Met Drunkard’s Daughter vertelt Diana Jones een verhaal zoals het helaas maar al te vaak gaat. De dochter van een dronkelap kiest zelf ook voor zo’n man die zijn verdriet en onvrede tracht weg te drinken. En ook al zegt ze dat ze hem zal verlaten, de kracht om dat ook werkelijk te doen ontbreekt. Museum Of Appalachia Recordings (Proper/Rough Trade) is een album met liedjes waarin tijdloze verhalen verteld worden. Jones zingt over zondaars die op genade kunnen rekenen van het thuisfront (O Sinner) en over harde werkers die meer…

Met Guy Clark had het zomaar net zo kunnen aflopen als met zijn vriend Townes Van Zandt, die in 1997 op 52-jarige leeftijd overleed na jarenlang overmatige inname van alcohol en andere drugs. Gelukkig had Guy Clark zijn Susanna die hem enigszins in toom wist te houden. De 71-jarige Texaanse singer-songwriter dankt zijn vorig jaar overleden vrouw met het schitterende My Favorite Picture Of You (Dualtone/Bertus). Op de coverfoto toont Clark een foto uit de jaren zeventig waarop ze boos het huis was uitgelopen nadat ze meer…

Blue eyed soul op zijn best staat er op The Bright Spots (New West/Warner Benelux) van Randall Bramblett. De Amerikaan maakte in de jaren zeventig deel uit van de nauw met de Allman Brothers verweven band Sea Level. Sindsdien is hij nooit gestopt met blues, rock en soul samen te voegen. The Bright Spots is een meesterlijk album zoals het eigenlijk alleen in de zuidelijke staten van Amerika kan worden gemaakt. De toetsenist (tevens saxofoon en gitaar) uit Georgia zou er eindelijk eens volop mee in de spotlichten moeten geraken. De met lichtbruine meer…

De manier waarop de Amerikaanse band David Wax Museum met Mexicaanse muziek omgaat, is anders dan wat we doorgaans horen, zoals we hier trouwens ook al verkondigd hebben tijdens de bespreking van het debuut Carpenter Bird. Op Knock Knock Get Up (eigen beheer) gaat het gezelschap uit Boston rond David Wax nog een paar stappen verder met de verkenning van nieuwe wegen. Verwacht geen stampende beat derhalve. De accordeon is niet belangrijker dan een Hammond orgel, synthesizer of Fender Rhodes. En de trompet meer…

Loom en funky met een rurale hiphopgroove, bent u daar nog? Kail Baxley levert met Heatstroke – The Wind And The War (Forty Below Records) een uiterst origineel debuut af. Met blazers en scheurende mondharmonica lijkt opener Don’t Matter To Me vooral op de ook al zo bijzondere band Red Rooster uit New York. Baxley groeide op in Williston, South Carolina, waar de beroemdste inwoner van het stadje hem op straat danspasjes leerde. Dat was niemand minder dan James Brown. Zo gek is die funky component in de relaxte rootssound meer…

Met The Fortunate Sons begint de nieuwe cd van Amy Speace sterk. De in Nashville neergestreken Amerikaanse zingt met krachtige countrystem over ‘drunks and dreamers, criers and cheaters’, personages waarin ze zichzelf verplaatst. Niet alle teksten op How To Sleep In A Stormy Boat (Continental Song City/Munich) zijn zo uit het leven gegrepen, Speace vlucht graag in mooie romantische beelden. Dan zingt ze op een sprookjesachtige manier die minder kan bekoren. Op Lullabye Under The Willow zorgen de mooie donkere streken van meer…

Toen ik nog met Matchbox-autootjes speelde, wilde ik vrachtwagenchauffeur worden. Aan het stuur van zo’n machtige truck zou ik vast en zeker de koning van de weg zijn! Waarschijnlijk had Bill Kirchen dezelfde wens. Hij bleef dichter bij die gedachte. Al 45 jaar reist hij rond de wereld op dieselbilly. Seeds And Stems (Proper/Rough Trade) is een soort overzicht van zijn loopbaan. Met Jack O’Dell (drums), Maurice Cridlin (bas) en nog wat andere gasten speelde hij zijn nummers opnieuw in. Publieksfavorieten als Mama Hated Diesels en meer…

Lekker plaatje uit Calgary voor liefhebbers van cool. De twangende gitaarnoten van The Ruminants (eigen beheer) vliegen door de ruimte als een petticoat aan de arm van een gespierde vetkuif. The Ruminants brengen country en rock-‘n-roll alsof ze in de jaren zestig teruggrijpen naar de jaren vijftig. Ultracool zijn de nummers die wel iets weg hebben van Sam the Sham & the Pharaos zoals Lift Up Your Eyes en 16 Dollars. Tamelijk rudimentair is het soms. Bloodstained Man herinnert bijvoorbeeld aan de kale rockabilly van Tav Falco. Zo meer…

Over countrysoul hebben we het de laatste jaren heel vaak gehad op deze site en bijna altijd in positieve zin. Deze keer niet. Kevin Russell probeert op Gulf Coast Museum (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) te zingen als een soulzanger, maar dat lukt van geen kant. Waardoor deze tweede cd van zijn hobbygroep Shinyribs uitdraait op een jammerlijke mislukking. Is het allemaal kommer en kwel? Nee, als Russell gewoon zijn ding doet, dan is zijn rammelende rootsrock nog altijd aangenaam. Helaas heeft de Texaan zich ten doel gesteld meer…

Het lijkt af en toe een beetje op Norwegian Wood, het instrumentale Encre De Plume dat is te vinden op de ep Venez Danser (eigen beheer) van het Canadese Oh My Darling. Aan de akoestische bluegrass en oldtime voegen de vier vrouwen uit Winnipeg deze keer een cajunsausje toe. Als ze zingen, doen ze dat in het Frans. Wie meent dat traditionele muziek niet levendig kan klinken heeft het mis. De fraaie samenzang slingert zich met krullen om het snarenspul van contrabas, banjo, viool en gitaren. Gasten zorgen voor toevoegingen meer…