De ezel krijgt het weer voor het zeggen in Amerika. Het getrompetter van Donald Trump zal nog wel even voortduren, maar als alles normaal verloopt is Joe Biden op 20 januari 2021 de man die het Witte Huis overneemt van de narcist die daar vier jaar namens de Republikeinse Partij huisde. Hij heeft zich gedragen als een olifant in een porseleinkast. Respect voor niets of niemand. Zelfs binnen zijn eigen partij keerden zij die het durfden zich van hem af. Een beetje laat, want had Woody Guthrie met het liedje Old Man Trump al niet afdoende duidelijk gemaakt dat er niets goeds te verwachten viel van deze familie?

De ezel heeft de olifant verslagen. De Democraten en Republikeinen zijn verdeeld tot op het bot. Het is aan Joe Biden om van de Verdeelde Staten weer de Verenigde Staten te maken. Een helse klus. Maar het land mag weer hoop koesteren. Biden liet nog voor de uitslag bekend was weten dat hij de president van alle Amerikanen wil zijn.

Het is een goed moment om te zoeken naar de ezel, de mascotte van de Democratische Partij, op albumhoezen. Dat komt goed uit, want op Greetings From Timbuk 3 staat een op dit moment zeer toepasselijk nummer: The Future’s So Bright I Gotta Wear Shades. Althans, dat zou je denken. Immers, de toekomst is een stuk zonniger met Biden aan het bewind. Echter, het nummer is helemaal niet zo’n vrolijk liedje als je op het eerste gehoor zou vermoeden. De titel komt van Barbara MacDonald, het was gewoon een losse opmerking die ze maakte. Haar man Pat MacDonald onthield het zinnetje. Hij maakte er een liedje van met een totaal andere betekenis. Hij had een nucleaire holocaust voor ogen. Het waren de dagen van de Koude Oorlog en MacDonald was er van overtuigd dat president Ronald Reagan op de knop zou drukken. De flits van een atoombom, daar zou je wel een zonnebril bij kunnen gebruiken.

Dat vrijwel niemand die betekenis haalde uit The Future’s So Bright I Gotta Wear Shades blijkt wel uit de aanbiedingen die Timbuk 3 kreeg om het nummer te gebruiken voor reclamespotjes. Het telecommunicatieconcern AT&T bood 900.000 dollar. Er kwamen ook verzoeken van Ford, het Amerikaanse leger en Ray-Ban, maar het echtpaar weigerde alle aanvragen.

Bijzonder album trouwens, Greetings From Timbuk 3. Het is folk met een beatbox. En met Just Another Movie laat het echtpaar nog even fijntjes weten dat ze weinig op hebben met de presidentsverkiezingen. Omdat het tijdens die strijd vooral gaat om de aandacht af te leiden van het gekonkel achter de schermen.

Hoe zit het met hoop op Paradise van The Wood Brothers? Een ezel wordt een wortel voorgehouden. Maar kijk eens goed. Bij elke stap voorwaarts van de ezel blijft de wortel op dezelfde afstand bungelen. Valse hoop dus. Op het nummer American Heartache gaat het over iemand op een plastic troon die leeft als een koning; iemand die verstrikt is geraakt in de Amerikaanse droom. Daar valt wel een beeld bij te bedenken. Het gaat op Paradise over zaken die buiten bereik blijven. Er valt slechts over te dromen. Zo is het leven inderdaad voor veel Amerikanen. Niet voor Trump, de man die macht kan kopen. Of moeten we zeggen: kon kopen. Want hij heeft enorme schulden en er hangen hem vele rechtszaken boven het hoofd.

The Wrinkle Neck Mules uit Virginia schrijven liedjes over een Amerika waar Trump zijn neus voor ophaalt. Want de zorgen van de gewone man hebben hem nooit geïnteresseerd. De sores van ontevreden Amerikanen gebruikte hij louter uit strategisch oogpunt. Met zijn valse beloften creëerde hij een achterban. Een kwestie van eigenbelang. Ach, altcountry past totaal niet in het straatje van de man die zal moeten gaan. Minor Enough is niet aan hem besteed.

Joe Purdy waarschuwde zijn landgenoten op het kort voor de verkiezingen van 2016 verschenen Who Will Be Next? voor Trump. Op We’ll All Get Along Someday heeft hij het over een man die het Witte Huis in wil voor zijn persoonlijke tv-show. Iemand die zijn gezicht op een dollarbiljet wil. Iemand die een muur wil bouwen om immigranten weg te houden. Iemand die een Amerika wil creëren dat is gebaseerd op ongelijkheid. Iemand die een land wil waar de blanken blank blijven, de zwarten arm en de Spaanstaligen worden weggestuurd. Purdy had gelijk, maar zijn waarschuwing haalde niets uit.  

De plaat This American mist de politieke lading van Who Will Be Next? En het nummer This American staat er trouwens helemaal niet op. Dat is te vinden op nog weer een andere plaat van Purdy, namelijk Eagle Rock Fire.

Wood Brothers – Paradise (2015)
Timbuk 3 – Greetings From Timbuk 3 (1986)
Joe Purdy – This American (2011)
Wrinkle Neck Mules – Minor Enough (2004)