De woorden Blue Ridge Rangers stonden in twee ellipsvormige boogjes op de voorkant van de hoes. Daaronder een bergkam met vijf keer het silhouet van dezelfde man met cowboyhoed. Met viool, banjo, staande bas en gitaar. En in het midden zonder instrument. Want deze artiest was ook een zanger. Met een uit duizenden te herkennen stem. Dus zijn naam hoefde helemaal niet op de cover van deze in 1973 verschenen elpee te staan. Als de naald gezakt was in de groef van Blue Ridge Mountain Blues, het eerste nummer van kant 1, dan wist je het vrijwel meteen. 

Arranged and produced by John Fogerty staat onderaan op de achterkant. We zien hem daar op de rug. Zittend op een steiger in het halfduister. Een gitaar in zijn handen. De benen bungelend boven een roeiboot. Twaalf nummers staan er op de plaat. Oude countryliedjes, wat blues, enkele traditionals. Alles zelf ingespeeld, maar niets zelf geschreven. 

De hoesafbeelding bij dit stuk is niet van de eerste persing. Op die elpee zie je meer van de omgeving. Meer ruimte. Meer lucht. Meer van de donkere heuvel. Voor het kleinere formaat van de cd werd de door zijn broer Bob Fogerty genomen foto bijgesneden. De naam van John Fogerty staat nu wel op de voorkant. The Blue Ridge Rangers is nog slechts een albumtitel. 

Fogerty had het in 1973 wel even gehad met Creedence Clearwater Revival. Zijn broer Tom Fogerty en de andere bandleden Stu Cook en Doug Clifford wilden meer invloed. Uiteindelijk kregen ze met Mardi Gras hun zin; een waardeloos afscheid van een geweldige band.

De platen van Creedence Clearwater Revival zijn te situeren in het zuiden van de Verenigde Staten. Vooral in de moerassen van Louisiana: Bayou Country. Best raar, want CCR kwam uit San Francisco, Californië. Dus helemaal niet Born On The Bayou. Maakt het wat uit? Helemaal niets! Althans, niet bij de fenomenale John Fogerty. Op The Blue Ridge Rangers zoekt hij het helemaal aan de andere kant van de Verenigde Staten. In de Appalachen om precies te zijn, waar de Blue Ridge Mountains onderdeel van uitmaken. 

De hoes is een blauwdruk voor bluegrass geworden. The Steep Canyon Rangers, The Farm Hands en Greensky Bluegrass, ze kopieerden allemaal dat beeld met silhouetten tegen een blauwe lucht. En als het geel of oranje van de opkomende, dan wel ondergaande zon ontbreekt, nou, dan zet je gewoon knalgele letters op dat blauw.

The Steep Canyon Rangers komen uit North Carolina. Over een loopbaan in de muziek hadden ze nooit nagedacht. Ze kenden elkaar van school en speelden voor het plezier. Voor het eerst in 1999. Ze kregen het er steeds drukker mee. Totdat ze beseften dat het meer was dan zomaar een hobby. Het titelloze derde album verscheen op Rebel Records en met een plekje bij dat vermaarde label tel je mee in de bluegrass. 

The Farm Hands spelen bluegrass in dienst van God. Gospelliedjes dus. Over de deugden van hard werken. Over wijze vaders die hun zonen door het donkere bos loodsen, recht in de handen van de almachtige. Het gaat over mannen die dakloos zijn geworden. Alles kwijt, behalve het geloof in Jezus.

Met gele letters op een blauwe achtergrond heb je nog geen groen heelal. Maar toch: Greensky Bluegrass. Groene lucht, blauw gras, leuke bandnaam natuurlijk. De band werd twintig jaar geleden opgericht in Kalamazoo, Michigan. Is het een rockband die bluegrass speelt? Of een bluegrassformatie die rock brengt? In ieder geval is de dobro aangesloten op een Marshall-versterker. Verder weten ze het zelf ook niet. Oftewel, ze vinden het antwoord totaal onbelangrijk.

John Fogerty – The Blue Ridge Rangers (1973)
Steep Canyon Rangers – Steep Canyon Rangers (2004)
The Farm Hands – Dig In The Dirt (2016)
Greensky Bluegrass – Stress Dreams (2022)