Guy Clark is er sinds 2016 niet meer bij. Townes heeft ons al veel eerder verlaten. Ze worden gemist. Nog altijd. Maar er zijn artiesten die het stokje hebben overgenomen. Neem Dalton Mills, een singer-songwriter uit Kentucky. Met Good Place To Hide (eigen beheer) levert hij na het titelloze debuut (recensie) een tweede prachtalbum af. Met een ode aan Guy Clark, die hij omschrijft als Shakespeare In Boots. ‘You can tell a lot from a man’s handshake’, aldus Mills. ‘It’s the holes you leave, what you don’t say / Every word a chisel, every song handmade.’ Townes komt ook nog voor in het nummer. De meer…

Op de hoesfoto van It’ll Be Alright (Cheersquad Records & Tapes) ziet de Australiër Patrick Wilson er een beetje uit als een broer van Jerry Leger. De overeenkomst blijkt verder te gaan dan alleen het uiterlijk. De stem van Wilson komt namelijk ook dicht in de buurt van de zang van zijn Canadese collega. De lichte trilling van zijn stembanden aan het eind van de zinnen die hij zingt, daar hoor je waarom die vergelijking gemaakt kan worden. Luister maar eens naar Coffee Song. Dat hoge van zijn stem, daar zit het hem vooral in. Op Don’t Hurry kun je zelfs aan Marlon Williams denken. Een nummer met meer…

The Dust-Ups is een band uit New Jersey die alt-country brengt zoals het in de beginjaren uitgevonden is. Leadzanger Ryan Chatelain heeft een platgeslagen stem. Hij zingt alsof hij net op tijd het oefenhok is binnengestoven, nog achter adem. Dat komt goed uit, want de band houdt er graag de vaart in op The Dust-Ups (eigen beheer). Chatelain kwam via een oproep op Craigslist in contact met multi-instrumentalist Joe Palmisano, die het wel zag zitten om een band te beginnen in het spoor van Old 97’s en Uncle Tupelo, voorbeelden die Chatelain in de advertentie had genoemd. Niet veel later voegden bassist meer…

Bill Booth is een in Noorwegen neergestreken Amerikaan. Op River Town (Wheeling Records) keert hij verhalenderwijs terug naar waar hij opgroeide, een stadje in Maine. Hij haalt herinneringen op aan de karakters die er het straatbeeld bepaalden. Zoals Jimmy Jones die in een motelkamer langs de snelweg woont. Daar aan Peltoma Avenue maken we ook kennis met de vrouw, een kind eigenlijk nog, die Candy Cane werd genoemd. Ze vond het niet erg dat de mannen aan haar zaten, ze liet ze althans hun gang gaan. Totdat haar meestal afwezige vader haar tussen haar vrienden vandaan plukte en meer…

Op het in 2022 verschenen met covers gevulde tussendoortje Songs My Friends Wrote van de Canadees Corb Lund staan twee liedjes van zijn vriend en mentor Ian Tyson. El Viejo (New West Records/V2 Benelux) is opgedragen aan zijn later in dat jaar overleden landgenoot, die bekend werd met Four Strong Winds en Someday Soon. El Viejo was een bijnaam die Tom Russell de in cowboymuziek gespecialiseerde artiest gaf. Op het titelnummer kijkt Lund terug op het leven van Tyson, die volgens hem zelf meende dat hij te laat geboren was omdat hij beter zou hebben gepast in wildere meer…

Er is helemaal niets te beleven in Dead End Town, dus Jim Patton & Sherry Brokus pakken hun boeltje bij elkaar en vertrekken. Het avontuur tegemoet. Althans, dat deden ze ooit. Voor Patton begon dat toen hij het huis van zijn moeder stond te schilderen en The Rolling Stones op de radio hoorde. Hij kocht een Big Red Gibson (eigen beheer) die hem de weg wees op het pad van rock-’n-roll. En spijt heeft hij nooit gehad van die keuze, daar heb je namelijk niks aan, zo maakt hij duidelijk op A Road That I Never Go Down. De liedjes worden bevolkt door mensen zoals Patton en Brokus zelf; lieden die hun hart volgen en meer…

De Canadese Sue Decker zakte af naar Nashville om daar Keeping Time (eigen beheer) op te nemen onder de bezielende leiding van haar landgenoot Steve Dawson. De zeven eigen nummers met een speelduur van 27 minuten komen goed uit de verf door diens bemoeienis. Dawson speelt allerlei gitaren op deze ep waarop blues, folk, country en soul op prettige wijze samengaan. De verhalende nummers worden door Decker gebracht met een ietwat verkouden klinkende stem. Daarmee kan ze goed overweg met materiaal dat naar folk neigt, zoals Nobody’s Mother, maar eigenlijk is ze net zo meer…

Donkere gedachten stapelen zich op, er is geen ontkomen aan op Bewilderland (Collision Music). Jack Cade kijkt terug op zijn opvoeding en naar zijn eigen keuzes en in hoeverre die door de omgeving waarin hij opgroeide zijn beïnvloed. Met baritongitaar begeleidt hij zijn bassende stem op Choose Your Condition. Zijn we sterk genoeg om te veranderen of blijven we twijfelen? Maar moeten we naar de Brit luisteren, of wordt het dan alleen maar erger? ‘I’m the bruise in your soul that you cannot heal / I’m the thorn in your side that you always feel’, verklaart hij op Roll Them Dice. Het leven is een vicieuze cirkel, meer…

Ze noemen zichzelf de koplopers van de nordicana. Dat zal wel bedacht zijn door iemand anders, maar de Noorse band The Northern Belle heeft het wel overgenomen. Op deze site gebruiken we vaak de term scandicana. Komt op hetzelfde neer; americana uit Scandinavië. Als zodanig bespreken we hier dan ook Bats In The Attic (Die With Your Boots On Records/Suburban) en dan komen we tot de conclusie dat dit album niet als zodanig valt te omschrijven. Na drie lovende recensies van albums uit Zweden zijn we bij deze Noorse inzending niet zo enthousiast. Het is folkpop en eerlijk gezegd wat aan meer…