Op de laatste editie van Blue Highways, april dit jaar, was ze een van de spaarzame hoogtepunten: Romi (Raw-me) Mayes. Nu, ruim een half jaar na dato is deze gebekte dame uit Winnipeg, Manitoba wederom te ‘bewonderen’. Waar zij in april de back-up had van The Weber Brothers, daar is zij deze keer in gezelschap van landgenoot Danny Michel.
Een impressie van het 3^e optreden, in een ‘trits’ van acht, in het immer sfeervolle Huis Verloren te Hoorn; een late afternoon- optreden, om precies te zijn.

De aftrap was voor kompaan Danny Michel, een olijk ogende einddertiger die in de middaguren al met zijn GSM paraat in de pittoreske ‘dorpskern’ gesignaleerd kon worden. Michel heeft een respectabele ‘naam’ in zijn geboorteland, dit ondersteund door een oeuvre van zo’n acht cd’s. De voormalige bassist van Starling liet in een kleine 40 minuten zien & horen dat hij het credo ‘well-known’ ook hier, dit op zo’n 9 uur vliegen van zijn home, verdient. Prettige performer; prima stem en bovenal een smaakvol, inventief gitarist. Van zijn laatst verschenen cd (Feather, Fur & Fin; 2009) kwam in het korte tijdsbestek een aantal nummers voorbij, waaronder de titelsong (zijn zorgen over Mother Nature), maar hij refereerde ook aan zijn eerdere cd’s, getuige songs als White Lightning & Tennessee Tobacco, als ook het licht hilarische Whale Of A Tale. Danny Michel toonde zich een zeer bekwame ‘opwarmer’ voor een bijna volle zaal.

Tijdens het optreden van hoofdact Romi Mayes was Michel weer present, ditmaal als side-man. Duidelijk was dat de twee, dit behoudens de optredens in Brussel en Oss, nog niet eerder met elkaar hadden samengespeeld; dit bleek overigens geen overwegend bezwaar. Wel had Mayes een enkele keer ‘ruzie’ met haar gitaar(spel), maar zij ging daar op een luchtige wijze mee om. Wat restte was ruim vijf kwartier songs van een hoog niveau; songs van vooral haar laatste cd’s, de hier nogal ondergewaardeerde ‘schijven’ Achin In Yer Bones (2009) en Sweet Somethin’ Steady (2006).
Openen met de ongemeen sterke ’starters’ van de laatste cd –de titeltrack & Somethin’ Goin’ On- en dan vervolgens nog een surplus aan ‘munitie’ overhouden, het geeft aan van welke klasse de songwriter Mayes is. Ook haar verhaaltjes waren onderhoudend, zeker waar het de opmaat betrof voor die songs, zoals Bible en Styx & BTO (van The Living Room Sessions, Vol. I; 2005), welke voor bepaalde sujetten in eigen land (dan wel de USA) nogal confronterend blijken te zijn…  Hier kwam zij daar, tolerant als wij zijn, uiteraard makkelijk mee weg. Smoke More Than I Drink is dan weer een song waar haar ma minder gelukkig mee was, en If The Lord Don’t Love You…. gaf haar de ruimte om te wijzen op de merchandising van T- shirts met de ludieke toevoeging: “Romi Do….”.

Kortom, een meer dan goed optreden van de talentvolle Mayes, met hooguit een kleine kritische noot, en wel dat het vergeleken met Blue Highways misschien ietwat tammer, zeg maar minder ‘raw’, uitpakte. Dit lag overigens zeker niet aan de subtiele ‘snaren- invulling’ (à la Gurf Morlix op de cd’s) van Danny Michel én ook niet aan zang van de ‘patron’ zelve; allemaal niks mis mee. Wellicht dat wel het vroege uur er enigszins debet aan was; de drank was immers nog niet echt in de ‘man’……

Zie de agenda voor de resterende optredens.

Gezien: Romi Mayes; support: Danny Michel
Waar: Huis Verloren, Hoorn
Op: 29 november 2009
Door: Leo Kattestaart