Die stem als een zomerbries past goed bij de muziek van Rich McCulley, een rootsrocker uit Los Angeles. Al ruim een decennium levert hij zo af en toe een plaat af vol lekkere liedjes met hooks en alles wat je maar kunt wensen in een stukje muziek van ruim drie minuten. Samenzang bijvoorbeeld. En een elektrische gitaar die de boel weet aan te wakkeren. The Grand Design (eigen beheer) is een album waar niets op valt af te dingen. Gewoon ambachtelijke rootsrock zoals we het graag horen. Niets meer en niets minder. De positieve noot die te danken is aan meer…

De Amerikaan Ian Fitzgerald noemt zichzelf liever een folkzanger dan een singer-songwriter. Dat is best opmerkelijk, want zelden is de behoefte om songteksten te lezen zo groot als bij zijn album No Time To Be Tender (eigen beheer) het geval is. Zijn liedjes zijn beeldend en vol betekenis. Zijn woordenpracht niets minder dan literatuur van het hoogste niveau. Fitzgerald beschrijft de valse hoop en gemiste kansen van het moderne leven. Het zijn geen meezingers, deze liedjes zonder refreinen. Maar wat zijn zijn zinnen fraai. ‘There’s a man here who’s meer…

Alles draait om een oude Volvo op de cd Buck (Cool Buzz) van de Zweed Daniel Norgren. Het verhaal rond het album begint met de aanschaf van een tweedehands Fostex recorder op een veilingsite. Norgren experimenteert wat met het apparaat en neemt geluiden op die zijn auto maakt. Daarna trekt hij er in het holst van de nacht op uit in Buck, zoals hij zijn benzineslurpende Volvo noemt. Die bijnaam heeft alles te maken met zijn bewondering voor de Amerikaanse schrijver Charles Bukowski, ook een grote drinker. Buck bevat vier experimentele meer…

Alsof ze op zullen stijgen, zoveel lucht blaast The Kingsbury Manx in de liedjes die ze brengen op hun zesde plaat. Bronze Age (Odessa Records/Munich) bevat het soort popliedjes dat met name door bandjes uit Nieuw-Zeeland in de tweede helft van de jaren tachtig nieuw leven werd in geblazen. De basis voor dit soort pop ligt natuurlijk in Engeland, want dit uit North Carolina afkomstige kwartet is duidelijk schatplichtig aan The Beatles. En omdat ze het zelf hebben over de good vibrations die ze hebben toegevoegd aan het nummer Concubine dienen meer…

De mannen van Slim Cessna’s Auto Club beginnen 27 april een nieuwe Europese tournee in Groningen met een optreden tijdens de Rhythm & Blues Night. Iets bijzonders, zo’n concert van deze Amerikanen. De band uit Denver, Colorado, geeft wilde voorstellingen waarin religie, waanzin en schuldbesef de boventoon voeren. Het verzamelalbum SCAC 102: An Introduction For Young And Old Europe (Glitterhouse Records/Munich) is een aardig voorproefje. Met 77 minuten is de cd tot de rand gevuld en daarnaast bevat meer…

Het Canadese Current Swell is een band met twee gezichten op Long Time Ago (Nettwerk/Munich). Op een aantal nummers brengen ze heel aardige westcoastrock. Op I Want A Bird doorklieft een elektrische gitaar al snel het nummer dat verder wordt gekenmerkt door samenzang zoals Dawes het ook kan. Het rustige Brad’s Song past ook in die categorie. Veel vaker echter is sprake van die vervelende zand-tussen-de-tenen-sound waarmee hele volksstammen blijkbaar weglopen. Kenmerken: geforceerde nasale zang in een poging om toch enigszins meer…

Uiteindelijk komt het toch nog goed met The Fate Of The World Depends On This Kiss (Blue Rose/Sonic Rendezvous), maar dat heeft wel even geduurd. Met hun kus zetten Luke Doucet en Melissa McClelland de boel namelijk niet bepaald in vuur en vlam. En dat hoop je stiekem toch wel een beetje bij Doucet. Die mooie witte Gretsch van hem wil je horen ronken. Dat gebeurt maar heel af en toe op dit album van Whitehorse, zoals het Canadese echtpaar professioneel door het leven gaat. McClelland heeft haar man toch een beetje aan de teugels meer…

Je zou het van alles kunnen noemen, misschien zelfs wel Indonesische altcountry uit Groningen. Dat schreven we in 2010 over het geweldige album Rudymentary (zie recensie) van Rudy & His Fascinators. Dat gaan we niet schrijven over Drummer Girl (eigen beheer/Sonic Rendezvous). De Groninger valt nu eenmaal niet in een hokje te duwen. Bij die vorige cd deden we dat toch, vooral om diens fascinerende trip een plaatsje te gunnen op deze website. Nu gaan we gewoon vertellen dat Rudy Lentze weer een intrigerende, spannende en meer…

Dit is een aangename verrassing, want wie verwacht nou aangenaam rammelende en rockende altcountry uit Zwitserland? Slam and Howie and the Reserve Men komen er vandaan. En Sons Of Ancient Times (Irascible) is behoorlijk raak. Ze beginnen met Wanna Be On The Road Again. Niet een echt bijzondere titel, maar toch een leuk liedje dat doet denken aan The Hackensaw Boys. Daarna volgt We Ain’t Fallin’ Back en dat is folkpunk met een banjo op snelheid en wat gekke geluidjes. Met Inside Out wordt het echt serieus, want dat lijkt verdorie meer…

Een meisje loopt het water in. Het water is diep. Aan het grijze wateroppervlak kun je het niet aflezen, toch weet je direct dat dit een tafereel is uit het zuiden van de Verenigde Staten. Deep Water (Tin Halo Music) van Lonesome Sisters gaat over arme weeskinderen, honger en perenbomen. En de muziek is al net zo kaal als de hoesfoto. Sarah Hawker en Debra Clifford hebben geen opsmuk nodig. Twee stemmen en akoestische snaarinstrumenten, dat moet voldoende zijn. Saai? Verre van! Stille wateren hebben diepe gronden. Luister naar meer…