Bobbo Byrnes heeft vrienden bij de politie en hij heeft kameraden in de cel. Waar hij zelf hoort weet hij niet. ‘There’s two sides to this town / No one’s right, no one’s wrong.’ Te vinden op Two Sides To This Town (Songs and Whispers). Wat hij zelf wil, dat weet hij wil. Hij wil voorbij de neonlichten en de Texaco rijden en bij Angelia zijn. Hij wil dromen en doen alsof het weer de eerste keer is. Kijk, dat is materiaal om rootsrockend mee op weg te gaan. Belangrijke beslissingen nemen, dat is niet zijn ding. ‘I fuck ‘em up everytime’, zingt Byrnes op Heart Like Mine. Maar hij heeft het hart op de goede plek. Rijk worden zal hij niet. Nee, de artiest uit Californië staat langs de kant van de weg met pech: ‘That’s me hitching a ride / That’s me pushing my car / I know just where I’m at / No chance this is just a flat.’ Het zit hem niet mee, maar Byrnes krijg je er niet zomaar onder: ‘I’m as serious as a heart attack / I love my welfare Cadillac’ (Welfare Cadillac). Byrnes zong, speelde gitaren met 6 en 12 snaren (de lawaaiige solo’s zijn van hem, de smaakvolle licks van gitarist Danny Ott), een Hammond B3 orgel, pedal steel, mandoline en Rhodes piano. Zijn vrouw Tracy Byrnes zong en hing de bas om. Matt Froehlich zat achter het drumstel. Naast zeven eigen nummers, waaronder een co-write, staan er covers op van Chris Knight (The Jealous Kind), Matthew Ryan (Dam) en Tracy Huffman (Glad).