Lonesome Scenes (Tin Halo Music) is iets minder eenzaam dan Deep Water (zie recensie hierboven) van Lonesome Sisters. Hier hebben Sarah Hawker en Debra Clifford namelijk gezelschap van Riley Baugus (banjo). Hawker beperkt zich tot zang en ook Clifford raakt in veel liedjes de snaren niet aan zodat de sound in feite net zo kaal blijft. Baugus treedt wel iets meer op de voorgrond met zijn vijf snaren, wat eigenlijk een beetje jammer is, omdat steeds maar weer die banjo toch ietwat eentonig is. Maar ja, eentonig hoort misschien wel bij eenzaam, dus wat meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met The Plastic Pals uit Zweden? Op Turn The Tide (Polythene Records) verblijden ze ons met dertien fijne liedjes die teruggrijpen naar de tijden van Dream Syndicate, True West, Thin White Rope, Sidewinders en nog wat meer…

Harde akoestische muziek maken waarop mensen kunnen dansen, dat was de doelstelling van J Shogren voor God Bless These Crooked Little Songs (Jaha!). Dansen? Hossen en springen zal hij bedoelen. Dit is geen muziek voor mooie pasjes, daarvoor is de aanpak van J Shogren + Shanghai’d veel te wild. Uit een one string miner’s banjo vallt nou eenmaal niet zoveel verfijnds te halen. Bij dat ene instrument laat Shogren het niet, hij is ook actief op gitaar, mandoline en lap steel. De rauwe aanpak blijkt verrassend muzikaal. En als meer…

Met de in 2006 overleden Arthur Lee van Love heeft Arthur Lee Land niets te maken. Het draait hier om een artiest uit Colorado. Deze Arthur Lee is een singer-songwriter en multi-instrumentalist die gretig gebruik maakt van loops. Hij geeft ook cursussen om de mogelijkheden van de digitale apparatuur waarmee dit gebeurt ten volle te benutten. Maar goed, hij heeft dus ook een album gemaakt. Cracked Open (Perfect Groove Records) zou je een ambitieus werkstuk kunnen noemen. Niet alleen door het gebruik van elektronica, maar ook door meer…

De beeldend kunstenaar Terry Allen was zo druk met zijn multimedia-installaties, sculpturen, schilderijen, videokunst en wat al niet, dat het opnemen van liedjes helemaal niet meer aan de orde was. Tot voor kort althans, want met Bottom Of The World (eigen beheer/Munich) is de Texaan terug. Veertien jaar na het album Salivation is er namelijk nog altijd volop reden voor bijtend sarcasme en existentiële vraagstukken. Do They Dream Of Hell In Heaven is er zo een. Emergency Human Blood Courier speelt zich af op de rand van de beschaving in meer…

The Lonely Souls omschrijven zichzelf als bluesrock, maar daarmee doen ze zichzelf enorm tekort. Vital Signs (eigen beheer) heeft weinig met dat genre van doen. De band speelt namelijk veel te lekker en losjes voor die typering. Deze Schotten passen veel beter te situeren naast een band als Deer Tick. Ze beginnen hun tweede plaat met Old Scratched 45 en als we dat singletje zouden omschrijven, dan zouden we zeker The Rolling Stones noemen. Zo ongeveer circa Sticky Fingers of Exile On Main Street. De Stones op hun best dus. Halverwege plaatsen meer…

De titel These Poems With Kerosene (eigen beheer) geeft al aan dat er wat aan de hand is op de nummers van Red Sammy. Wat dat betreft is er niets veranderd ten opzichte van A Cheaper Kind Of Love Song uit 2011. Nieuw is echter dat tussen de met schorre stem gezongen liedjes ook enkele gedichten worden voorgedragen. Daarmee wordt de sfeer van het album nog eens uitgediept. De vertelsels dragen bij aan het overbrengen van de rillingen, de teleurstellingen en de zorgen die het leven in petto heeft. Want daarover gaat het vooral meer…

De Amerikaanse Appalachen en de Schotse Hooglanden raken elkaar in de sound van Susie Glaze & The Hilonesome Band. White Swan (eigen beheer) biedt bluegrass en folk met kristalheldere zang van Glaze. Het gezelschap komt uit Burbank, Californië, en de combinatie van stijlen gaat ze goed af. De eerste helft van het album ligt de nadruk op covers. Ze doen Mill Worker van James Taylor en Me And The Eagle van Steve Earle, naast de traditional Fair Ellender en twee liedjes van Ernest Troost. Op diens Harlan County Boys wordt in de laatste meer…

Alsof Ghostriders In The Sky het fundament is voor gitaarlicks die afkomstig zijn van platen van Calexico of Chris Isaak, dat is de overheersende gedachte bij Alright Squires. Het is het eerste nummer van Stand Fast (Red Eye Music/Bertus) van Christopher Rees. De Britse singer-songwriter heeft op zijn nieuwste werkstuk weer heel iets anders in petto dan de soul van zijn vorige cd Heart On Fire, waarop hij samenwerkte met The South Austin Horns. Op Stand Fast trekt Rees de wouden in en komt er weer uit als een lightversie van Sixteen Horsepower. Dat meer…

Totaal genegeerd, dit uitstekende Everywhere You Come From (eigen beheer) van Dave Lefever. Vreemd, want wie de moeite neemt even te luisteren, is al bij de eerste tonen verkocht. Want Banks Of The River is zo’n nummer waar alles inzit wat je van rootsmuziek verlangt. Een mooie golvende melodie, fraaie samenzang, toetsen, gitaren, een cajunfiddle en een tekst over waar het gras groener is. Travel Far is al helemaal de grote wensdroom van liefhebbers van dit genre. Het begint met enkele auto’s die langsrijden, waarna een tekst meer…