“Nobody wants to rock n roll no more”,  zingt Becky Warren op haar nieuwe album Undesirable (eigen beheer). Dat geldt in elk geval niet voor de zangeres uit Nashville zelf. Het nieuwe album is namelijk een stuk steviger dan het fantastische War Surplus. Dat was gebaseerd op haar eigen relatie-ervaringen met een oorlogsveteraan. Voor Undesirable ging Warren op zoek naar de verhalen uit de onderkant van de samenleving. Daarvoor sprak ze met een aantal verkopers van de straatkrant in Nashvillle. Misschien zit er daardoor minder een vaste verhaallijn in dit nieuwe album, maar er zit wel een zekere samenhang tussen de nummers. Het gaat over de daklozen, hoe zij gemarginaliseerd raakten maar net als ieder ander hun dromen hebben/hadden. Die dromen zijn vaak beperkt: een eigen huisje of zich kunnen voegen bij de duizenden die ’s avonds in de auto onderweg zijn naar huis. In Sunshine State hoor je de verteller op zoek gaan naar ene Michael voor wie zij twintig jaar de cel is ingedraaid. De lekkere americanarocknummers worden afgewisseld met liedjes waarin Warren wat vaart mindert. Het aangrijpende Dabbs Avenue verhaalt van iemand die de tijd doodt op Dabbs Avenue: Stood there with my skeleton, drowning in memories of you. Maar: I’ve made peace with this life of mine/Where you never cross my mind/You just hang there all the time. Het eveneens rustige Valentine gaat over een vergeelde foto van een 21-jarige schoonheid, weggestopt een boek. Een schoonheid die nu ook wel vergaan zal zijn. Maar voelde ze het toen ik de foto vandaag in mijn handen had? Zo vertelt ieder nummer zijn verhaal. Prachtig, en bovendien vakkundig en lekker gritty ingespeeld door prima muzikanten. Undesirable is daarmee de tweede voltreffer op rij voor Warren. Hoog tijd om haar naar de Lage Landen tegen halen dus.