Vertel me niet wat goed voor me is, Tom. Dat maak ik zelf wel uit! O, wacht, nou hoor ik het pas. Je hebt het tegen je ex die een nieuwe man heeft. Je schrijft immers liedjes over de liefde. En dat zijn liedjes die klinken als de jaren zeventig. Good For You (Blue Rose/Sonic Rendezvous) staat er weer vol mee. Tom Gillam, als ik naar je nieuwste album luister, dan krijg ik zin om naar oude elpees te grijpen. Eagles, Little Feat, Allman Brothers, Poco, Manassas, Cate Bros., Bob Seger, Joe Walsh, dat soort werk. Helaas kom ik daar veel te meer…

Ace Records is al jaren het toonaangevende label op het gebied van het opnieuw uitbrengen van oude soul, blues en rock-‘n-roll. Die status hebben ze wegens de perfecte geluidskwaliteit, het verzorgde artwork en de uitvoerige linernotes met veel aandacht voor de historische context van de muziek. Het onder de Ace-familie vallende sublabel Big Beat duikt de laatste tijd in de geschiedenis van countryrock. Neem dit I Wrote A Song – The Complete 1970’s Recordings (Big Beat/Munich) van Marty Cooper. Wie? Nee, ik had ook nog meer…

Wat is dat toch met muziek uit Australië? Hoe krijgen ze het er keer op keer voor elkaar om ruimte om te zetten in klanken? In Echoes Of Dawn (Smoked Recordings/Munich) is weer zo’n fijn plaatje waar onhoorbaar de wind doorheen blaast. Muziek van een desolaat landschap. Schurend zand. Can’t Sleep is zo’n typische woestijnblues die zich langzaam ontwikkelt naar het soort psychedelische folk waar de betreurde Jack Rose zo bedreven in was. Ja, hij kan een beetje gitaarspelen, deze Matt Walker. Op Back To The Hills schuift hij meer…

Hayward Williams verliet met de handen voor de ogen het podium tijdens TakeRoot in 2007. Op zoveel bijval had de jongeman uit Milwaukee niet gerekend. Groningen beloonde de Amerikaan na een imponerende set met een staande ovatie. Met het album Another Sailor’s Dream had Williams de aandacht al op zich gevestigd, live voegde hij er charisma aan toe. Daar zorgde de bijzondere combinatie van verlegen trekken en een zelfverzekerde muzikale koers voor. Daarna bleef het betrekkelijk stil rond zijn persoon. Een nieuw album (Cotton Bell) was meer…

Dansen met Dale: Quick Quick Slow Slow; Slow Quick Quick. Drinken met Dale: I Lie When I Drink; I Drink To Remember; Drink Drink Drink; I Hate To Drink Alone; Smokey Old Bar; Thanks To Tequila. Uhm, eigenlijk gaat Cowboy Boots van Dale Watson ook over dansen. En, uuhm, eigenlijk gaan al die andere liedjes op El Rancho Azul (Continental Song City/Munich) ook over drinken. Want ook Where Do You Want It, Give Me More Kisses en I Can’t Be Satisfied gaan over het bezoeken van honky tonks en waar dat zoal toe kan leiden. Tot serieuze meer…

Een musical over Kinky Friedman, is dat leuk? De vraag stellen is hem beantwoorden. Nee, niet leuk. Musicals zijn slappe toneelstukjes en per definitie niet leuk. Ook een musical over deze maffe Texaanse musicus/auteur/politicus niet. Jesse Dayton speelde de rol van de musicus Kinky en vatte vervolgens het plan op voor dit Jesse Sings Kinky (Stag Records/Sonic Rendezvous). Tien nummertjes die eigenlijk nogal gewoontjes klinken. Kan me werkelijk niet voorstellen dat Dayton met deze plaat jongeren warm kan maken voor het oeuvre van Friedman. Een meer…

In zes jaar tijd is Tokyo Rosenthal al toe aan zijn vijfde cd. Op Tokyo’s Fifth (Rock & Sock) verkent hij wederom diverse stijlen. Als hij zingt met zijn kenmerkende lichte bibber, heeft hij nog het meest van een folkzanger van de oude stempel. Daarbij wil hij als het nodig is ook wel wat maatschappijkritiek laten doorschemeren in zijn composities. Een fraai voorbeeld daarvan is The Immigrant dat handelt over de Mexicaanse illegalen in Amerika. Op dit met accordeon en mandoline aangezette werkje komt Rosenthal aardig in de buurt van Tom Russell. Net zo meer…

Playing My Dues (Dixiefrog/Bertus) is een exceptioneel album dat veel te lang op de stapel nog te recenseren cd’s heeft gelegen. Het werkstuk is van Mathis Haug, die gitaar leerde spelen van zijn oma, die het weer had geleerd van Amerikaanse soldaten aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Haug verhuisde in 1982 met zijn familie van Duitsland naar Frankrijk en vertoeft tegenwoordig ook veel in Spanje. Dat alles zal zeker hebben bijgedragen aan zijn kleurrijke kijk op folk en blues die hij hier tentoon spreidt. Zijn muzikale zoektocht ging van de Duitse meer…

De Britse bluesrocker Ian Siegal levert met Candy Store Kid (Nugene Records/Bertus) een plaat af als een overheerlijk snoepje. Direct al met de countrysoul van Bayou Country overtuigt Siegal volledig en dat houdt hij de hele plaat vol. Ian Siegal & The Mississippi Mudbloods is dan ook niet zomaar een stelletje sukkels. Naast Siegal hebben we hier te maken met de broers Luther en Cody Dickinson (North Mississippi Allstars), Alvin Youngblood Hart, Garry Burnside en Lightnin’ Malcolm. Dat we hier van een echte groep kunnen spreken blijkt wel uit meer…

Niet alles uit Muscle Shoals, Alabama, heeft soul. Neem The Long Goodbye (Arkam Records/Bertus) van John Paul White, een plaat vol mooizingerij waar ik niets mee kan. Met de opener Losing Me is White me al bijna kwijt. Het lijkt verdorie Coldplay wel. Op Black Cloud, met nogal lelijke drums en dito gitaarpartij, is geen donderwolk te bekennen. Op Alien doet White heel erg zijn best. Is het bloed daarbij zo naar zijn hoofd gestegen dat bewustzijnsvernauwing is opgetreden? Of zou de man die samen met Joy Williams als The Civil Wars diepe meer…