Zo tegen het eind van het jaar liggen er altijd nog albums op stapeltjes die de moeite waard zijn om te bespreken. Appaloosa Bones (MNRK Records) van Gregroy Alan Isakov is er zo eentje. De fraaie hoes had zo in deze aflevering van de rubriek over albumhoezen gekund. Zelfde kleurstelling en net zo kaal als die tekeningen van western-tafereeltjes op de prairie. En die sfeer van folkliedjes van het Wilde Westen bezit ook deze plaat, zij het wat kunstzinniger. Op opener The Fall horen we de zangerige, hoge stem van de in Zuid-Afrika geboren singer-songwriter en multi-instrumentalist ook meer…

Van 2005 tot 2018 was Kenny ‘Fretboard’ Feinstein de aanvoerder van Water Tower Bucket Boys en daarna Water Tower String Band in Portland, Oregon. In dat laatste jaar trok hij naar Los Angeles en heet zijn band simpelweg Water Tower. Live From Los Angeles (eigen beheer) bevalt net zo goed als het in 2021 besproken Fly Around. Het album werd in een dag in de studio opgenomen, kort nadat ze terug waren van een tournee van twee maanden. Nog meer dan op de vorige voert bluegrass de boventoon. De bezetting: twee gitaren, twee banjo’s, een viool en bas. En naast Feinstein en meer…

We kunnen jaloers zijn op de muzikale opvoeding van Luther Dickinson. Samen met zijn broer Cody groeide hij op in een huis vol muziek. Zijn legendarische vader Jim Dickinson zorgde altijd voor levendigheid. Hij speelde en zong liedjes van Furry Lewis en Gus Cannon en er kwam veel volk over de vloer met instrumenten. En anders speelde moeder wel gitaar en zong erbij. Of zat iedereen rond de piano of de draaitafel. Met Magic Music For Family Folk (Antone’s Records/New West Records/V2 Benelux) zet Luther die traditie voort. De covers van Mississippi John Hurt, John Lee Hooker, traditionals en nummers die meer…

Moeder Aarde verheft haar stem. Kijk om je heen en zie dat de natuur de moeite waard is om te behouden. Jaime Wyatt wil er wel voor strijden. Dat doet ze met een statement: World Worth Keeping. Het is een krachtig en prachtig begin van Feel Good (New West Records / V2 Benelux), een heldere stroom water die bergafwaarts kronkelt. Waar je van kunt drinken. Waar je in kunt duiken. Gebracht als een verkwikkend bad vol countrysoul. Je voelt je er goed bij en vervolgt je pad met hernieuwde energie. Wyatt heeft nogal wat problemen overwonnen. Detentie. Drugsgebruik. Nu wil ze stoppen met meer…

Dat Be Brave (eigen beheer) een stukje huisvlijt is valt wel op te maken uit de vormgeving. Een album met zo’n familiekiekje als hoesfoto pik je toch niet direct uit het schap. Jammer, want de moderne folk van het Amerikaanse echtpaar Catherine Miles & Jay Mafale is origineler dan je na die eerste indruk zou verwachten. Miles heeft een krachtige, heldere stem en Mafale en de andere begeleiders verkennen met frisse arrangementen de mogelijkheden van folkpop. Daarbij hebben ze ook nog zinnige dingen te zeggen. Het begin van meer…

In rock-’n-roll gaat het niet om technisch kunnen. Spanning, overgave en avontuur, dat is de kern! Zoals op Cool Dead (Cosmic Thug Records) dus het geval is. Op de achterkant van de hoes staat dan ook ‘a Justin and The Cosmics adventure’. We schreven in 2008 al een uiterst lovende recensie over Hangin’ Out In My Body, maar die bespreking is verdwenen toen in 2009 de server van onze toenmalige provider crashte. Het album zelf is overigens ook vrijwel onvindbaar. Ook op Bandcamp en de site van de band niet meer te koop. Alle reden om nu toe te slaan voor wie los wil gaan op ongecompliceerde garagerock. meer…

Gelukkig mogen de mensen zelf kiezen. Dat dat dan vaak helemaal fout gaat… nou ja, dat is dan even zo. Op allerlei gebieden gaat het mis bij de vrije keuze. Ook in de muziek. Die Top 2000 waar iedereen elke decembermaand zo opgewonden over doet, die zou je wel kunnen vullen met 200.000 andere nummers die veel interessanter zijn. Liedjes die dus nooit tot de hitlijsten zijn doorgedrongen. Elk nummer van Nocturnal Leeches’ Rendez-Vous (eigen beheer/Sonic Rendezvous) van Rudy & His Fascinators zou wat mij betreft in de Top 2000 mogen staan. Stuk voor stuk zouden het vreemde meer…

Voordat we het hebben over Leisureland (Tapete Records) van Wreckless Eric eerst even iets anders. Waarschijnlijk heeft de titelloze plaat uit 1978 van de Britse rockzanger de meeste rondjes gemaakt op mijn draaitafel. Maar daarbij ging het eigenlijk niet om de new wave van het broekie met op de gitaarband van de omgegorde Rickenbacker een button met de tekst ‘I’m a mess’. De elpee op doorzichtig donkergroen vinyl had ik gekocht tijdens een grootschalige uitverkoop bij een vestiging van Capi-Lux in Groningen. Dat exemplaar moet ervoor zorgen dat het draaiplateau stofvrij blijft. Want als meer…