De titel Nine Ten Thirty (Back 9 Records) is de postcode van South Pasadena, een plaats met zo’n 25.000 inwoners bij Los Angeles. Route 66 loopt erlangs. Met die cover eindigt Brad Colerick zijn album, nadat hij elf eigen liedjes heeft laten horen. Hij begint met het titelnummer, waarin we leren dat het een plaatsje is dat uitgetekend had kunnen zijn door Norman Rockwell. De wilde papegaaien die er rondvliegen zijn ook te horen. De stem van Colerick haalt het nummer als vanzelf naar cowjazz. Dat valt ook op Watercolor op, want er is beslist een meer…

Tony Joe White werd op 24 oktober opgezogen door het grote moeras dat het hiernamaals heet. Voor eens en voor altijd verdwenen. Kort voor zijn dood verscheen Bad Mouthin’ (Yep Roc Records/V2). Valt er nog iets nieuws te vertellen over die nieuwe plaat? Nee, eigenlijk niet. Hij had de Stockholm Blues. Hij had de Sundown Blues. Hij had de Rich Woman Blues. En nu hebben we allemaal de blues. Want Tony Joe zien we niet terug. Zijn broeierige gitaarspel en donkerbruine stem waren voldoende om af te dalen in de swamps van Louisiana, zo meer…

Hard werken en dan die zweetlucht meenemen naar de plaatselijke kroeg, dat is de essentie van Bottle Rockets. Dat waren de slotwaarden van de recensie van het drie jaar geleden verschenen South Broadway Athletic Club. Nee, natuurlijk ging het op dat album niet om zweetdruppels die vallen op een handdoekje dat is gedrapeerd over een toestel in de fitnessroom, maar om het zweet dat in de bilnaad staat van de arbeider. Op Bit Logic (Bloodshot Records/Bertus) duikt de beste barband van deze planeet in de moderne tijd, ook al gaat dat meer…

And Then There Were Three, zo noemden Tony Banks, Mike Rutherford en Phil Collins het negende studioalbum van Genesis, nadat Steve Hackett de Britse band had verlaten. Dat moest ik ook even opzoeken hoor, want in 1978 had ik geen enkele belangstelling voor de progrock van deze band. Daarvoor ook niet. En daarna ook niet. In 1978 hield ik al van wat we tegenwoordig altcountry noemen, in die tijd hadden we het nog over countryrock. Een beetje een rare inleiding om te komen bij 3 (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Cody Canada and the Departed. Ook meer…

Lowray staat voor powerpop uit St. Paul, Minnesota. Uit die stad komt Daniel Fowlds (zang, gitaar), die de Britse drummer James Irving overhaalde naar de Verenigde Staten te komen. Op Friends and the Fakers (eigen beheer) vallen fijne zanglijnen over elkaar, soms is die tweede stem van een gast, vaker is het Fowlds zelf. De herinnering aan 8 Track Tapes gaat gepaard met glanzende gitaarlijnen. Jeff Victor (Honeydogs) zit achter de toetsen op het nummer. Posies, Cavedogs en Dwight Twilley zijn namen die opkomen bij de pure pop van dit album. Het duo Fowlds-Irving schreef meer…

Garrick Rawlings was enkele jaren roadmanager van Ramblin’ Jack Elliott. In die tijd begon hij zijn eigen liedjes te spelen en verzorgde hij regelmatig het voorprogramma van de legendarische folkartiest. De twee kwamen elkaar tegen in Los Angeles, waar Rawlings zijn geluk wilde beproeven na omzwervingen door heel Amerika. De gitarist speelde daarvoor hardrock en blues, maar het door Rick Shea geproduceerde album Garrick Rawlings (Peloponnese Records) is van een andere orde. Dit is americana van een rambler, een man die ook in meer…

Blijven vechten, want dat is wat het leven de moeite waard maakt. Dat is de boodschap van Immortal Americans (Cornelius Chapel/Sonic Rendezvous) van Austin Lucas. Het titelnummer gaat over outsiders die altijd de schuld krijgen. Gaandeweg in het leven ontdekken ze dat ze niet de enigen zijn. Ze vechten en worden sterker. Het is het verhaal van Lucas zelf. Hij streed de afgelopen jaren op diverse fronten: zijn relatie liep stuk; hij liet de fles staan; hij verliet zijn platenmaatschappij; hij vond een knobbeltje bij zijn nieuwe vriendin op de allereerste meer…

Oplettende bezoekers van Ramblin’ Roots zagen tijdens het optreden van Garrett T. Capps dat diens gitarist Roland De La Cruz een T-shirt droeg met daarop de naam D.T. Buffkin. Van die net als Capps uit San Antonio, Texas, afkomstige artiest verscheen de cd Saturday Night Sunday Morning (Shotgun House Records). Dat is ook al zo’n eigenwijs plaatje op hetzelfde label als de laatste van Capps. De La Cruz is de gitarist in de band van Buffkin (ritmegitaar, orgel). De hoesfoto geeft de sfeer van het album aardig weer. Dit is muziek voor donkere meer…