De Californische Gwendolyn valt lastig in een categorie onder te brengen. Na psychedelische pop en folk op haar eerste twee albums besloot ze op haar derde album het roer om te gooien. Producer Ben Vaughn nam haar mee naar Schotland om iets met oude Keltische tradities te doen. Het in Los Angeles onder productionele leiding van Ethan Allen (Patty Griffin) opgenomen Bright Light (eigen beheer) biedt vooral country. Compleet met wat jodel op de opener Discover Me. Gwendolyn (zang en akoestische gitaar) heeft met meer…

Blonde Dressed In Black en 6 Days Out Of 7 zijn songtitels die in alle opzichten deugen. Ze verraden op de een of andere manier het karakter van de nummers. Het zijn hele simpele zinnetjes die blijven hangen en nieuwsgierig maken naar de rest van het verhaal. Dat die liedjes lekker catchy zijn, kun je ook al bijna opmaken uit die songtitels. Strum & Drag (eigen beheer) van The Tempers staat vol met dat soort liedjes die niet alleen catchy zijn, maar ook nog eens verhalend. En lekker stevig rootsrockend bovendien! Zo heeft She Sent Me meer…

Van de Canadees Lee Mellor verscheen in 2007 een briljant debuut, maar Ghost Town Heart leverde hem weinig op. Dat was teleurstellend, bovendien kampte Mellor anderhalf jaar met chronische pijnen nadat er (waarschijnlijk) resten van verband op een zenuw drukten, nadat hij was geopereerd aan zijn been. Lose (eigen beheer) is het tweede wederom briljante album van Mellor. De Canadees besefte dat het belangrijker is om een plaat te maken waar hij wederom helemaal tevreden over zou zijn, dan toegeven aan meer…

Gillen, krijsen, brullen, laat dat maar aan Barrence Whitfield over. Al sinds begin jaren tachtig schreeuwt de wildeman uit Boston de longen uit zijn lijf alsof hij Little Richard wil overtreffen. Op het nieuwe album Savage Kings (Munster/Sonic Rendezvous) zijn enkele oorspronkelijke leden van zijn band The Savages terug en dat is goed nieuws. Met gitarist Peter Greenberg en bassist Phil Lenker (beiden ex-Lyres) is het stelletje wilden weer een band die staat als een huis. En dat is nodig ook met die strot van Whitfield, want die gaat dwars meer…

De pas 21-jarige Lydia Loveless zal zich goed thuis voelen bij de Bloodshot-familie waarin ze is opgenomen. Haar cowpunk past namelijk helemaal bij het label dat zichzelf graag etaleert als rebelse country. Want dat wil de kleine dondersteen ook wel zijn. En op Indestructible Machine (Bloodshot/Bertus) is ze het ook werkelijk. Loveless groeide op in Coshocton, Ohio, waar haar vader een café had waar countrybands optraden. De jonge Lydia zag echter meer in punk, totdat een vriendje haar wees op Hank III, de kleinzoon van Hank Williams. Zijn wilde meer…

Het uit Boston afkomstige Girls Guns and Glory is duidelijk gegroeid op het nieuwe album Sweet Nothings (Lonesome Day Records/Proper). De band rond de op een prettige manier als Chris Isaak zingende Ward Hayden slaagt er in om buiten de bekende stramienen te treden. Honky tonk en rockabilly vormen slechts op de achtergrond de basis voor deze band op de vierde cd. De befaamde Paul Q. Kolderie (Lemonheads, Buffalo Tom, Radiohead, Uncle Tupelo) tekende voor de produktie en hij deed dat samen met Adam meer…

Prachtige liedjes staan er op Across The Borderline: Lie To Me (Proper) van BettySoo and Doug Cox. Tien covers van achtereenvolgens Jeff Talmadge, Jane Siberry, Loudon Wainwright III, Butch Hancock, David Halley, Blaze Foley, Bob Carpenter, Doug Sahm, Betty Elders en Guy Clark komen langs. Bij het schitterende nummer Boxcars van Butch Hancock haak ik af en daarna laat mijn gevoel me definitief in de steek bij de rest van het album. De Texaanse van Koreaanse komaf BettySoo zingt heel mooi en zuiver meer…

Midnight In Gloryland (eigen beheer) is een album met rustgevende kwaliteiten, wat iets totaal anders is dan slaapverwekkende muziek. David Robert King is een singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Idaho die bijzonder positieve liedjes brengt. Dit is niet van dat overdreven blije gedoe of van die nietszeggende zand-tussen-de-tenen-deuntjes als een Jack Johnson, maar het is eerder overdenkend met dankbaarheid als eindconclusie. Titels als Kyrie en Heaven maken duidelijk dat hij religieuze thema’s niet schuwt, maar hij meer…

Zijn vader speelde thuis zo ongeveer de klok rond nummers van John Prine en John Stewart, vaak met vrienden die ook een instrument meebrachten. Geen wonder dat de in het Canadese Nova Scotia geboren Nate Wallace nadat hij naar San Francisco was getrokken zelf ook gitaar begon te spelen. Tegenwoordig woont hij in Portland, Oregon, en Used To It Now (Deer Lodge Records) is de tweede cd van zijn band Hearts Of Oak. Dat Portland een gezonde broedplaats is voor altcountry moet zo langzamerhand wel meer…