Op Eyes Closed, Dreaming (Black Hen Music) zet Steve Dawson de samenwerking met collega Matt Patershuk door. De Canadees uit Nashville schreef vier liedjes met zijn landgenoot op dit derde deel van een trilogie. Verder componeerde hij het instrumentale Waikiki Stonewall Rag, voor de overige zes titels put hij uit andermans werk. Long Time To Get Old is van Ian Tyson, maar hier begint het als iets van Ry Cooder. De uitvoering met gastvocaliste Alison Russell heeft beslist soul. Op A Gift plukt de multi-instrumentalist aan de nylon snaren voor een kort stukje flamenco. Op de traditional meer…

Het tweede deel van de trilogie van Steve Dawson is een instrumentaal werkstuk. Op het hoesje van Phantom Threshold (Black Hen Music) wordt ook de begeleidingsband genoemd: Steve Dawson & The Telescope 3. De Canadees nam in 2008 ook al eens een instrumentaal album op met een hoofdrol voor de steelgitaar. Dat was getiteld Telescope. Met grotendeels dezelfde musici, vandaar de bandnaam. Jay Bellerose (drums), Chris Estrin (toetsen) en Jeremy Holmes (bas) waren er toen ook al bij. Het album begint met Cozy Corner, waarop ook nog gastmuzikant Daniel Lapp (violen) present is. Ook meer…

Als uitvoerend artiest, producer en multi-instrumentalist in dienst van anderen heeft Steve Dawson het druk zat. Daarnaast maakt hij ook nog de podcast Music Makers and Soul Shakers. Toen de pandemie de meeste zaken op een lager pitje zette, stelde hij zich ten doel om een trilogie te voltooien binnen een tijdsbestek van een jaar. Terwijl voor de meeste artiesten een periode van rust aanbrak, was de in Nashville opererende Canadees net zo druk als altijd. Maar nu volledig in dienst van zijn eigen muze. Het eerste deel van de trilogie verscheen in de eerste helft van vorig jaar. Gone, Long Gone (Black Hen Music) is een meer…

Comin’ Back For You (eigen beheer) van Hillsborough is een lekker rauwe plaat uit Australië. Dit is zwalkende rootsrock door de ‘backroads from our minds’, bijeengehouden door Stitches. Met mondharmonica op dat nummer. Phil Usher en Beata Maglai zingen alsof ze in een storm zijn terechtgekomen. Denk aan John Doe en Exene Cervenka van X, maar meer nog aan Michael Trent en Cary Ann Hearst van Shovels & Rope. Trouble Finds Its Way is de eerste mededeling van het duo, dat wordt aangevuld door een ritmesectie. Het nummer handelt over pijn en lust, waarbij het leven vooral een kwestie is van meer…

Lowri Evans en Sarah Zyborska kwamen elkaar voor het eerst tegen op een festival in Frankrijk, waar een speciaal podium voor artiesten uit Wales was opgezet. Ze traden er onafhankelijk van elkaar op. De beide vrouwen wonen in Wales op grote afstand van elkaar, maar na die ontmoeting bleven ze in contact en begonnen samen te werken als Tapestri. Hun belangstelling voor de muziek van The Highwomen vormde het startpunt. Op het eerste album Tell Me World (Shimi Records) staan twee liedjes in het Welsh, getiteld Y Fflam en Atgofion. Het eerste liedje gaat over verlangen naar huis en in het meer…

Erg origineel is het idee om countryartiesten de nummers van The Rolling Stones te laten uitvoeren niet. Voor producer Robert Deaton uit Nashville was zulks niettemin een missie en hij stak er jarenlang alle energie in. Stoned Cold Country – A 60th Anniversary Tribute To The Rolling Stones (BBR Music/BMG) is het resultaat van zijn werk. En het is toch grotendeels te danken aan Deaton dat het project geslaagd is. Zijn rol als producer heeft hij namelijk op knappe wijze vervuld. Want al die nummers behouden dat toch altijd wat rafelige randje dat de Stones juist tot zo’n meesterlijke band maakte. Of meer…

Adam Reichmann en Todd Schnitzer speelden rond de millenniumwisseling in de band Nadine. Albums van die band uit St. Louis, Missouri, kwamen (ook) uit op het Duitse label Glitterhouse, dat rond die tijd een prima leverancier was van altcountry. Reichman en Schnitzer beginnen met One Adam One aan een nieuw hoofdstuk. Where Do I Begin (Die Trying Records) is een ep van 18 minuten, die we wegens het verleden van de twee toch net iets meer aandacht geven dan een plekje in een roundup. De altcountry van destijds is in een wat moderner jasje gestopt. Naast (soms lichtjes vervormde) gitaren is meer…

Op 1 mei overleed de Canadese singer-songwriter Gordon Lightfoot. Zijn dochter Meredith Moon treedt in zijn voetsporen met Constellations (True North Records). Tot voor kort wilde ze eigenlijk geen ruchtbaarheid geven aan het feit dat ze een beroemde vader had. Ze veroverde het publiek op haar eigen manier met een vorm van folkpunk. Door filmpjes op YouTube te bekijken had ze zichzelf geleerd om banjo te spelen. Als een zigeuner trok ze over de wereld, alleen of met een band. Liften deed ze veelvuldig, maar meeliften op het succes van haar vader stond haar tegen. Vorig meer…

Als tiener stond Jono Manson in de jaren 70 hele nachten op de kleine podia van de bars in New York en in de jaren 80 behoorde hij er tot de lokale helden van het livecircuit. Uit die tijd kent hij ongetwijfeld Eric Ambel, een van de vele gasten op Stars Enough To Guide Me (Blue Rose Music). Ambel maakt zijn opwachting op The Further Adventures Of Goat Boy And The Clown, een van de hoogtepunten op het album. Met blazers en honky tonk piano is het onvervalste rock-’n-roll in het straatje van de Stones circa Exile On Main Street. Niet in het minst door het gitaarwerk van Ambel. Manson woont al een hele meer…

Dit is de eerste keer dat we het over The Nude Party hebben op deze site. Toch is Rides On (New West Records / V2 BeNeLux) al het derde album van dit gezelschap uit upstate New York. Dit plaatje bevalt dermate goed dat het scoren van die eerste twee albums een logische vervolgstap lijkt. Maar eerst deze vaker draaien. Garagerock uit de jaren 60 vormt de basis voor de uiterst opwindende vorm van americana van dit zestal (inmiddels zijn ze met zijn zevenen). Word Gets Around is rootsrock met een beetje slidegitaar en op het eind een koortje dat de tijden van The Mamas & The Papas terughaalt. De meer…