Dylan-adepten zijn er meer dan genoeg. Zelden halen ze het niveau van de oude meester. Vooral als schrijver komt het gros tekort. De Canadees Jerry Leger is een positieve uitzondering. Zijn album Traveling Grey (Golden Rocket Records) bevat rake observaties over gewone mensen. Meestal gaat het die personages niet echt voor de wind, zoals de man die verliefd wordt op de Wrong Kind Of Girl. Isabella is een verhalende song in de stijl van Dylan en dat is allesbehalve een diskwalificatie van Jerry Leger. Integendeel zelfs, de jonge Leger
heeft een pen waarmee hij de kost kan verdienen. Met The Situation heeft Leger (zang, gitaar, piano) ook nog eens een uitstekende band waarin James McKie voor fraaie accenten zorgt op fiddle, gitaar, banjo, dobro en zingende zaag. De rol van producer Tim Bovaconti is ook niet te onderschatten. De gitarist van Ron Sexsmith tovert op gitaar, mandoline, ukelele, percussie, piano en zang veel meer kleuren tevoorschijn dan louter grijstinten. Erg fraai, dit Traveling Grey. Een nummer als John Lewis, met een fraaie fiddle, had niet misstaan op Desire van Dylan.
Dit schreven we in januari 2009 over You Me And The Horse: Wat is dit? De rootsplaat van het jaar? Of is een dergelijke opmerking ongepast in januari? Hoe het ook is, You, Me And The Horse (eigen beheer) van Jerry Leger maakt een verpletterende indruk. Het wekt de indruk alsof dit een nooit uitgebracht album is van T-Bone Burnett. De sfeer benadert vooral diens titelloze plaat uit 1985. Maar van deze suggestie kan helemaal geen sprake zijn. Kijk maar eens naar dat jonge koppie op het fraai uitgevoerde kartonnen klaphoesje. Dat hoofd lijkt eerder op Ron Sexsmith, maar die is het dus ook niet. De Canadees is overigens wel een verklaarde fan van zijn pas 23-jarige landgenoot Jerry Leger. Dit is al de derde plaat van deze singer-songwriter extraordinaire, een omschrijving uit de bio die helemaal klopt, en Sexsmith speelde zelfs piano op het debuut. De uit Toronto afkomstige Leger is niet een man van grote gebaren. Zijn voornamelijk akoestische aanpak komt desalniettemin allesbehalve krachteloos over. De door Hank Williams en Bob Dylan beïnvloede Leger (zang, gitaar, piano, mondharmonica) heeft dit album in twee sessies opgenomen met een stel begeleiders, waarvan Josh Finlayson (Skydiggers) en Tim Bovaconti (gitarist bij Ron Sexsmith) de productie verzorgden. Overigens was Leger vooral geïnspireerd door de arrangementen van de eerste twee platen van Gordon Lightfoot. Een vergelijking met Elvis Costello, en dan vooral diens door Burnett geproduceerde album King Of America, is ook op zijn plaats. De verhalen die Leger vertelt, zijn ontstaan door stukjes conversatie die hij her en der heeft opgepikt. Het heeft nauwelijks zin om hoogtepunten van deze prachtplaat te noemen, maar het ronduit schitterende Raspberry Bush vraagt daar toch om.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post. TrackBack URL
Plaats een reactie