er is een nieuwe leadgitarist, een nieuwe drummer en een nieuwe lapsteelgitarist aangetrokken. Alleen bassist Oscar Calleja is Horan trouw gebleven. En eerlijk gezegd blijkt het nieuwe album Bedridden & Hellbound (eigen beheer) een stap achteruit te zijn ten opzichte van het eerdere werk. Dat ligt niet zozeer aan die nieuwe bandleden, die kwijten zich goed van meer…

Andrew Combs heeft een speciaal plekje in de harten van de Alcountry-recensenten. Al vanaf 2010 worden zijn albums hier zonder uitzondering positief besproken. Zijn laatste, All These Dreams, kreeg zelfs een volle sterrenhemel. Met een groot deel van dezelfde hulptroepen nam Combs het vorige week verschenen Canyons Of My Mind (Loose Music) op. Toch is dit niet een eenzelfde soort album geworden. Combs verlegt op dit nieuwe album namelijk wat accenten, meer richting het klassieke singer-songwriter genre. Gelukkig wel met nadruk op meer…

De cello van Sera Smolen strijkt de wolken een beetje weg, maar nooit helemaal. Zo’n cello zorgt nou eenmaal voor melancholie en dat is niet anders op Unlock The Sky (eigen beheer) van Tom Mank and Sera Smolen. Mank is een praatzingende bard die graag de zonnestralen opvangt die door het wolkendek priemen. Hij warmt zich er aan. Zingt bijvoorbeeld over een muur in een stad die het zonlicht weerkaatst (I Left The City). Hij zoekt de liefde in een wereld vol oorlog (Love In A Difficult World). De samenwerking tussen celliste Smolen en singer-songwriter meer…

Furnace (Thirty Tigers/Bertus) is een plaat over een echtscheiding en het uiteenvallen van de familie. Dave Simonett is de voorman van Trampled By Turtles, maar deze persoonlijke geschiedenis bracht hij uit als Dead Man Winter, een artiestennaam waaronder hij al eens eerder een album uitbracht. De relatiebreuk heeft er ingehakt, zoveel is duidelijk. Dat betekent niet dat dit beperkt blijft tot grienen. Nee, de emoties gaan veel dieper. Zelfbeklag is te makkelijk. Simonett gaat als Dead Man Winter ook bij zichzelf te rade. Niettemin geeft hij meer…

66 jaar is Rodney Crowell nu en al ruim 40 jaar in het vak. Hij hoeft niets meer te bewijzen. Hij kan terugkijken en duiden. Op Close Ties (New West) doet hij dat op grootse wijze, gebruikmakend van ervaring, talent en kennis en kunde. Zijn vroege jeugd (hij werd geboren in Crosby, een voorstadje ten oosten van Houston) is inspiratie voor de prachtige opener East Houston Blues. Dat hij op 22-jarige leeftijd naar Nashville trok en daar in de kringen rond Guy Clark, Johnny Rodriguez en Townes van Zandt terechtkwam hoor je in Nashville 1972. Toen meer…

Michael Chapman is een grote naam uit de Britse folkrock. In tegenstelling tot generatiegenoot Richard Thompson brengt zijn naam niet zoveel teweeg in de wereld van americana. Met het jubileumalbum 50 (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) zou dat zomaar kunnen veranderen. Vijftig jaar is hij al actief. Langer dan de term americana in zwang is. Overigens maakte hij in 2001 al eens een plaat met de titel Americana, een jaar later gevolgd door Americana 2. Britse folkrock mag altijd de basis zijn geweest voor Chapman, zijn lange loopbaan is te buitenissig meer…

Sam Outlaw kan echt zingen. Van de meeste outlaws kun je dat niet zeggen. Die knauwen, hikken, grommen, mompelen. Als ze niet boeren of vloeken. Past bij de onaangepastheid die ze nastreven. Outlaw is geen outlaw. Sam is veel te lief. Sam heeft een Tenderheart (Six Shooter Records/Thirty Tigers/Bertus) en als hij al eens in de problemen raakt, dan is het door een vrouw die wilder is dan hijzelf (Trouble). Al halverwege het eerste nummer (Everyone’s Looking For Home) barsten de strijkers los in een combinatie met wat blazers en een meer…

Innocent Road (eigen beheer) van Caleb Klauder & Reeb Willms biedt alles wat je maar kunt wensen van een countryplaat. Samenzang tussen man en vrouw. Honky tonk met een mandoline (Coming On Strong). Een akoestische gitaar en een snelle melodie (Been On The Rocks). Een wandeltempo dat aangegeven wordt door de drummer waarover een tekst wordt gelegd vol hartzeer en spijt. Steelgitaar en fiddle strijken de ellende er flink diep in. Hank Williams zou zich helemaal kunnen inleven in zo’n tekst waarin hij zingt dat hij haar stem hoort meer…

Vrij snel na haar vorige album brengt de uit St Louis afkomstige zangeres Beth Bombara al weer een nieuwe plaat op de markt. En dat terwijl ze na het uitbrengen van die vorige plaat nog te maken kreeg met een depressie. Die ervaring verwerkte ze dan maar in het titelnummer van dit nieuwe album: Map & No Direction (At The Helm Records), u voelt hem wel. 8 nummers in minder dan een half uurtje, vroeger zouden we zoiets een minialbum noemen. Bombara heeft een mooie en onderscheidende stem. Ze kiest hier voor een vrij organische muzikale invulling, meer…

Met een president als de grootste verrader van het land zat er voor Nathan Bell niets anders op dan zo snel mogelijk een statement te maken. Dat doet hij met Love>Fear (48 Hours In Traitorland) (Stone Barn Records/Lucky Dice). Tien jaar geleden maakte Nathan Bell al eens een plaat getiteld Traitorland (zie recensie). Ook toen al was er veel mis in Amerika. Bell schreef er verhalende songs over vol dreiging. Op deze nieuwe collectie zijn de liedjes weer heel sterk. The Big Old American Dream is voor velen maar moeilijk overeind te meer…

Tweeënhalf jaar geleden tipten wij u hier het fenomenale titelloze debuut van de Noor Torgeir Waldemar. Met de opvolger No Offending Borders (Jansen Platenproduksjon/PIAS) bewijst hij dat hij geen eendagsvlieg is. Waldemar start de plaat met Falling Rain, een folkliedje van nota bene Link Wray (die we toch vooral al rock ’n roll gitaarheld kennen). Maar daarna tapt Waldemar toch uit een andere vaatje. Summer In Toulouse is een stevig rockend nummer waarmee hij een fikse elektrische gitaarwind door de fjorden laat waaien. Dat is ook meer…

Nikki Lane vat de koe bij de horens op Highway Queen (New West Records/PIAS). Direct op de opener gaat ze er vol in. Om door te breken moet ze 700.000 Rednecks voor zich winnen, dus daar zal ze alles aan doen. Dan heeft ze het voor elkaar. Dan is ze de Highway Queen. Een koningin van de weg die geen koning nodig heeft. Het gaat er niet om wie van haar houdt, maar om wie ze vasthoudt, zo worden we op het titelnummer gewaar. Nikki Lane is een powervrouw. De longhorn van de hoes is namelijk geen koe, maar een stier. En die houdt ze in bedwang. Haar meer…

Al die tributes aan artiesten uit het verleden mogen leuk en aardig zijn, veel schieten we niet op met die doorslagjes. Het Amerikaanse duo Foxygen bewijst dat het ook heel anders kan. Op Hang (Jagjaguwar/Konkurrent) donderen ze diverse stijlen popmuziek door elkaar met opmerkelijk fris resultaat. Follow The Leader flirt met Philly-soul en orkestraties à la Curtis Mayfield, waarna een shalala helemaal op het einde nog even een knikje is naar Van Morrison. Avalon vangt aan als Van Dyke Parks die oude swing naar zijn hand zet, maar het klinkt ook als meer…

Hoe staat het anno 2017 in suburbia? Is er nog sprake van menselijk contact in de van groene gazons voorziene woonwijken in Amerika sinds iedereen achter het scherm van een computer zit? Frontier Ruckus schildert het moderne Amerikaanse leven op Enter The Kingdom (Red Essential/Bertus). De eenzaamheid kruipt door de kieren op Nothing Is Working. De telefoon rinkelt niet meer. De band uit Detroit, Michigan, maakt lieve, zeg maar gerust naïeve liedjes die dolen in melancholie. Iedereen zit thuis voor de buis in joggingbroek te kijken naar meer…

Matt Haeck gaf zijn debuut de titel Late Bloomer (Blaster Records/Dollartone/Sonic Rendezvous). De Amerikaan is inderdaad een laatbloeier. Muziek is pas sinds kort zijn roeping. Haeck dacht dat hij een dominee zou worden. Daarmee zou hij in de voetsporen van zijn ouders treden, die in zijn jeugd als missionarissen rondtrokken. Zodoende kwam Haeck ter wereld op Barbados. Ergens brak het lijntje met religie. Hij heeft nu andere dingen te vertellen in zijn liedjes. Hij ziet nu gewoon het licht en het donker in wereldse zaken wat direct resulteert in de meer…

Ik draai er niet omheen -u had die vier sterren hierboven al lang gezien-, het nieuwe album van Will Johnson, Hatteras Night, A Good Luck Charm (Undertow Records), is schitterend. Je kunt geen recensie van de muziek van deze in Texas wonende singer/songwriter (en schilder) schrijven zonder te vermelden dat hij de grote man was in Centro-Matic. Het is in dit geval ook relevant omdat eerdere soloplaten van Johnson, ten tijde nog van het bestaan van Centro-Matic, een stuk rustiger waren dan het werk van de band. Op dit nieuwe album draait Johnson meer…

De Zweed Erik Lundgren mag je gerust productief noemen. De afgelopen tien jaar kwam hij tot 26 albums. Sommige daarvan zijn voor niets beschikbaar op internet. Bij het merendeel deed hij alles zelf en van de bestaande conventies trok hij zich liever niets aan. Zijn werk past zelden bij een stroming. Alsof dat al niet uitputtend genoeg is, maakte Lundgren het zich op Door Dwellers (Kebe Music/Misty Music) nog eens extra moeilijk. Voor de tien liedjes van het album stelde hij zich tot taak die telkens van drie verschillende verhaallijnen te meer…

Na acht jaar verschijnt een nieuw album van Anna Fermin’s Gospel Trigger. You Belong Here (eigen beheer) werd gemaakt in dezelfde bezetting waarmee de band twintig jaar geleden begon. De countryrock waarmee de band naam heeft gemaakt, lijkt iets uitgediept op het nieuwe album. De tijd heeft namelijk niet stil gestaan. Fermin was na het vorige album leeg. Ze wist niet of ze nog door wou en kon gaan. In de tussentijd verlegde ze haar route. Ze werkte in het theater, waar ze jazzstandards zong, maar ook Walk On The Wild Side van Lou Reed. En nu meer…

Binnenkort begint Jonny Fritz aan het Nederlandse gedeelte van zijn Europese toernee; een goede reden om zijn laatste album, Sweet Creep (ATO/Pias), onder je aandacht te brengen. “Ook een goede reden” bedoel ik eigenlijk te zeggen, want de kwaliteit van de countryliedjes is alleen al reden genoeg. De in Virginia opgegroeide Fritz is een man van een lach en een traan. Mooie liedjes als Cries After Making Love, over de dualiteit van een leven online en in realiteit, staat naast een bizar nummer als Chilidog Morming. Een liefdesliedje als Chihuahua Rescue meer…

Wat vind ik Romantica toch een belabberde naam voor een band. Ik heb daar echt een enorme “Candlelight met Jan van Veen”-associatie bij. Maar goed, Romantica is een groep uit Minneapolis, rondom de in Ierland geboren Ben Kyle. Trouwe bezoekers van TakeRoot kennen de band misschien: in 2010 traden ze daar nog op. Daarna werd het heel stil rondom de band. Kyle werd namelijk ernstig ziek, genas, en kreeg een trits kinderen. Maakte nog wel een soloplaat en een EP met Carrie Rodriguez. Nu is er dan eindelijk tijd voor een vierde Romantica meer…