Joe Camilleri zit al vijftig jaar in de muziekbusiness. De Australiër maakte in de jaren 70 naam met Jo Jo Zep & The Falcons. Op zijn cv staan 48 albums, waarvan Faithful Satellite Rootsy/Sonic Rendezvous) de twintigste is met The Black Sorrows. Die band zou je kunnen omschrijven als de beste bewegende jukebox van de wereld. Het eigen repertoire lijkt altijd wel op iets anders uit de popgeschiedenis. Maar het zijn wel eigen liedjes. Knap geschreven bovendien door Camilleri en diens vaste partner als songschrijver Nick Smith. Na een deftig intro meer…

Na het slappe Jesse Sings Kinky (Friedman) van drie jaar geleden is dit weer eens een knaller van jewelste van Jesse Dayton. The Revealer (Blue Elan Records) is een gitaarplaat. The Revealer is een liedjesplaat. Die combinatie is heilig, ook al denkt niet iedereen er zo over, zo blijkt op Holy Ghost Rock N Roller. Want dit is muziek van de duivel, zo horen we daar. Klinkt alsof Jimmy Swaggart zijn neef Jerry Lee Lewis een trap onder zijn hol geeft, die daarna angstig de toetsen uit zijn piano timmert. Daddy Was A Badass is een stoer liedje over meer…

Chaos. Verwarring. Wanorde. Meer chaos. Meer verwarring. Meer wanorde. Haat. Woede. Elektroshocktherapie. Er moet morfine aan te pas komen om de pijn te verzachten op Little Seeds (New West Records/PIAS) van Shovels & Rope. Het echtpaar Cary Ann Hearst en Michael Trent heeft altijd chaos gecreëerd, nu zitten ze er helemaal middenin. Onverwachte gezinsuitbreiding en andere omstandigheden die zijn aangekomen. De vader van Trent bleek alzheimer te hebben en daarom trokken ook diens ouders in bij het stel. De chaoscountry meer…

De Amerikaanse Burgeroorlog smeult nog altijd als een Wildfire. ‘I was born a southern son / In a small southern town where the rebels run wild / They beat their chest and they swear: we’re gonna rise again.’ Het zijn moedige woorden van de man met mandoline. Andrew Marlin vormt samen met Emily Frantz (viool) de kern van Mandolin Orange. Ze komen uit North Carolina en zijn niet bang voor vervelende lui die verkeerde vlaggen laten wapperen. Blindfailer (Yep Roc Records) is daarmee een betekenisvolle release. Maar dat niet meer…

Met jonge gasten als deze Jonah Tolchin is er volop toekomst voor rootsmuziek, zo was de conclusie van het uitstekende Clover Lane twee jaar geleden. Na Thousand Mile Night (Yep Roc Records/V2) blijven we bij die woorden, ook al zijn we deze keer iets minder enthousiast. Er zijn namelijk wel wat kanttekeningen te plaatsen bij de nummers. Bijvoorbeeld dat ze een beetje blijven hangen in een wat al te onduidelijk repeterend stramien. Losjes gespeeld, dat is altijd een pre, maar dat versterkt in dit geval het non-descripte karakter. Tolchin is een meer…

Het jaar nadert zijn einde. Op heel veel sites staan al jaarlijstjes. Veel te vroeg als je het mij vraagt. Tellen al die albums die deze maand worden uitgebracht niet mee? Maar ach, ik moet niet zeuren. Zelf maak ik er ook een potje van. Op een andere manier valt namelijk niet te verkopen dat pas nu de recensie van Dori Freeman (Free Dirt Records/Music & Words) op deze site verschijnt. Elders werd het album al in de eerste maanden van dit jaar besproken. Dat we niet alles kunnen bespreken is logisch, maar een stukje over deze cd mag toch meer…

Voor het verhaal over The Opposite Of Time (Sunnyside Communications) dienen we terug te gaan in de tijd. Naar de periode dat Brian Cullman als tiener rondhing in de rockclubs van New York. Daar ontmoette hij Danny Fields, die diverse rollen vervulde in de muziekbusiness. Die bracht hem in contact met mensen als Iggy Pop, Nico en vele anderen. De jonge Cullman trok naar Londen om te zien wat daar gebeurde en raakte er bevriend met Nick Drake, Sandy Denny en John Martyn. Terug in New York speelde hij in OK Savant, waarin ook meer…