The Great Crusades zijn al twintig jaar samen. Al die tijd in dezelfde bezetting. De steevast in pakken met stropdas gestoken bandleden komen uit Chicago. Ze spelen rootsrock die een reflectie is van het leven in een grote stad. Ze schuimen door de straten en op Until The Night Turned To Day (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) zien ze die ontwaken. Zelf zijn ze hard aan het werk geweest in de studio. Dat is een kwestie van niet willen stoppen. Bijna alle platen verschenen op Duitse labels: Trocadero, Glitterhouse en Blue Rose. Groot zijn ze er meer…

Op het vorige album van Arlan Feiles dat we hier bespraken, Weeds Kill The Wild Flowers (zie recensie), werd hij begeleid door The Broken Hearted. Op het schitterende Stranger (Not-Pop Records) doet hij het alleen. Of, beter gezegd, praktisch alleen. Toch hoor je dat niet. De meeste liedjes zijn volledig aangekleed. De strijkers en blazers zullen wel uit een doosje komen, maar dat is helemaal niet erg. Feiles is een man die zijn hart ook spreekwoordelijk links heeft zitten. Hij zingt een nummer over de solidariteit van de arbeiders, Workers United, terwijl meer…

De foto van een butte in het kale landschap lijkt overbelicht. Alsof je in de zon hebt gekeken. Of misschien ziet de wereld er zo uit na het kauwen op een cactus. Nou nee, de trip van mescaline na het verorberen van wat peyote schijnt kleuren juist intenser te maken. Hoe dan ook, de coverfoto is een treffend beeld voor de klanken op Out Of Range (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) van Gun Outfit. De Amerikaanse band die van Olympia, Washington, is afgezakt naar Los Angeles maakt woestijnmuziek waarbij je onderuitgezakt nog slechts wazige meer…

Net als Nick Lowe is Robyn Hitchcock een éminence grise van de Britse popmuziek. Op Robyn Hitchcock (Yep Roc/V2) komen alle sterke elementen uit zijn ruim twintig albums bevattende discografie naar voren. Hij woont al jaren in Nashville en ja, country bevat dit titelloze album dus ook. I Pray When I’m Drunk heeft zelfs een perfecte titel voor een countryliedje. Grant Lee Phillips zingt mee. Hitchcock liet eind jaren 70 voor het eerst van zich horen met The Soft Boys. Met Underwater Moonlight leverde die band een klassieker op en de door Beatles en Byrds meer…

In deze dagen toert Grayson Capps, samen met Corky Hughes, door het land. Het nieuwe album van Capps is hier nog niet in de winkel verkrijgbaar, maar hij heeft al wel exemplaren ervan bij zich om te verkopen. Natuurlijk, als je songs live hoort, weet je vanzelf of je Scarlett Roses (Royal Potato Family) wil aanschaffen of niet. Voor die mensen schrijven we deze recensie dan ook niet. Het is juist voor degenen die twijfelen of ze naar een optreden van Capps gaan, voor wie deze recensie bedoeld is. Gewoon doen, zouden we zeggen. Het werk is zeker sterk genoeg om erop meer…

Wie laveert tussen hardrock en bluesrock zal al snel vergeleken worden met Led Zeppelin. En daar is helemaal niets op tegen. De Leif de Leeuw Band noemt die invloed zelf al, dus daar hoeven we verder niet op door te gaan. Until Better Times (Continental Record Services) bevat uiterst geslaagde seventies rock anno nu. Zangeres Britt Jansen strekt zich lenig uit over de noten. Op Mr. Hangman zet ze het bijna op een gillen. Naar dat punt werkt ze heel langzaam toe. Lange gitaarbogen tillen haar omhoog. Sterke opbouw. Listen Here People begint meer…

Van genreaanduidingen moet Jolie Holland niets hebben. Dus verwacht niet dat Wildflower Blues (Cinquefoil Records/Sonic Rendezvous) het bij het in de titel genoemde genre houdt. Die omschrijving is immers sowieso veel meer dan een muziekstroming. Het album is een hernieuwde samenwerking tussen Jolie Holland & Samantha Parton, die ooit samen The Be Good Tanyas begonnen. Holland ging al snel solo, Parton bleef bij de band totdat haar gezondheid haar dwong te stoppen. Nu is ze dus terug, na een telefoontje van Holland. De Amerikaanse meer…

Over Nordgarden weet ik niets, maar over het album Changes (GDN Records) kan ik in elk geval het volgende zeggen: een warmbloedig album dat veel heeft dat americanisten lekker vinden. Fijne songs die hun oorsprong vinden in rock, folk, blues en jazz. Allemaal geschreven door zanger/gitarist Terje Nordgarden. Liedjes die ook geregeld opgeleukt worden door een paar blazers, zonder dat die echter hun stempel te nadrukkelijk neerzetten. Subtiel, dat kunnen we waarderen. Verder springen het relaxte samenspel tussen de gitaar van Norgarden en het toetsenwerk meer…

Blank Range, dat is weer eens bandje waar u enthousiast over kunt worden. Opererend vanuit Nashville (‘natuurlijk’ zou ik bijna zeggen, want Nashville is heden ten dagen opnieuw steeds meer the place to be), maar totaal niet wat je bij het horen van die stad als herkomstplaats zou verwachten. Nee, Marooned With The Treasure (Sturdy Girls Records), hun eerste langspeler, laat een soort psychedelische countryrock horen die invloeden verraadt van Big Star, Pavement en Uncle Tupelo. Ruwe gitaarliedjes, maar supermelodieus. In Jonathon Childers en Grant Gustafson meer…

Drie jaar geleden verraste Luke Tuchscherer met een eerste solo-album. De Engelsman die onlangs naar New York verhuisde, nam voor zijn vertrek nog een opvolger op: Always Be True (Clubhouse Records). Ook dit album past prima in het americanastraatje. Degelijke nummers, in elkaar gezet met o.a. hulp van BJ Cole en een paar maten uit zijn oude band The Whybirds. De plaat is over het algemeen wat dikker ingekleurd dan zijn voorganger. Met het rockende Waiting For My Day To Come wordt stevig afgetrapt. Pas in het derde nummer wordt de meer…

Met The Byrds was Chris Hillman betrokken bij de ontwikkeling van liefst twee genres: folkrock en countryrock. Op Bidin’ My Time (Rounder) speelt de 72-jarige Amerikaan alsof de jaren 60 nog springlevend zijn. Wat een enthousiasme. Wat een scherpte. Wat een opmerkelijk fris geluid. En wat geweldig dat deze plaat zo voortreffelijk werd geproduceerd door Tom Petty. De begin deze maand overleden muzikant was schatplichtig aan de jengelende sound van The Byrds. Dus wat een fijn klusje moet de totstandkoming van dit album voor hem meer…

Het elfde album van JW Roy is weer een Engelstalige, maar dat is voor degenen die de titel hebben gelezen, A Room Full Of Strangers (Royal Records), geen verrassing. Wel verrassend is dat het een album is dat Roy dit uitbrengt als JW Roy & the Royal Family. Maar het is, zoals valt te lezen in het interview met hem, dan ook een echt bandalbum. Natuurlijk, de liedjes zijn allemaal op, een cover van Townes van Zandt (To Live Is To Fly) na, van de hand van Roy, maar het voelt ook echt als een band die er staat. Het geluid is voller en iets gevarieerder dan op de meer…

Kenny White leeft al sinds de jaren 70 van de muziek. Na vele optredens als toetsenist bij Jonathan Edwards en Livingstone Taylor is hij sinds de jaren 80 vooral actief als studiomuzikant. Hij arrangeert honderden tv- en radiocommercials en werkt daarbij met grote namen als Linda Ronstadt, Gladys Knight, Mavis Staples, Aaron Neville en Ricky Skaggs. Op Long List Of Priors (Continental Record Services) presenteert hij zich met de melodieuze kracht en pracht van de groten. De singer-songwriter uit New York paart vakmanschap aan soul. Ja werkelijk, de meer…

Vorig jaar bespraken we hier vrij enthousiast Bee In Your Bonnet van het Australische gezelschap Fallon Cush. Er ligt alweer een nieuw werk, Morning (eigen beheer). Die blijkt bij beluistering, we vallen maar gelijk met de deur in huis, net iets minder dan z’n voorganger. Het ontbeert een instant-hit als Useless Friend. Maar nog steeds goed genietbaar met negen songs die fijn rondzwemmen in de Bermuda-driehoek tussen Tom Petty, Kinks en The Jayhawks. De sterkste tracks van Steve Smith en de zijnen staan in het hart van het album. Long Shot is een meer…

Je gelooft er niets van als Passerine afsluit met Hard Times Come Again No More van Stephen Foster. Moeilijke tijden zijn van alle tijden. Daarom is het goed dat dit gezelschap uit Florida daar oog voor heeft. Op Harbingers (eigen beheer) combineren Carmela Pedicini (gitaar, zang), Sara Stovall (viool, zang), David Brain (dobro, zang) en Doug Conroy (bas, zang) eigen liedjes met oude traditionals als Snow Dove, Darling Corey en Wayfaring Strangers. Ze begeven zich daarmee op hetzelfde vlak als bijvoorbeeld Freakwater, al klinkt meer…

Donker waren de afgelopen jaren voor Gill Landry. Hij zou trouwen, maar zijn geliefde ging er voortijdig vandoor. Terwijl hij zich juist had voorgenomen geen liedjes meer te schrijven over een gebroken hart. Dus wat te doen? Zoals te verwachten gaat Love Rides A Dark Horse (Loose Records/Bertus) over niets anders dan een gebroken hart. Dus niet alleen het liedje Broken Hearts & Things We’ll Never Know. Ook in The One Who Won The War houdt hij vast aan de schaduwen in de nacht. Op zoek naar een antwoord voor het gevecht. Verwachtingen komen niet uit. Het is meer…

Een vogelverschrikker is een aardig beeld om de muziek van Rob Jungklas te plaatsen. Verweerd. Wapperend in de wind. Staand in een kaal landschap. Donkere klanken die opstijgen boven het oppervlak. Blackbirds (Madjack Records) is onheilspellend als een kraai die op dat hoedje van de vogelverschrikker landt. De musicus uit Memphis schraapt langs de lucht met zijn krassende gitaarspel. De hemel valt over de aarde. In de eerste zin die te horen valt wordt de maan gestolen. Na dat titelnummer is er nog veel meer aan de meer…

Michael Weston King en Lou Dalgleish voegen een nieuw hoofdstuk toe aan de kunst van het countryduet met Still Testifying (Continental Record Services). Het Britse echtpaar dat muziek maakt als My Darling Clementine heeft op het nieuwste album enkele verrassende vondsten in petto. Want wat te denken van opener The Ember And The Flame, een liedje met steelgitaar en blazers waarin de elektrische gitaar even naar southern rock neigt, waarna het geheel uitloopt op het soort nette hippiepop waarmee Les Humpries Singers in de jaren 70 meer…

Ricky Koole is een multitalent. Doordat ze zoveel doet – film, tv, radio, musical, theater – heeft ze maar weinig tijd om zelf nummers te schrijven. Dat is het enige minpuntje van Ricky Koole With Ocobar (Coolhouse Records/Bertus), want ja, muziek maken doet ze ook nog. En we hadden best wat meer dan vier eigen nummers willen horen. Want die liedjes van haar zijn lang niet gek. Het Hollandse tafereeltje van een familie die kerst viert op een eiland is bijvoorbeeld treffend (December). Het dramatische Anchor brengt het geluid van de oceaan waarover meer…

Het is jammer dat Bart de Win genoegen neemt met de fooienpot. Voordat de Brabander met Arianne Knegt het duo Tip Jar vormde, bracht hij onder eigen naam op het indrukwekkende The Simple Life rootsmuziek met de beheersing van jazz. Daarmee had hij de theaters moeten veroveren. Op Gemstone Road (Shine A Light Records) is de jazz niet geheel verdwenen, maar de americana van Tip Jar mist de grandeur van het solowerk van De Win. Knegt heeft een nogal schelle stem, waardoor de romige klankkleur van De Win aan smaak verliest. Toch voelen meer…

Over oude mensen en de dingen die voorbijgaan gaat het op Ghost On The Car Radio (Candy House Media/Continental Record Services) van Slaid Cleaves. De Amerikaan drinkt koffie met de oude mannen uit het dorp. Hij hoort de verhalen aan over kleine neringen die zijn verdwenen. Over de garage, een blok verwijderd van de hoofdstraat, waar de monteur die gewend was aan olie en vuil aan de handen beseft dat hij te oud is om zich de moderne techniek nog eigen te maken (Little Guys). Feitelijk is Cleaves ook zo’n kleine jongen. Als meer…

Bespraken we hier al eens een album van The Lone Bellow? Nee, om een of andere reden kwam het daar niet van. Maar bij Walk Into A Storm (Sony Masterworks) maken we dat dan goed. Het is het derde album al van dit trio. Driemaal is scheepsrecht dus. The Lone Bellow is Zachary Williams (zang), Brian Elmquist (gitaar en zang) en Kanene Pipkin (zang). Gevormd in Brooklyn, New York, maar begin vorig jaar verkast naar Nashville. Daar werd dit album ook opgenomen, onder leiding van sterproducer Dave Cobb in diens gerenoveerde RCA Studio A. Het drietal maakt, kort meer…