Een concert cadeau krijgen van je jongste zoon is op zichzelf al leuk. Maar als het dan ook nog eens een onverwacht goed optreden blijkt te zijn, maakt dat het onvergetelijk. Het overkwam me afgelopen maandag in de Tolhuistuin in Amsterdam. De artiest die daarvoor verantwoordelijk was: Kaitlin Butts.
De in Oklahoma opgegroeide Butts beleefde in 2025 een fantastisch jaar toen haar song You Ain’t Gotta Die (To Be Dead to Me) viraal ging op TikTok. Daardoor kon ze optreden als voorprogramma van megacountryster Lainey Wilson en kreeg ze een contract bij het prestigieuze Republic Records. Maandag stond ze echter als hoofdact op het podium, in het kader van haar European Cowgirl Experience-tour.
In het voorprogramma stond de voor mij onbekende Meels, het alter ego van de Californische Amelia Einhorn. Dat viel allerminst tegen. Meels trad voor het eerst op in Europa en was daar zichtbaar blij mee. Een goede zangeres, begeleid door gitarist Jackson Craig. Naast eigen nummers speelde ze covers van The Beatles en Dolly Parton, plus een schitterende versie van Neil Youngs Harvest Moon.
Maar dan de opkomst van Butts — die is al bijzonder. De vier bandleden (elektrische gitaar, bas, drums en fiddle) betreden het podium en beginnen te spelen: een langzame versie van Bang Bang (My Baby Shot Me Down), de hit van Cher uit de jaren zestig. Na een halve minuut verschijnt ook Butts ten tonele en valt direct in. Ze is, laten we zeggen, nogal luchtig gekleed. Dat geldt trouwens ook voor violist Lane Hawkins, die alleen een tuinbroek draagt. Goed voorbereid, zo blijkt later, want de temperatuur loopt in die kleine anderhalf uur flink op.
Butts is een rasperformer. De show is strak en professioneel, maar tegelijk vol bezieling. Ook haar praatjes tussendoor zijn sterk; ze vertelt openhartig persoonlijke verhalen. Bijvoorbeeld over de narcistische persoonlijkheid in de ‘batshit crazy’ familie waarin ze opgroeide, wat ten grondslag lag aan het nummer Blood (geschreven met Angaleena Presley). Of over de impact van alle aandacht na haar virale hit, en hoe op kwetsbare dagen — zo eens in de vier weken — juist dat ene negatieve onlinecommentaar hard kan binnenkomen. 
En dan zijn er natuurlijk de songs zelf: een schitterende uitvoering van de traditional In the Pines, daarnaast Hunt You Down, Come Rest Your Head (On My Pillow) en What Else Can She Do. Halverwege de set speelt Butts twee nummers solo, maar ook dan weet ze moeiteloos de aandacht vast te houden.
Duidelijk wordt dat de toekomst van de countrymuziek bij Kaitlin Butts in goede handen is. Mooi dat wij als Nederlands publiek daar weer eens van kennis hebben kunnen nemen. Een extra bonus van de avond was dat mijn zoon kon zien dat country niet uitsluitend is voorbehouden aan oude witte mannen.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie