Vanaf 7 mei is Daniel Young weer in Nederland voor een tournee. De singer-songwriter, gitarist en geluidstechnicus neemt M. Horton Smith (steelgitaar, elektrische gitaar en piano) mee. Dat is goed nieuws, want Smith speelt een niet onbelangrijke rol op het nieuwe album Another Golden Hour (eigen beheer). Vooral als steelgitarist. Een instrument waarop trouwens ook Dylan Schorer (tevens elektrische gitaar) actief is op deze plaat. Het avondlicht waarop de ondergaande zon ons ook op dit moment weer dagelijks trakteert is leidend geweest tijdens de opnamen. In die gouden gloed laafden de meer…




Voor Nieuwsblad van het Noorden interviewde ik in 1987 samen met collega Max Palfenier de onlangs op 82-jarige leeftijd overleden Jan Donkers. De journalist, auteur, radiomaker en kenner van Amerikaanse popmuziek was toen 44 en net terug van een jaar in Austin, Texas, waar
Een stampende song in de stijl van Waylon Jennings en Johnny Cash was de eerste kennismaking met
Laten we er niet omheen draaien: we hebben allemaal behoefte aan betere tijden. Of Better Times (eigen beheer) die kan bewerkstelligen, dat is zeer de vraag. Maar met dit album van
De Britse singer-songwriter
‘I ain’t crying over you – these are tears from a smoke filled room,’
Dit is weer eens zo’n album dat in het grote aanbod ten onder dreigt te gaan: West Coast Gold (eigen beheer) van
White Duck wordt in Fond du Lac, Wisconsin opgericht door Don Kloetzke, Paul Tabet en Mario Friedel, inwoners, en de uit Lubbock, Texas afkomstige broers Rick en Lenny Fiel. Hun zelfgetitelde debuutelpee is in 1972 een fraaie beatleske baroqueplaat, bomvol heerlijke melodieuze popliedjes. Maar kort na de release verlaten de frontmannen, de broers Fiel, het schip. Kloetzke (zang, gitaar, piano), Friedel (zang, gitaar) en Tabet (drums, zang) besluiten, hoewel nu een andere groep, onder dezelfde naam door te gaan. Bij hen voegt zich een 20-jarige singer-songwriter uit Indianapolis, Indiana, die
‘Gonna be a darkness’, zongen The Jawhawks in 2018. Gelijk hadden ze, en vandaag werd het nóg donkerder. Jan Donkers, aartsvader van onze muziek, is er niet meer. Hij kon het dus tóch, definitief afscheid nemen. Na een ongebruikelijk lange radiostilte was hij ruim tien jaar geleden, zeventig inmiddels, opeens weer op de radio. Niet op een officiële zender, daar had Jan zijn buik van vol. Andersom ook, sinds de komst van de ‘zendercoördinatoren’, die alles wat geen honderdduizend luisteraars trok meedogenloos uitroeiden. Wat maakte het uit. Het ging erom dat Gonzo terug was. Voor de zoveelste 