Open de website van Joe Mazzari en er verschijnen vijf Polaroid-foto’s met gitaren en een versterker, opgesteld voor een kast vol elpees. Mazzari is een rocker in hart en nieren die in het verleden samenwerkte met Johnny Thunders. Zo kwam hij in aanraking met de legendarische producer Jimmy Miller (verantwoordelijk voor Exile On Main Street van The Rolling Stones). Met zijn groep The Daughters nam Mazzari een plaat op onder leiding van Miller die echter nooit werd uitgebracht. Al die invloeden zijn terug te vinden op Chasing 61 Ghosts (eigen beheer). Dit meer…

Countryrock zit ze toch blijkbaar echt in het bloed daar in Californië. Neem nu Nate Latta die met Broken Glass (eigen beheer) een heel lekker debuut aflevert. En het is niet zozeer de ouderwetse variant van countryrock, maar eerder iets dat Latta zelf het liefst omschrijft als a cross between Johnny Cash and The Clash. Latta begint sterk met het prachtige California, dat de sfeer heeft van het album Guitar Town van Steve Earle. Hetzelfde geldt voor Sweet Bariloche. De invloeden van Social Distortion en Ramones die meer…

De zes nummers op Just Out Of Sight (Departure Records) van Edgehill Avenue duren samen zo ongeveer een half uur. De band uit Louisville, Kentucky, bouwt de nummers zorgvuldig op tot naar classic rock neigende proporties. Blood & Fire is door het bepalende toetsenspel en gastvocaliste Donna Mason niets minder dan een fraai stukje southern rock. Zanger en belangrijkste songschrijver Drew Perkins heeft een timbre als Gordon Downie van Tragically Hip. Die richting slaat Edgehill Avenue ook wel in. Paul Nevitt (orgel en meer…

De Italiaan Stiv Cantarelli verzorgde met zijn bands Satellite Inn en Gold Rust meer dan eens het voorprogramma van Amerikaanse collega’s in Europa. Dat betaalt zich nu uit in de steun van Richmond Fontaine dat Cantarelli begeleidt op diens solo-cd Innerstate (El Cortez/Bertus). Het in Portland, Oregon, en het Italiaanse Florence opgenomen album heeft ook nog eens een Nederlands tintje door de medewerking van Trush Morsink in wiens studio het eindresultaat tot stand kwam. Morsink is als gitariste en zangeres bovendien meer…

The High Country (El Cortez/Decor/Bertus) is de muzikale vertaling van een naargeestig verhaal van Willy Vlautin, bandleider van Richmond Fontaine en auteur. Een roman in de vorm van liedjes dus. Het is het verhaal van een automonteur en een magazijnbediende in een zaak voor auto-onderdelen en het speelt zich af in Oregon waar het geld verdiend wordt met het kappen en vervoeren van enorme boomstammen. Natuurlijk loopt het niet goed af tussen de twee. Gastvocaliste Deborah Kelly neemt de rol van meer…

Met zijn geweldige vocale uithalen vol vertwijfeling wist John Doe in het verleden de boel altijd flink op te stuwen, hetgeen zijn muziek een enorme intensiteit bezorgde. Op Keeper (Yep Roc/Munich) is van die overgave geen sprake. Voor het eerst namelijk leren we een Doe kennen die tot het besef is gekomen dat tevredenheid en geluk te prefereren zijn boven de treurnis waarover hij in het verleden vooral zong. John Doe is ouder en wijzer geworden. Keeper is daarmee ook een ander soort album. Niet een slecht album, natuurlijk meer…

Joe Ely werkte meer dan eens samen met Reckless Kelly, de band rond Willy en Cody Braun, en dan mag je toch wel iets verwachten. De in Idaho opgegroeide broers zijn al weer jaren actief vanuit Austin, Texas, en hebben daar hun naam wel gevestigd. Ze stonden ooit op Blue Highways, maar echt populair zijn ze in Nederland niet bepaald. Good Luck & True Love (No Big Deal Records/Munich) zal daarin geen verandering brengen. De knauwende zang van Willy Braun is te eentonig en de ritmesectie nogal lomp. Vooral drummer Jay Nazz mist meer…

Uitermate beschaafd blijft Donal Hinely altijd, zelfs als een liedje qua aanpak naar melodieuze punk neigt, zoals op Loudmouth het geval is. Want dan doet hij toch vooral denken aan een jonge Nick Lowe, ook toen al een gentleman. The Famous Rocket Cage (Scuffletown’Atom Records) is een bijzonder fraai album van de in Nashville neergestreken Texaan. Zijn heldere tenor geeft zijn ambachtelijke liedjes een natuurlijke sprankeling. Ritmisch uitdagend is zijn werk bovendien. Nooit helemaal country of folk en eigenlijk meer…

Bijna twee jaar geleden werd Dann Downes gedeeltelijk doof aan zijn rechteroor. Geen sinecure voor een singer-songwriter. Zeker niet voor Dann Downes, want New Wolf At The Door (Hear Boy Records) is een cd van een artiest met aandacht voor detail. Het heldere klankbeeld is tot in de puntjes verzorgd. De Canadees brengt moderne folk op By And By en op Emerald Train is hij in de weer op banjo en traporgel. Downes beroert ook nog de toetsen van een Hammond en heeft verder allerlei soorten gitaren tot zijn beschikking. Daarnaast meer…