Golden Hour (MCA Nashville) van Kacey Musgraves, moet dat hier besproken worden? Jazeker, countrypop in ultima forma mag niet ontbreken. Niet iedereen hier wil altijd maar lezen over die mompelende mannen, grauwgrommende bandjes of twangende gitaarlicks. En bovendien: Kacey Musgraves probeert het countrypubliek met haar liedjes een tikkie in de juiste richting te duwen. Wat is dan die juiste richting? Dat is voor iedereen anders. Maar het zou zeer onjuist zijn de 12 nummers op dit album af te doen als commerciele wegwerpcountry. Nee, heerlijk gezongen, uitgekiende en artistiek verantwoorde nummers; zo zou ik het eerder noemen. De 29-jarige Musgraves trouwde vorig jaar en heel wat nummers hebben een autobiografische achtergrond die te maken heeft met dit gelukkige liefdesleven. Velvet Elvis, bij voorbeeld, waarin ze haar liefde verbeeldt als zo’n fluwelen afbeelding van Elvis: Soft to the touch, feels like love, knew it as soon as I felt it You’re my velvet Elvis, baby. En Butterflies, over de vlinders in haar buik, dat ze, naar verluid, een week na hun eerste ontmoeting schreef. Maar niet alles is koek en ei. In (mijn persoonlijke favoriet ) Happy & Sad gaat het over het geluk en het onvermijdelijke einde daaraan. Moedig is de combinatie van vocoder, pedal steel en banjo in O, What A World en zeker ook de disco-country van het zalig onweerstaanbare High Horse. Verantwoordelijk voor het geluid op het in de huisstudio van Sheryl Crow opgenomen album, is het trio multi-instrumentalisten Ian Fitchuk, Dan Tashian en Todd Lombardo. Verder is er een trits specialisten ingevlogen voor de diverse kersen op de taart, o.a. pedal steel-coryfee Dan Dugmore. Het pakt allemaal prima uit. Golden Hour is een stap richting wereldfaam voor Musgraves.
Kacey Musgraves treedt op 21 oktober op in De Melkweg in Amsterdam.