‘Murphyland is where you want to be’, zingt Elliott Murphy op Murphyland. Onbekend is waar die plaats ligt. Is het in Frankrijk waar de singer-songwriter al jaren woont? Of toch in Amerika waar hij vandaan komt? It Takes A Worried Man (Blue Rose/Sonic Rendezvous) is volgens de platenmaatschappij zijn 33ste album, maar daar zitten dan ook wat liveplaten en compilaties tussen schat ik zo in. Murphy doet wat hij altijd heeft gedaan. Het titelnummer is een tamelijk kaal gebrachte cover van het bluesnummer. Angeline is zoals meer…

Laat ik deze recensie van The Other Life (Blue Rose/Sonic Rendezvous) van Shooter Jennings beginnen met een bekentenis. Ik heb de muziek van de zoon van Waylon altijd links laten liggen. Dat had waarschijnlijk veel te maken met het concert dat hij in 2007 gaf als afsluiter van het americanafestival Blue Highways. De bak herrie die hij produceerde in een steeds legere grote zaal van het Utrechtse Vredenburg joeg mij weg. Harde muziek is prima, maar alsjeblieft geen hardrock. Dat is namelijk wapperen met vette haren en broekspijpen in een laagje meer…

De titel Standards (Tapete Records/Sonic Rendezvous) zou je zomaar op het verkeerde been kunnen zetten. Er staan geen overbekende nummers op deze cd, maar nieuw materiaal van Lloyd Cole. Daar leek het lange tijd trouwens niet op. Er vloeide weinig uit de pen van de Brit die al jaren in Amerika woont. Tijdens het schrijven van een recensie van Tempest van Bob Dylan kreeg hij weer de geest. Dat album van Dylan was niet diens beste werkstuk, schreef Cole, maar evengoed kwam hij wel tot de slotsom dat de plaat wel meer…

Op het debuut Together We Are All Alone bestond Lucky Bones nog louter uit Eamonn O’Connor. De uit Dublin afkomstige singer-songwriter nam het album op in Texas met sessiemusici. Bij terugkeer in Ierland formeerde hij een echte band om die vervolgens voor de opnamen van de opvolger Someone’s Son (eigen beheer) mee te nemen naar Texas. Vooral de eerste drie nummers van deze plaat zijn erg sterk. Op She Don’t Know zijn het de fraaie zang, waarvan je je in eerste instantie even afvraagt of je nu een man of meer…

Een cd met de titel Saltflat Blues (eigen beheer) kan bijna niet anders dan muziek opleveren die schraal is als de woestijnwind. De Australiër Gus McKay maakt die verwachting helemaal waar. Op de achterkant van de hoes zien we hem lopen op de zoutvlakte. Een nietige figuur met een gitaarkoffer onderweg naar nergens in de onmetelijke ruimte. Zijn woestijnblues is net zo gebarsten als de aarde aldaar. De outback heeft een eigen geluid dat lijkt vormgegeven door de wind. Stof en fijne zandkorrels jagen door de kieren meer…

Op Murmurations (Zawinul Records/PIAS Recordings) is de Engelse band The Epstein ontsnapt aan de omschrijving altcountry. Vanaf opener Morning News is duidelijk dat ze veel Britser klinken dan op het debuut Last Of The Charanguistas. De nadruk ligt duidelijker op de avontuurlijke arrangementen sinds de komst van toetsenist Sebastian Reynolds. In de verte zijn wat trillingen uit de hoek van Ennio Morricone waar te nemen. Dat levert interessante momenten op als I Held You Once, waarin de mandoline en banjo toch nog tevoorschijn meer…

Jeroen Kant is niet de beste singer-songwriter van Nederland. Hij was lange tijd een van de smaakmakers van het door Giel Beelen gepresenteerde televisieprogramma, totdat hij de opdracht om een liefdesliedje te schrijven verknalde. Kant kwam aanzetten met een nummer dat eigenlijk vooral over zichzelf ging. Nogal ongemakkelijk voor zijn lief die nauwelijks wist waar ze moest kijken. Ook op zijn derde album De Lafaard Kapitein (Bastaard Platen/Sonic Rendezvous) toont de Brabander zich Grillig, Lastig, Listig, Nukkig. Het kiert en knarst meer…

Met de cd/dvd The Long Way Home: David Newbould And Friends Live From Austin nam de in het Canadese Toronto opgegroeide singer-songwriter afscheid van Texas om zijn geluk vervolgens te beproeven in Music City USA. Daar in Nashville nam David Newbould met lokale musici Tennessee (eigen beheer) op. De nummers werden live in de studio opgenomen; geld om heel lang een studio te boeken was er niet. Jammer? In het geheel niet! Tennessee klinkt daardoor direct, spontaan en krachtig. Newbould was er wel blij mee, want zo werden meer…

Fladderende vlinders. Luchtballonnen die het luchtruim kiezen. Heather Maloney (Signature Sounds/CRS/Munich) biedt twaalf liedjes die kleurloos zijn als helium. Het zijn stukjes muziek die opstijgen naar nergens. Misschien dat ze dienst kunnen doen op de achtergrond tijdens het mediteren, een favoriete bezigheid van deze singer-songwriter uit Massachusetts. De titelloze plaat vol als folkpop verpakte spiritualiteit is het derde album van Heather Maloney. Haar stem doet soms een beetje denken aan Tracy Chapman, maar de meer…

Chip Taylor was in 2011 voor een festivaloptreden in Noorwegen toen Breivik er zijn aanslagen pleegde. Met zijn Noorse en Zweedse begeleiders met wie hij al langer samenwerkt, nam de Amerikaan het stemmige Block Out The Sirens Of This Lonely World (Trainwreck/Rootsy/Sonic Rendezvous) op. Het is een album waarop de zon door een donker wolkendek breekt om het koude water te verwarmen. Want een mens moet hoop houden en daarvoor is Taylor de aangewezen man. Hij kruipt bijna in de microfoon. Je hoort zijn tong door het speeksel meer…