De Texaanse rocker Bobby Fuller werd in de zomer van 1966 dood aangetroffen in een auto voor zijn appartement in Los Angeles. Moord? Zelfmoord? Het werd nooit duidelijk. Het inspireerde Chuck Prophet tot een stampend werkje dat het titelnummer werd van zijn nieuwste album. Op Bobby Fuller Died For Your Sins (Yep Roc Records/V2) vallen nog meer doden te betreuren. In Bad Year For Rock And Roll kijkt de artiest terug op het rampjaar 2016. De afsluiter Alex Nieto handelt over de door een regen van politiekogels gevelde inwoner van meer…

Songtitels als I Don’t Want To Play Guitar Anymore en Farewell To The Good Times doen het ergste vrezen. Is Alejandro Escovedo aan het eind van zijn latijn? Is de man die moest zien te dealen met hepatitis C het overlevingsgevecht moe? Hij zingt er op heel veel nummers van Burn Something Beautiful (Fantasy Records/Bertus) over. Op de opener gaat hij Horizontal. De harde garagerock met een vlammende gitaar die over de bodem kronkelt eindigt in distortion. Is dat direct al het einde? Niets ervan. Op Heartbeat Smile springt de man die meer…

Op Davey’s Cornet (eigen beheer) zingt Tom Shed over posttraumatische stressstoornis en andere problemen waar oorlogsveteranen tegenaan lopen. Zo gaat het titelnummer over een soldaat uit de Eerste Wereldoorlog. De uit Florida afkomstige singer-songwriter schrijft bij voorkeur over waargebeurde verhalen. Zijn liedjes gaan over orkanen, allesverwoestende branden of een politicus uit Florida die in 1953 werd doodgeschoten door zijn zwarte minnares (Bolita Sam). Fear gaat over de verlammende uitwerking van angst. Draw The Line is een humoristisch liedje over meer…

Country en soul zijn altijd de peilers geweest waar Jim Lauderdale op heeft vertrouwd. Daarmee kun je een behoorlijk breed repertoire neerzetten, zo heeft hij wel bewezen. En in het geval van Lauderdale ook een veelomvattend oeuvre. London Southern (Proper Records/Bertus) is zijn nieuwste album. En dat is een bijzonder geval. Want de focus ligt deze keer op zijden soul. Dat wordt wel duidelijk op Different Kind Of Groove This Time, een titel die letterlijk valt te nemen. Op dit samen met John Oates geschreven werkje is het duidelijk de meer…

De driestemmige harmonieën van Snowapple op het album Tracks (ZIP Records/Rough Trade) trekken een grillig spoor langs ongewone vergezichten. De buitenissige samenzang wordt opgetild door wonderlijke arrangementen die een muzikale wereldreis bieden die zinsbegoochelend is. De kern van de Nederlandse formatie bestaat uit Laura Polence (zang, piano), Una Bergin (zang, mandoline) en Laurien Schreuder (zang, gitaar), die respectievelijk folk, jazz en opera als achtergrond hebben. Samen met de begeleiders reizen ze met meer…

Travis Green heeft een enorme voorsprong op de concurrentie. Geboren en getogen in Austin, Texas, hoefde hij maar een paar hoeken om te slaan om de muziek uit de honky tonks te horen stromen. De 27-jarige artiest legt met A Little Too Late (eigen beheer) een heerlijk plaatje neer dat liefhebbers van Damon Bramblett en Jesse Dayton niet aan zich voorbij kunnen laten gaan. Bijzonder: de Texaan liet de Noor Kid Andersen de rol van producer vervullen. Uitstekende keuze, want de bluesgitarist heeft voor elk liedje de juiste licks. Green vliegt meer…

One More Song (Blue Elan Records) is, gaap, een nogal overbodig album. Jack Tempchin haalt elke vorm van beweging uit Slow Dancing. Dansen en stilstand gaan moeilijk samen en we voelen geen enkele behoefte om het toch te proberen. Als we Slow Dancing willen horen, halen we de elpee van Funky Kings uit 1976 wel weer eens uit de kast. Het volgende nummer Singing In The Streets kennen we ook al van die plaat. Deze versie voegt, gaap, niets toe. We zouden het in deze recensie kunnen hebben over de rol die Tempchin speelde in de meer…

De albumtitel Duende (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) lijkt me iets teveel eer voor de waar die The Band Of Heathens in petto heeft op het nieuwste album. Kippenvelmuziek is het namelijk niet. Het heeft wel soul, maar hooguit aan de oppervlakte, zoals de meeste popmuziek trouwens. In de jaren 70 zouden meerdere nummers de hitlijsten in hebben gekund. Het met wat gefluit en een lekker slaggitaartje aangeklede How Deep Is Love zou een kandidaat zijn geweest. En anders Trouble Came Early wel. De gitaren gaan in standje meer…

Tift Merritt herbeleeft op Stitch Of The World (Yep Roc/V2) de emoties die horen bij een relatie die stukloopt. Ze is er voorlopig wel even klaar mee, zo blijkt op My Boat. Ze heeft even niemand nodig op haar scheepje. Ze komt de nacht wel alleen door. Luisterend naar de Rolling Stones bijvoorbeeld. Een steelgitaar glijdt over het water, maar Merritt geeft niet toe. Heartache Is An Uphill Climb is een fraaie songtitel die vertrouwen wekt dat ze zich wel zal redden. Lekker slaggitaartje. Het album begint ijzersterk met Dusty Old Man waarop de gitaren meer…

Het werkstuk 4th Of July (Thirty Tigers/Bertus) van Carl Broemel is nauwelijks te rijmen met zijn rol als gitarist van My Morning Jacket. In de band van Jim James kan hij zich behoorlijk uitleven met zo af en toe epische gitaarsolo’s. Als hij in zijn vrije uren een studio opzoekt om zijn eigen nummers te creëren, gaat hij totaal anders te werk. Hij begeeft zich dan liever in een Sleepy Lagoon waar vogeltjes kwetteren. Zijn vloeiende gitaarlijnen rollen dan van organisch naar symfonisch. Weliswaar biedt het titelnummer in de tien minuten die meer…