William Alexander is geen koning, maar een cowboy uit de Australische staat New South Wales. Hij omschrijft zichzelf als een ‘cattle camp crooner and balladeer’ en ook wel als The Singing Stockman (eigen beheer). Hij schreef zes van de tien liedjes en zet het onmiddellijk op een jodelen op All You Need To Do. Wat klinkt de steelgitaar er heerlijk ouderwets, bijna alsof je teruggaat naar de hoogtijdagen van Hank Williams. Maar een vergelijking met Colter Wall is meer op zijn plaats. Fans van Theo Lawrence moeten dit trouwens ook maar eens beluisteren. De cowboyliedjes van Alexander wijken meer…

Het Joshua Tree National Park in Californië heeft een mythische status in de rockmuziek. Voor de massa door het album The Joshua Tree van U2, voor liefhebbers van americana door de mysterieuze omstandigheden rond de dood van Gram Parsons. Het Oostenrijkse echtpaar Georg Altziebler en Heike Binder woont er al een tijdje en blijkt als geen ander in staat het decor van de woestijn te vertalen naar passende klanken. Als Son Of The Velvet Rat doen ze dat op Ghost Ranch (Fluff and Gravy Records) niet voor het eerst. Ze slagen erin om een atmosferisch geluidsbeeld neer te zetten dat tegelijk ook zeer krachtig is. Direct vanaf meer…

Op de website van Elliott Brood staat een biografie van slechts één regel. ‘Doing it the hard way for 20 years’, is alles wat de drie Canadezen kwijt willen. We volgen ze al sinds het begin, maar de laatste jaren schreven we niet meer zo dikwijls over het trio. In 2017 recenseerden we Ghost Gardens en vorig jaar kwamen ze aan bod in een verslag van het Blue Heart Festival in Alkmaar. Town And Country (Six Shooter Records) is een goede reden voor weer eens een recensie. Want wat een geweldig album is dit. Momenteel doet de band weer een rondje Nederland (zie agenda) en op basis van dit nieuwe werk meer…

De hoes van Sinseerly Yours (Colemine Records/Konkurrent) van Thee Sinseers is een duidelijke verwijzing naar het titelloze album van Thee Midniters, die zestig jaar geleden ook gegroepeerd stonden onder een theaterluifel met daarop de bandnaam. Net als toen gaat het hier om chicano soul. Dat is weliswaar niet de meest bekende vorm van soul, maar wel een ongelooflijk lekkere. De latino’s uit East L.A. kunnen niet alleen geweldig zingen, ze slepen je ook muzikaal mee door de straten van hun stad. Op een schitterende voorjaarsdag is er geen betere muziek denkbaar om onderuitgezakt in meer…

Rieany Plus is een van de vele projecten rond de persoon van Rieany Janssen. Al ruim veertig jaar is ze professioneel zangeres in vele genres. Op Songs For Rieany Plus (Continental Record Services) staan liedjes die worden gebracht tijdens de theatervoorstelling Tickets For Rieany Plus. Het betreft hier een samenwerking met BJ Baartmans (gitaren, dobro, mandoline, bas, percussie, zang) en Jan Hendriks (gitaren, bas, zang). Het trio doet liedjes van Wouter Planteijdt, JP den Tex, Jan van der Meij, BJ Baartmans, Jan van Bijnen, Gé Reinders, Philip Kroonenberg, Boudewijn de Groot, Jack Poels, Jan meer…

In het begeleidend schrijven voor de muziekpers bij de release van The Alders & The Ashes (Continental Song City) van de Canadese band The Hello Darlins gaat het over ‘unaniem lovende albumrecensies’ voor het debuut, maar dat is toch ietwat bezijden de waarheid. Hier kreeg Go By Feel slechts twee sterren. Deze nieuwe krijgt er drie. Het is overigens een dubbelalbum, ook al hadden de liedjes met een gezamenlijke speelduur van 62 minuten ook op één cd gepast. De meeste nummers zijn geschreven door zangeres Candace Lacina en toetsenist Mike Little. Op de zang van Lacina meer…

In de aantekeningen voor een recensie die ik nooit afmaakte van een vorig album van de Zweedse formatie West Of Eden vond ik de omschrijving ‘ze zingt als een fee die door een kasteel zweeft’ voor de zang van Jenny Schaub. Die woorden zijn nog steeds van toepassing, maar passen vanwege het onderwerp van Whitechapel (eigen beheer) echt niet bij de liedjes op dit nieuwe album. Of misschien juist ook wel, als ze daarmee de onschuld van de personages waarover ze zingt wil benadrukken. Het conceptalbum handelt namelijk over de slachtoffers van de seriemoordenaar Jack the Ripper die in het Londen van meer…

Het in 2022 verschenen Uncle Sem van Sem Jansen was eigenlijk ook gewoon een album van de Leif de Leeuw Band. Maar wel een bijzondere, want daarop stond de transitie van Britt Jansen naar Sem Jansen centraal. Op dat album horen we Sem ook nog zingen als Britt. Mighty Fine (eigen beheer) is ‘gewoon’ weer een album van de Leif de Leeuw Band. Dat betekent dus weer een portie onversneden southern rock met zang van Sem. Met van dat voor het genre zo specifieke dubbelloopse gitaarwerk van Leif en Sem. Toetsenspel is net zo belangrijk in deze tak van sport. Sven Figee (van Sven Hammond) zorgt er meer…