Elf jaar geleden recenseerden we Rule The World van Max Gomez, een album dat verscheen op het toonaangevende New West Records. Het verdict: een belofte, maar dan moest hij wel het zoete uit zijn liefdesliedjes halen. Op Memory Mountain (Marveltone Records) lost hij de belofte volledig in. De singer-songwriter uit Taos, New Mexico, klinkt volwassener; zijn stem vliegt niet meer de hoogte in om een romantische snaar te raken. Het titelnummer schreef hij samen met Michael Martin Murphey, ze halen herinneringen op aan dromen uit de kindertijd en hoe een gitaar meer was dan alleen maar meer…

Op Find It Where I Can gaat het over ‘home away from home’ en het laat zich niet moeilijk raden waar dat is. Dit is honky tonk voor honky tonks. Alle eenzame mannen zullen hun geluk niet op kunnen als Sunny Sweeney er komt optreden. En alle getrouwde mannen zullen moeten oppassen dat ze niet te enthousiast worden, want wie weet zijn ze dan spoedig ook alleen. Sweeney en haar begeleiders gaan in de aanval op Rhinestone Requiem (Aunt Daddy Records/Thirty Tigers). Op Diamonds And Divorce Degrees zou de complete band het liefst van het podium springen om de hele houten dansvloer onveilig te meer…

Op de website van Selken staat dat No Depression ooit schreef dat de liedjes van Heather Styka de indruk wekken ‘alsof je in haar dagboek gluurt’. Of dat een aanbeveling is, daarover zullen de meningen verschillen. Na tien jaren als folkzangeres te hebben rondgereisd breekt voor de zangeres uit Chicago een nieuw avontuur aan als Selken. Op The Winds (Kite Stripe Records) laat ze zich meevoeren door glinsterende wolken van geluid die worden voortgebracht door synthesizers. Daarvoor is haar compagnon JG Shadid (tevens gitaar en zang) verantwoordelijk. De aanzwellende klanken echoën meer…

Lloyd Maines opent met zijn streken dit heerlijke album. Hij is op pedal steel en dobro te horen op drie van de negen nummers op Half An Hour From Wherever (egien beheer) van The Slash Pine Drifters. Dat is een gezelschap uit Florida rond de Texaan Dusty James. Die schreef zeven nummers, de andere twee zijn covers van Uncle Tupelo (Sauget Wind) en Richard Dobson (Forever, For Always, For Certain). Dat liedje van Uncle Tupelo over ‘a long way to heaven, a short way to hell’ wordt in stijl uitgevoerd met luidruchtige passages. Net zoals dat het geval is op Lays Me Low, waar de klaaglijke zang wordt meer…

Het artwork van het nieuwste album van Nick Shoulders past helemaal bij zijn vorige platen die al eens aan bod kwamen in deze aflevering van de rubriek over albumhoezen. Op Refugia Blues (Gar Hole Records) gaat de singer-songwriter, illustrator, beeldend kunstenaar en labeleigenaar uit Fayetteville, Arkansas, ook onverdroten door met het etaleren van zijn kritische blik op de tradities van de zuidelijke staten in het algemeen en het ambacht van countryartiest in het bijzonder. En passant behandelt hij grote vraagstukken die de hele wereld aangaan, zoals in de a capella gebrachte opener Apocalypse Never. Hij meer…

De Texaanse singer-songwriter John Baumann omschrijft zichzelf als ‘just a guy on a rock in space’. Met die steen bedoelt hij de aardbol. Dat maakt al duidelijk dat hij op Guy On A Rock (eigen beheer) wars is van grootspraak. Best prettig, want er zijn al zoveel artiesten met een ego dat het hele heelal omvat. Baumann toont zich van de bescheiden kant. Iets wat natuurlijk ook al blijkt uit het feit dat hij in de band The Panhandlers samenwerkt met collega’s, die toch ook concurrenten zijn. Hij deelt het podium en de aandacht graag. Dat alles neemt niet weg dat hij Guy On A Rock toch tamelijk groots begint meer…

Haar man Otis Gibbs zit op de Dam in Amsterdam op de hoesfoto van zijn nieuwste album, Amy Lashley blijft liever thuis. Optreden doet ze slechts bij hoge uitzondering. Blijkbaar heeft ze dat niet nodig om toch af en toe overtuigende albums te maken. Flatland Blossoms (eigen beheer) is er weer zo een. Ze heeft een prachtige zangstem, uitstekend geschikt voor (alternatieve) country. Puur natuur; ze zingt zoals ze gebekt is. En ze heeft de beschikking over dezelfde begeleiders als haar man. Dat zijn dus Thomm Jutz op gitaar, Dave Jacques op bas, Lynn Williams op drums en meer…

‘Alle duiven op de Dam, sja la la lie, sja la la la / Ja die weten hoe het kwam, sja la la lie, sja la la la / Want ze zaten op je schoot, sja la la lie, sja la la la / En je gaf ze stukjes brood, sja la la lie, sja la la la’. Zeg nou niet dat Gert en Hermien niet thuishoren op deze site, want Gert Timmerman scoorde in 1963 een hit met Ik Heb Eerbied Voor Jouw Grijze Haren, geschreven door de Belgische cowboy Bobbejaan Schoepen. Nou dan… Die naam duikt nu trouwens al voor de tweede keer dit jaar op, lees dit stuk over Blue Gene er nog maar eens op na. Afijn, die duiven op de Dam brengen ons bij Otis Gibbs. Want zie hem meer…