De Italiaanse begeleiders van Vanessa Peters vlogen naar Dallas, Texas, om daar Flying On Instruments (Idol Records) op te nemen. Echtgenoot Rip Rowan nam plaats achter het drumstel en hij zat samen met Joe Reyes (lap steel, twaalfsnarige gitaar, drums) aan de knoppen en schuiven in de rol van producer. De liedjes van de singer-songwriter uit Texas stuiteren van folkpop naar poprock en weer terug. Ook de wat rustiger liedjes hebben een voorwaartse kracht. De melodie van Pinball Heart vliegt langs als een kogel in een flipperkast. Op Blind Curves noemt ze mogelijkheden waarvoor ze meer…

Het jaar is nog jong, maar dit album is al wel een zekerheidje voor mijn jaarlijst. En dat is dan niet de eerste keer dat Daniel Young bij mijn favorieten eindigt, dat deed hij in 2021 ook al met The World Ain’t Gonna Wait. Het deze maand verschenen vierde album draagt de titel Leave It Out To Dry (eigen beheer). Wat is er zo goed aan? Ten eerste: het is een echte gitaarplaat. Young (zang, akoestische en elektrische gitaren, percussie) heeft in zijn uitgebreide band nog drie mannen die de elektrische gitaar omgorden. Het mooie daaraan is dat al die gitaristen een ander geluid voortbrengen. Ten tweede: het is meer…

Met zijn lichte combinatie van folk, soul en rock weet Niall McCabe iets bijzonders neer te zetten. Rituals (Craggy) is het smaakvolle solodebuut van de Ier. McCabe (zang, akoestische gitaren waaronder een twaalfsnarig exemplaar, banjo, piano, percussie) wordt begeleid door producer Sean Og Graham (akoestische en elektrische gitaren, piano, harmonium, bouzouki, accordeon, bas, synthesizer). Superman is melodieus duidelijk beïnvloed door het werk van The Beatles. De artiest die woont op Clare Island weet in zijn rustige liedjes de aandacht met zijn heldere meer…

Het zou fijn zijn als op een volgend album van Old Californio de nadruk zou liggen op eigen nummers, schreven we in 2022 in de recensie van Country. Die wens wordt ingewilligd op Metaterranea (eigen beheer). De band begint met een verkenning van Old Kings Road, de bijna duizend kilometer lange route over El Camino Real door Californië waaraan de overblijfselen van 21 katholieke nederzettingen herinneren aan de tijd dat de Spanjaarden er heersten. De in januari overleden Paul Lacques speelt lap steel op het nummer. Hij is ook nog te horen op The Seer, dat begint als Crazy Horse of meer…

Bluesrock consumeren we bij voorkeur in gematigde porties. Niet te vaak, maar af en toe. En dan het liefst bereid met sudderende soul. Ongeveer zoals The Love You Bleed (Forty Below Records) van Danielle Nicole dus. De singer-songwriter en bassist uit Kansas City komt krachtig en fel uit de hoek op opener Love On My Brain, waarbij gitarist Brandon Miller ook stevig tekeer gaat. Qua stijl een beetje als Sass Jordan. Dat is ook het geval op Head Down Low, waarbij dan ook nog valt te denken aan Black Crowes. Terwijl Miller de nootjes aantikt, zet Nicole het op een brullen. Make Love is meer soul, net meer…

Commander Cody is er niet meer bij. George Frayne raakte in 2021 voor eeuwig zoek in de ozonlaag. Maar ruim vijftig jaar na de elpee Lost In The Ozone van Commander Cody and His Lost Planet Airmen zijn veel andere oudgedienden nog altijd actief. Met Back From The Ozone (Last Music Co./CRS) maken ze duidelijk dat er weinig veranderd is. Feel Like I’m 21 heet een van de songs en ze staan inderdaad nog altijd hun mannetje. Langharige hippies in cowboyshirts die country speelden, dat was eind jaren 60, begin jaren 70 opzienbarend, ook al waren ze niet de enigen. De band was te scharen bij de stroming meer…

Op Chains Of Ours klinkt een gitaarsolo die best wat meer naar de voorgrond had gemogen. Dat is althans de eerste gedachte die opkomt, maar bij een volgende draaibeurt volgt dan het besef dat dit heel bewust zo gedaan moet zijn om juist extra spanning te genereren. Zo’n plaatje is Sweet Revolution (Last Music Company/CRS) van de Britse Hannah White namelijk wel. Producer Michele Stodart, bekend van Magic Numbers en solowerk, heeft met White een fijn geluidsdecor opgetrokken. White zingt soms wat omfloerst, maar ze heeft ook soul. En al snel valt op dat het album heel wat afwisseling te meer…

Willi Carlisle vindt hoop in de wanhoop. De wereld is verloren. We zijn allemaal verloren. De wereld kwijt. Het einde der tijden is aangebroken. Maar de singer-songwriter uit Arkansas kwam tot een ander inzicht. De wereld draait rondjes. Wij draaien rondjes. Een lichaam vergaat, maar de geest blijft rondwaren. Alles is in evenwicht. ‘We turn to soil, songs, and stories’, schrijft hij in zijn voorwoord op het inlegvel van Critterland (Signature Sounds). De liedjes van Carlisle handelen weliswaar over donkere zaken, maar door ze te zingen schudt hij de zwaarte van zich af.  meer…