Na vijftien jaren met The Bean Pickers Union vond Chuck Melchin het tijd om iets nieuws te beginnen. The Bluest Sky (eigen beheer) is de eerste titelloze plaat. Met The Bluest Sky wil hij een iets lichtere toon aanslaan. Toch begint het album met zwaar twangende gitaarakkoorden, geheel passend bij de songtitel Belly To The Bar. Bij de vloeiende compositie The Girl Took It To The Universe valt vooral de beetje hese stem van Melchin op. Dat is ook het geval op Amy Jean. Bij The Bean Pickers Union paste die stem als roest op een oude spijker. Met The Bluest Sky gaat de Amerikaan een beetje de kant op van northern soul, en dat meer…

De verzamelaar Greatest Picks (eigen beheer) van The Bean Pickers Union verscheen al in 2021, maar we besteden er nu alsnog aandacht aan. De drijvende kracht achter dit wisselende collectief  uit Massachusetts is Chuck Melchin en die heeft namelijk een nieuw album uit onder de nieuwe naam The Bluest Sky. Daarover meer in deze recensie. In 2013 schreven we trouwens al eens over The Bean Pickers Union. Het tweede album Better The Devil kreeg de omschrijving relaxte hippiebluegrass. Greatest Picks bestaat uit het beste van drie albums en een ep. En die compilatie is een geweldige meer…

Met The Woodstock Album – 15 Songs Of Peace, Love & Understanding (Must Have Records/Continental Record Services) trekt Matthews Southern Comfort ongetwijfeld volle zalen in de theaters. Dat is precies de gedachte waaruit dit project is ontstaan. Slim gedaan, want het grote publiek kent de band van dat festival. Of eigenlijk ook weer niet, want Matthews Southern Comfort stond helemaal niet op het affiche. De roem kwam pas na het festival, nadat de band in 1970 met Woodstock van Joni Mitchell een wereldhit scoorde. Dat nummer staat niet op dit album, want Matthews meer…

Laurie Jones woont in de Amerikaanse staat Maine, gelegen aan de oostkust. Haar album Dark Horse (eigen beheer) valt vooral op door de power die de singer-songwriter overbrengt. Op haar site wordt ze vergeleken met Chrissie Hynde, Lucinda Williams en Sheryl Crow. Misschien kunnen we Sass Jordan daar aan toevoegen, hoewel Jones minder soul en blues in haar nummers stopt. Ze houdt het vooral bij rock, waarbij de krachtige nummers worden afgewisseld met af en toe wat rustmomenten. Light Side is juist een ruiger nummer, waarna ze op het door haar zoon Torin Jones geschreven Dazed wat meer…

Gelukkig zijn The Long Ryders na het overlijden van bassist Tom Stevens niet gestopt. Ze hadden immers in 2019 zo’n goeie comeback gemaakt met Psychedelic Country Soul. Het nieuwste album September November (Cherry Red Records) is al even sterk. Op het nummer Tom Tom nemen ze waardig afscheid van hun vriend. Hand Of Fate is eigenlijk ook een liedje over de grote oversteek. Stevens is er zelf ook nog een beetje bij, hij speelt gitaar en bas en zingt op het door hem geschreven Flying Out Of London In The Rain waarmee het album afsluit. Dat de band ondanks het verlies meer…

Pancho And Lefty, Part II is een liedje dat meer in het verlengde ligt van Richmond Fontaine dan Townes Van Zandt. Is dat een teleurstelling? Geenszins, eigenlijk staat het gewoon op zichzelf, want Mike Spine schrijft alleraardigste liedjes. Guided By Love (Global Seepej Records) van Mike Spine And The Underground All Star Band is een geslaagd album met enkele verrassende hoogtepunten. Zo begint Tears Of Mexico met een flamencogitaar, waarna het zich ontwikkelt tot een fijn werkje dat als in een spaghettiwestern south of the border gaat. No Man’s Land speelt zich met twangende gitaarnoten af in meer…

Sing Me A Happy Song is het laatste nummer van het album Bourbon & Bad Decisions (eigen beheer) van de uit New Orleans afkomstige Drew Young. In zekere zin heeft hij zelf aan die opdracht voldaan, want de Amerikaan wil vooral duidelijk maken dat zijn beslissing om de drank te laten staan hem in alle opzichten goed heeft gedaan. Sinds de lockdown staat hij daardoor anders in het leven. Positiever. En de liedjes komen sindsdien tot hem zonder dat het moeite kost. De twaalf liedjes brengen niet alleen maar blijheid, want hij kijkt ook terug op de tijd dat zijn leven nog in het teken stond van Bourbon And Bad Decisions. Maar meer…

De liedjes van Doug Paisley op Say What You Like (Outside Music) zijn verraderlijk licht van toon, want onder dat laagje vernis schuilt een wereld van ongemak. Almost valt door de lap steel en akoestische gitaar te situeren op Hawaï, maar de luchtige toon wuift langs gevoelens van diepe onzekerheid. ‘Almost was somebody to someone who loved me’, zingt hij. Zonder ook maar een spoortje zelfbeklag in zijn stem. Hij schrijft over emoties, maar zet ze nergens extra aan. Hij deelt zijn diepste gevoelens, maar houdt ze tegelijk op afstand door zijn voordracht. Dat klinkt afstandelijk, maar is het toch ook weer meer…

Als tegen het einde van The Spiral Season twee vloeiende gitaarlijnen samenkomen en schaduwen werpen, dan is dat een mooi soort lichtpunt in de donkerte. Maar de weg ernaartoe is nogal hoogdravend. Dat dubbele gevoel gaat niet weg op Nothing Special (Ato Records), het eerste soloalbum van Will Sheff, al twintig jaar de baas over Okkervil River. Daar was hij aan toe na het overleden van bandlid en goede vriend Travis Nelsen. Dit album gaat over dat verlies. En over de verhuizing van Texas naar Californië, waar Sheff inspiratie vond in de nieuwe omgeving. Dat zijn overigens wel feiten die je uit meer…

Auto’s stelen. Vechten in de kroeg. En dus de bak in. Nummerplaten maken. Born A Bad Boy, aldus Crosby Tyler zelf. Don’t Call The Law On Me (eigen beheer) staat vol met dit soort liedjes. Op de titelsong zingt hij dat hij het allemaal niet zo heeft bedoeld, nadat hij heeft laten weten dat hij een oudere kerel die hij met een voormalig liefje zag een flinke aframmeling heeft gegeven. Maar hij komt tot inkeer op Stop Being An Ol’ Redneck. De teksten zijn net zo cartoonesk als de hoestekening. Het is honky tonk met steelgitaar en Telecaster en best aardig voor een feestje in ‘the next one-horse town / Population 250 / Sitting meer…