De Amerikaanse singer-songwriter Rod Picott strooit met mooie zinnetjes in zijn liedjes. De titel van zijn nieuwste album is er zo een. Hang Your Hopes On A Crooked Nail (Welding Rod Records) is de eerste regel van het nummer Dreams. Veel van die dromen komen niet uit. Picott speelde eerst met het idee om deze plaat Rod Picott’s Circus Of Misery And Heartbreak te noemen, maar besloot uiteindelijk anders. Zijn verbroken relatie moest niet alles beheersen, als songschrijver wenst hij niet te vluchten in zelfbeklag. En als hij dat toch meer…

De omgekeerde route, zo kun je het toch wel noemen als iemand van Texas naar upstate New York verhuist om daar muziek te maken. Danny Whitecotton deed het. Wie naar Love, War And Other Mistakes (eigen beheer) luistert, moet bekennen dat het helemaal zo’n rare weg nog niet is. Want Whitecotton past met zijn folky aanpak goed tussen zijn collega’s uit het noordoosten van de Verenigde Staten. Ondertussen heeft hij nog voldoende bagage uit Texas in zijn koffer, want de invloed van mensen als Townes Van Zandt en Jerry Jeff Walker – die de meer…

Goeie zet van de Amerikaanse singer-songwriter Graham MacRae om zijn liedjes in te laten kleuren door de Britse producer David Newton. Dundrearies (eigen beheer) is daardoor meer dan zomaar een album van een liedjesschrijver met akoestische gitaar. De lichtjes melancholische liedjes van de uit Los Angeles afkomstige MacRae worden opgetild door de fijne popaccenten van Newton (Mighty Lemon Drops) op elektrische gitaar, bas, toetsen en percussie. De uitgerekte golfjes uit de keyboards van Game Changer dobberen meer…

De herfst nadert. De bladeren verschieten van kleur. Groen verandert in oranje. Tijd om de natuur in te trekken en je te verwonderen over al die pracht. Voor Israel Nash (de naam Gripka laat hij tegenwoordig weg) vormde zijn nieuwe omgeving in de heuvels rond Austin, Texas, de inspiratie voor zijn sublieme derde plaat Rain Plans (Continental Song City/Munich). Op Woman At The Well is het heel even weer John Fogerty die dient als referentie, maar voor de rest is het veeleer Neil Young op zijn allerbest (Everybody Knows This Is Nowhere) waar meer…

Geen rechtgeaarde rocker kan heen om Elvis Club (Blue Rose/Sonic Rendezvous) van The Del-Lords. En nee, dit is geen slap eerbetoon aan Elvis Presley, maar rock-‘n-roll van de straat uit New York. In de jaren tachtig maakten deze mannen al platen. Scott Kempner, gitarist in de legendarische punkband Dictators, richtte de band op. Met Eric Ambel, voorheen gitarist bij Joan Jett, had de band twee frontmannen. Nadat The Del-Lords er in 1990 de brui aan gaven, bleef Ambel actief als producer van vele altcountryplaten en was hij meer…

Met een lekker vette Stonesy gitaarlick vangt dit Light Matter (eigen beheer) van Alias Means aan. Maar past die dunne, hoge stem daar wel bij? Poeh, moeilijk hoor. Een groots zanger is deze Amerikaan in ieder geval niet, maar heel vaak vind ik dat geen enkel bezwaar. Nu dus wel. In zekere zin past die niet al te zuivere zang wel bij deze losse rootsrock die hopt van rockabilly naar moeizame pogingen het idioom van Dylan te benaderen. De begeleiders komen van I See Hawks In LA, Dwight Yoakam, The Coals, terwijl de drummer meer…

What’s In Between (Electric Moth) is een leuke cd voor mensen die in de altcountry terecht zijn gekomen via alternatieve Amerikaanse gitaarrock. De vorige plaat van Pedaljets dateert namelijk van 23 jaar geleden. Zelf heb ik het debuut Today Today uit 1988 als elpee in de kast staan. Aardige plaat, maar echt opvallen deed de band uit Lawrence, Kansas, destijds niet in het grote aanbod. Nu worden ze gezien als een missing link tussen Replacements en Nirvana en dat is helemaal niet zo’n gekke omschrijving. Voeg er nog meer…

‘Sun comes up over the hill / And climbs in the kitchenwindow / Coffee on the stove / Six a.m. again’. Het zijn de simpele dingen van het leven waarover Matt Stone zingt. Alledaagse zaken. En niet alleen op The Simple Things. Ook als hij over de grenzen gaat, zoekt hij naar gewone taferelen. Op Sweet Barcelona kijkt hij rond als de toerist die hij er is. Northern Lights (eigen beheer) is het (late) debuut van de singer-songwriter uit Californië. Het is typisch muziek voor koffiehuizen, deze folk en americana van Stone (zang, baritongitaar). Op dit meer…

Zitten we nog te wachten op een band als Dawes? Dat is de grote vraag die het derde album Stories Don’t End (Hub/Mercury/Universal) oproept. Want, euh, hadden we met punk niet voorgoed afscheid genomen van megalomane rockacts als Eagles, Fleetwood Mac en Steely Dan? Dus waarom zouden we zo’n 35 jaar later opeens weer vallen voor zo’n band? Toch was dat wat er was gebeurd met het twee jaar geleden verschenen Nothing Is Wrong. De softe classic rock van vier jonge Amerikanen op die plaat was zo gloedvol dat er meer…

Op No Depression werd hij al eens omschreven als een ‘country Badfinger’. Jody Stephens (Big Star) schijnt een fan te zijn. Geen misselijke aanbevelingen voor de Australiër Chris Pickering. Afgaande op de ep Circles (eigen beheer) kunnen we een heel eind met die loftuitingen meegaan. Zo noteerden we bij Trivia de namen van Tim Knol en Harry Nilsson omdat die door het hoofd schoten. Fraaie pop, mooie stem, pakkende melodieën. Pickering is neergestreken in Nashville en dit Circles is de tweede in een serie van drie ep’s. Vorig jaar meer…