Over Zachary Lucky’s vorige album The Wind waren we eind 2024 zeer te spreken. Nu zijn er The Lost River Sessions (Wroxton Recordings), opgenomen in een schuur in Bowling Green, Kentucky (en de laatste twee nummers voor een zaal met publiek, ook weer in Bowling Green). Lucky is een Canadees, net als Gordon Lightfoot, waar hij qua stem en muziek best wat van wegheeft, net als van Jesse Winchester en Kris Kristofferson, en Richard Shindell trouwens, en de voormalige Altcountry.nl-favoriet Richard Stooksbury (helaas allang verdwenen uit de muziekwereld, maar gelukkig nog steeds te vinden op Spotify). Tussen al die coryfeeën laveert dus de jonge Zachary Lucky, en hij weet zich prima staande te houden. The Lost River Sessions zijn qua begeleiding nog spaarzamer dan The Wind. We horen alleen de gitaar van Lucky en de alom aanwezige, maar nooit opdringerige dobro van Miles Zurawell. En natuurlijk de zeer welluidende, donkere en doorleefde (hoewel nog geen dertig!) stem van Lucky. Net als zijn illustere bovengenoemde voorgangers schrijft en zingt hij over de dingen die hij om zich heen ziet en meemaakt. Everywhere A Man Can Be gaat over alle mooie plaatsen die hij als rondtrekkende troubadour aandoet: van St. John’s in Newfoundland via Saskatchewan naar Alberta en New Brunswick. Alleen in het hoge, bevroren noorden was hij nog nooit, ‘but I know someday there I’ll be’. Jasper is het verhaal van een cowboy die een blauwtje loopt bij een schoonheid aan de bar, want ‘they always leave me / those priarie boys they’re like the wind’. In Sunday Morning At The Dragstrip vertelt Lucky nostalgisch over hoe hij vroeger met z’n vader naar de dragraces ging kijken: ‘just to be that young / and feel that free / standin’ right next to the track’, enfin, lees zelf maar mee met de teksten op Bandcamp.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie