Liefst vier jaar werkte de Duitse band Garda aan Odds (KF Records/Hometown Caravan) en het resultaat is ernaar. De complexe structuren zuigen de luisteraar op. Met de ruggensteun van orkestrale elementen (snaarinstrumenten en blaasinstrumenten) wordt een donkere laag neergezet, waaruit gitaar, percussie, vibrafoon, piano en steelgitaar oplichten en dan weer doven. De band speelt graag met contrasten. Als we hier voor de gemakkelijke weg kiezen, dan halen we er simpelweg American Music Club bij om een idee te geven meer…

The Dirty Truckers. Die naam waren we wel eens tegengekomen, al struinend over de achterafweggetjes van het wereldwijde web. We hadden ze laten rijden zonder er echt aandacht aan te schenken. Zullen wel volgen in het spoor van Drive-By Truckers, zo veronderstelden we. Een misvatting. ‘Best Of’ (Rum Bar Records/Sonic Rendezvous) laat namelijk een ander geluid horen. The Dirty Truckers volgen het spoor van The Replacements. En verdorie, ze zijn een geweldige vervanging. Maar liefst 22 nummers staan er op deze compilatie. Als 18-wheelers donderen meer…

Rolling Stone nam Lynn Taylor & the BarFlies in maart van dit jaar op in de maandelijkse lijst van 10 nieuwe countryartiesten die je moet leren kennen en beschreef de muziek als volgt: Jimmie Dale Gilmore and Wayne Hancock honky-tonk fused with electrified Neil Young-meets-Deer Tick alt-folk. Wij houden het op Johnny Dowd die zijn verhuiswagen naar Nashville heeft gereden. Taylor zingt namelijk net zo beroerd als de voormalige verhuizer en dat vinden we hier helemaal geweldig. Staggered (eigen beheer) klinkt hoekig als een scharende aanhanger die meer…

Carl Broemel doet na 4th Of July opnieuw iets anders dan in zijn rol als multi-instrumentalist bij My Morning Jacket. Het titelnummer van Wished Out (Thirty Tigers/Bertus) is witte soul. Omfloerste zang. Slaggitaar. Bluesy gitaar. Discobubbels. En door die witte wolken prikken flarden jazz. Op Malibu Shadow zingt de Amerikaan als een Engelsman. Starting From Scratch is tamelijk onweerstaanbare, moderne popmuziek. De soepele zang van Broemel houdt het midden tussen Marlon Williams en Robbie Williams. De gitaren lopen kriskras door het meer…

The Devil Makes Three kan meer dan rauzen. Zoveel wordt duidelijk op Chains Are Broken (New West Records/PIAS). Het trio uit Santa Cruz, Californië, nodigde deze keer ook drummer Stefan Amidon uit in de studio. Live was hij er al vaak bij, maar niet op de platen. De ritmes die hij neerlegt hebben het geluid meer naar de pop opgeschoven. Dat pakt bijzonder goed uit. Zoals gezegd, de band kan meer dan rauzen. Direct al op het titelnummer, waarmee wordt afgetrapt, valt het ruimtelijk opgenomen gitaarspel op. En ook al draagt een van de liedjes de meer…

Pakkende melodieën. Pakkende teksten. Instrumentalisten die daar wat mee kunnen. Een bezielde zanger. Dat is genoeg voor een geslaagde plaat in het rootsgenre. Tom Peterson levert dat met zijn begeleiders allemaal in ruim voldoende mate op Black Hills Gold (MoonHouse Records). De uit South Dakota afkomstige singer-songwriter is er een in de meest letterlijke betekenis van het woord. Peterson zingt en schrijft de liedjes; de instrumenten laat hij aan anderen. Chris Gage heeft daarbij de hoofdrol als multi-instrumentalist en producer. Dat van meer…

Voor fijne indiepop moet je nog altijd in Portland, Oregon, zijn. Subterrene (Incident Recordings) van Casey Neill & the Norway Rats is weer eens zo’n plaatje dat herinneringen oproept aan R.E.M. en dat is misschien ook niet zo raar, want een van de gasten is Peter Buck. Neill heeft al heel wat albums gemaakt en hij is ook actief bij Minus 5. Daar trof hij Buck en Scott McCaughey, die met Young Fresh Fellows Portland mede op de kaart zette. Chet Lyster (Eels) produceerde deze gelaagde plaat, waaraan ook leden van Decemberists en Death Cab For Cutie meer…

De Canadees Ben Kunder tracht een beter mens te zijn. Voor zichzelf. Voor zijn vrouw. Voor zijn kinderen. De liedjes op Better Human (Comino Music) handelen over het harde werk dat daarvoor nodig is. Proberen om de juiste dingen te doen, het is bijna een dagtaak voor Kunder. De donkerte krijgt nauwelijks vat op hem; hij is negen nummers lang bezig met de juiste instelling te tonen. Kunder omgeeft zich met een mantra waar hij moed uit put, zodat negatieve gevoelens geen kans krijgen. Maar helemaal gek is hij natuurlijk niet. ‘We all need the meer…

‘Het zou me niet verbazen als de Treetop Flyers groot gaan worden’, schreef Hugo Vogel hier vijf jaar geleden in zijn recensie van het debuut The Mountain Moves. Groot zijn ze niet geworden, maar zoals zo vaak het geval is zegt dat niets over de muziek. Fijnproevers met een beetje soul in hun donder kunnen namelijk hun voordeel doen met de nieuwe van deze band uit Londen. Treetop Flyers (Loose Records/Bertus) begint met het instrumentale Fleadrops en aan alles is af te meten dat het met zin in elkaar is gezet. Maar pas op het tweede nummer, Sweet Greens & Blues, dient meer…

Niet buitengewoon origineel, maar wel echt goed. Dat was vorig jaar de slotzin van de recensie van Faithfull Satellite van The Black Sorrows. Laten we deze keer bij de bespreking van Citizen John (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) maar met die zin beginnen. Veel verandert er niet bij de band rond Joe Camilleri. Dat valt ook niet meer te verwachten na al die jaren gedegen werk te hebben afgeleverd. Vaak wordt de muziek van de Australiërs omschreven als bluesrock, maar daarmee doe je ze geen recht. Ja, Do I Move You is blanke blues. Maar meer…